به گزارش پارسینه ؛ در دنیایی که امید و حال خوب به یک ارزش همگانی تبدیل شده، توصیه به مثبت اندیشی تقریباً در همه جا شنیده می شود. در محیط کار، فضای آموزشی، جمع های خانوادگی و حتی در گفت وگوهای ساده روزمره. این توصیه ها در ظاهر دلگرم کننده اند، اما برای بسیاری از افراد به تجربه ای خسته کننده و گاه آزاردهنده تبدیل شده اند.

مثبت اندیشی خسته کننده

وقتی انسان با دشواری های واقعی زندگی روبه روست، شنیدن مداوم این که همه چیز درست می شود یا فقط کافی است مثبت فکر کنی می تواند این احساس را ایجاد کند که رنج او جدی گرفته نمی شود. واقعیت این است که هیچ انسانی در تمام لحظات قوی و آرام نیست،بعضی وقت ها افراد ناچار می شوند احساسات واقعی خود را پنهان کنند. همین پنهان کاری تدریجی، فشار درونی ایجاد می کند و به احساس فرسودگی می انجامد. سخنان امیدبخش برای اثربخش بودن به شرایط ویژه ای نیاز دارد:

پذیرش واقعیت قبل از امید دادن

نخستین شرطِ مؤثر بودن مثبت اندیشی، پذیرش صادقانه واقعیت است. انسان زمانی می تواند نگاه مثبت داشته باشد که بداند دقیقاً با چه وضعیتی روبه روست. وقتی مشکل به رسمیت شناخته شود، ذهن به جای مقاومت، به دنبال راه حل می گردد. در این حالت، جمله های امیدوارکننده نقش نیروی کمکی پیدا می کنند نه پوششی برای پنهان کردن درد. اگر امید پس از درک شرایط بیان شود، حتی یک جمله کوتاه هم می تواند آرامش بخش باشد.

انتخاب زمان مناسب برای بیان

هر سخن امیدبخش، زمان خاص خود را می طلبد. اگر در اوج ناراحتی، توصیه به مثبت بودن مطرح شود، ممکن است اثر معکوس بگذارد اما همان جمله در زمانی دیگر می تواند الهام بخش باشد. پس از عبور از مرحله اولیه ناراحتی، ذهن آمادگی بیشتری برای شنیدن پیدا می کند. در آن لحظه، پیام امید می تواند مسیر فکر را تغییر دهد. امید باید مانند دارویی باشد که در زمان مناسب مصرف می شود. تنها در این صورت است که اثر درمانی خواهد داشت.

متناسب کردن پیام با شرایط هر فرد

هیچ جمله ای برای همه انسان ها به یک اندازه اثرگذار نیست. هر فرد تجربه ها، توانایی ها و نگرانی های خاص خود را دارد. بنابراین امید نیز باید متناسب با این تفاوت ها بیان شود. توجه به شرایط فردی، پیام را واقعی تر می کند. وقتی فرد خود را در پیام ببیند، احتمال پذیرش آن بیشتر می شود. حتی لحن بیان نیز می تواند تفاوت ایجاد کند. امیدی که شخصی سازی شده باشد، حس نزدیکی ایجاد می کند. در مقابل، پیام های عمومی ممکن است سرد و دور به نظر برسند. چنین رویکردی باعث می شود مثبت اندیشی از حالت کلیشه خارج و به تجربه ای انسانی و ملموس تبدیل شود.

تبدیل کلام و گفتار انگیزشی به عمل

تبدیل جمله های انگیزشی به عمل، کلید اثرگذاری واقعی مثبت اندیشی است. برای واقعی شدن اثر این پیام ها، باید آن ها را به گام های کوچک و قابل اجرا در زندگی روزمره پیوند داد. حتی تغییرات جزیی در رفتار، تصمیم یا برنامه می تواند حس پیشرفت ایجاد و انگیزه را تقویت کند. وقتی انسان می بیند که جمله ای که خوانده یا شنیده است، او را به حرکت و اقدام واداشته، باورش نسبت به اثر مثبت اندیشی قوی تر می شود.

استفاده از مثبت اندیشی به عنوان نیروی پشتیبان

جمله های انگیزشی زمانی مفیدند که نقش حمایت کننده داشته باشند، نه جایگزین حل مسئله. آن ها می توانند انرژی لازم برای ادامه مسیر را فراهم کنند. اما خودِ مسیر نیازمند تصمیم و تلاش است. وقتی امید به عنوان پشتوانه عمل کند، قدرت واقعی خود را نشان می دهد. بسیاری از دلزدگی ها زمانی ایجاد می شود که از این جملات انتظار معجزه می رود، در حالی که کارکرد اصلی آن ها تقویت روحیه است. اگر در کنار برنامه ریزی و اقدام قرار گیرند، اثرشان چند برابر می شود. در چنین شرایطی، مثبت اندیشی نه خسته کننده است و نه بی اثر، بلکه به نیرویی آرام و مداوم تبدیل می شود. نیرویی که انسان را در مسیر نگه می دارد.