به گزارش پارسینه ،در جایی از مسیر بزرگسالی، زمانی که صرف بازی کردن می کنیم، از بین می رود و دیوانگی و تخیل را با جدیت و مشغولیت معاوضه می کنیم. با این حال، شواهد روشنی وجود دارد که بزرگسالان نیز مانند کودکان از بازی و بازیگوشی سود می برند.

تحقیقات نشان می دهد بزرگسالانی که در فعالیت های بازیگوشانه شرکت می کنند، با استرس بهتر کنار می آیند، احساسات مثبت بیشتری را تجربه می کنند، در مواجهه با چالش ها انعطاف پذیری بیشتری نشان می دهند و سطوح بالاتری از رضایت از زندگی را گزارش می کنند.

تحقیقات اسکات دانکن(Scott Duncan)، استاد سلامت جمعیت دانشگاه فناوری اوکلند(Auckland) و ملودی اسمیت(Melody Smith)، استاد علوم سلامت این دانشگاه روی خانواده های نیوزیلندی نشان می دهد که چگونه حمایت از بازی های بدون ساختار می تواند به بزرگسالان کمک کند تا استرس کمتری داشته باشند و ارتباط بیشتری برقرار کنند، در عین حال بازیگوشی را در زندگی روزمره خانوادگی عادی می کند.

در جهانی که مستلزم مشغله مداوم است، بازی ویژگی های اساسی را که در معرض خطر از دست دادن آنها هستیم، ارائه می دهد. ویژگی هایی نظیر خودانگیختگی، با هم بودن و آزادی برای تفریح.

بازی در بزرگسالی می تواند متفاوت از بازی در دوران کودکی باشد. کمتر در مورد اسباب بازی ها یا بازی ها و بیشتر در مورد نحوه برخورد ما با تجربیات روزمره است.

بازی بزرگسالان می تواند فیزیکی، اجتماعی، خلاقانه یا تخیلی باشد. همچنین می تواند شامل حرکت، موسیقی، طنز، داستان سرایی، حل مسئله یا صرفاً انجام کاری برای لذت بردن از آن باشد.

آنچه یک فعالیت را بازیگوشانه می کند، شکل آن نیست، بلکه طرز فکر پشت آن است. کنجکاوی، گشودگی و تمایل به مشارکت بدون نتیجه ای ثابت است. برای بزرگسالان، بازی اغلب در سرگرمی ها و لحظات اکتشافی که خارج از کار و تعهد قرار می گیرند، تعریف می شود.

فواید بازی در زندگی بزرگسالان

یک مطالعه جدید، یک مسیر عصبی-زیستی بالقوه بین بازیگوشی و سلامت شناختی در بزرگسالان مسن تر را نشان می دهد.

در اصل، بازی فضایی برای تنظیم مجدد فراهم می کند و به ما امکان می دهد از فشار و لزوم عملکرد خارج شویم. انجام این کار، نه تنها از تنظیم استرس پشتیبانی می کند، بلکه تعادل عاطفی و کیفیت زندگی را در بزرگسالی حفظ می کند.

ارزش بازی و بازیگوشی همچنین فراتر از فرد است. مشارکت بازیگوشانه در زمینه های اجتماعی به ایجاد منابع عاطفی مشترک کمک می کند و نحوه تعامل و کنار آمدن افراد را در طول زمان شکل می دهد.

بازی و بازیگوشی در بزرگسالان همچنین با هوش هیجانی بالاتر، از جمله توانایی قوی تر در درک و مدیریت احساسات در موقعیت های اجتماعی مرتبط است.

مطالعات مشاهده ای همچنین نشان می دهند که بزرگسالانی که با بازی تعامل دارند، در تعاملات خود با دیگران، همدلانه تر، متقابل تر و مثبت تر هستند و ارتباط و تعلق اجتماعی را تقویت می کنند.

