وضعیت این روزهای پرسپولیس بحرانی تر از هر مقطع دیگری در چند سال اخیر به نظر می رسد. ثبت 5 شکست در 7 بازی نیم فصل دوم آماری نیست که بتوان آن را با توجیه های معمول فوتبالی توضیح داد. تیمی که در سال های گذشته نماد ثبات، انسجام و شخصیت قهرمانی بود، حالا درگیر نتایجی شده که برای هوادارانش غیرقابل هضم است. چنین روندی دست کم در چند فصل اخیر سابقه نداشته و طبیعی است که هواداران، فضای مجازی و رسانه ها پر از سؤال و تردید باشد.

در همین شرایط، شایعات درباره پایان کار اوسمار ویرا شدت گرفت. برخی حتی از قطعی بودن برکناری او خبر دادند و نام گزینه های احتمالی را هم مطرح کردند. اما واقعیت این است که مدیران باشگاه فعلاً تصمیمی برای تغییر سرمربی ندارند و ترجیح داده اند تا پایان فصل با اوسمار ادامه دهند؛ تصمیمی که نشان می دهد آن ها بحران فعلی را صرفاً فنی و وابسته به شخص سرمربی نمی دانند.

اوسمار بعد از شکست خانگی مقابل خیبر خرم آباد مسئولیت کامل نتایج را پذیرفت. او در صحبت با مدیران باشگاه اعلام کرد مشکلی با قطع همکاری ندارد و هر تصمیمی گرفته شود، می پذیرد. حتی فراتر از آن، تأکید کرده حاضر است فقط مطالباتش تا امروز را دریافت کند و بدون ایجاد بار مالی اضافه از باشگاه جدا شود؛ اقدامی که بیش از هر چیز، تلاشی برای نشان دادن حسن نیت و باز گذاشتن دست مدیریت بود. در واقع او می خواست ثابت کند به صندلی سرمربیگری نچسبیده و منافع باشگاه را در اولویت قرار می دهد.

با این حال، مدیران پرسپولیس تغییر را راه حل فوری نمی دانند. آن ها معتقدند تعویض سرمربی در این مقطع می تواند شوک مقطعی ایجاد کند، اما تضمینی برای حل ریشه ای مشکلات نیست. از نگاه مدیریت، تیم علاوه بر مسائل فنی، درگیر مشکلات روحی، مصدومیت ها و ناهماهنگی هایی است که با یک جابه جایی روی نیمکت لزوماً برطرف نمی شود. به همین دلیل به اوسمار اعلام شده تحت هر شرایطی تا پایان فصل به کارش ادامه می دهد و حمایت باشگاه را خواهد داشت.

حالا پرسپولیس در یک دوراهی حساس قرار گرفته؛ یا این اعتماد متقابل تبدیل به نقطه عطفی برای بازگشت می شود و تیم از دل بحران بیرون می آید، یا نتایج ضعیف ادامه پیدا می کند و فشار افکار عمومی، تصمیم مدیران را تغییر می دهد. در فوتبال، زمان همیشه تعیین کننده ترین قاضی است؛ چند بازی آینده مشخص خواهد کرد این صبر و اعتماد، یک تصمیم شجاعانه بوده یا ریسکی پرهزینه.