نکته مهم این است که بازی توانایی منحصر به فردی در عبور از مرزهای سنی دارد. وقتی بزرگسالان و کودکان با هم بازی می کنند، حتی اگر نامرتبط باشند، تفاوت ها در سن، نقش و جایگاه معمولاً محو می شوند و جای خود را به لذت و تعامل مشترک می دهند.

تحقیقات نشان می دهد که این تجربیات بازی بین نسلی می تواند روابط را تقویت کند، از تندرستی حمایت کند و کلیشه های مبتنی بر سن را کاهش دهد.

بازی به یک زبان مشترک تبدیل می شود و شکاف های سنی را که اغلب توسط زندگی مدرن تقویت می شوند، از بین می برد.

همانطور که این مطالعه برجسته می کند، بازی بدون ساختار در زندگی معاصر هم ممکن و هم معنادار است و خانواده ها از مزایای آن برای رشد کودکان و همچنین انسجام خانواده و رفاه مشترک خبر می دهند.

این یافته ها نشان می دهد که بازی می تواند به عنوان یک ویژگی عادی، نه استثنایی، در زندگی خانوادگی و اجتماعی عمل کند.

لزوم ایجاد فضایی برای بازی در زندگی روزمره

اگر بازی کردن و بازیگوشی در طول عمر اهمیت دارد، فضاهایی که در آن زندگی می کنیم باید از آن پشتیبانی کنند.

با این حال، اکثر محیط های عمومی همچنان بازی را به عنوان چیزی که در درجه اول برای کودکان طراحی شده است، در نظر می گیرند.

تحقیقات در طراحی شهری نشان می دهد که مؤثرترین محیط های بازی برای بزرگسالان، محیط هایی هستند که خود را به عنوان زمین بازی معرفی نمی کنند، بلکه امکانات بازی را در محیط های روزمره تعبیه می کنند.

ویژگی هایی مانند پله های مرتفع و بزرگ، صندلی های تعاملی یا مسیرهای پیچ در پیچ می توانند کاوش، تعادل و حرکت را تقویت کنند. در برخی از شهرها، این امر به عناصر بازی در اندازه بزرگسالان که در فضای عمومی ادغام شده اند، مانند تاب های موسیقیایی که حرکت معمول را به تعاملی بازی مانند تبدیل می کنند، گسترش می یابد.

با وجود این مثال ها، طراحی بازی محور همچنان یک استثناء است تا یک هنجار و اغلب زیرساخت های بازی عمومی هنوز در فضاهای کودکانه متمرکز هستند. طراحی شهرهایی که بازی بزرگسالان را به عنوان بخشی از زندگی روزمره تعریف می کنند، می تواند یک سرمایه گذاری ارزشمند در زمینه شمول، ارتباط اجتماعی و رفاه جمعی باشد.

محیط هایی که از بازی پشتیبانی می کنند، نه فقط فیزیکی، بلکه اجتماعی هستند. همانطور که طراحی شهری می تواند بازی کردن را تشویق یا منع کند، هنجارهای اجتماعی تعیین می کنند که آیا بازی در زندگی بزرگسالان قابل قبول است یا خیر.

وقتی بازی کردن با برچسب شرم آور، زیاده روی یا چیزی که باید به خاطر آن عذرخواهی کرد، تلقی شود، به سرعت از بین می رود، اما وقتی رفتار بازیگوشانه قابل مشاهده و عادی باشد، مشارکت دیگران آسان تر می شود.

بازی مدت هاست که به عنوان چیزی جدا از زندگی بزرگسالان، محدود به دوران کودکی یا مختص لحظات نادر اوقات فراغت تلقی می شود. با این حال، شواهد نشان می دهد که بازی و بازیگوشی همچنان فراتر از رشد اولیه اهمیت دارد.

بنابراین بازتعریف بازی به عنوان بخشی مشروع از زندگی بزرگسالان، راه های جدیدی را برای تفکر در مورد رفاه در طول عمر باز می کند.