به نقل از فیلم نت نیوز، فصل دوم سریال وحشی به کارگردانی همون سیدی و محصولی از فیلم نت، بیش از فصل اول بر قدرت تصویر تمرکز دارد؛ قدرتی که پیش از شنیده شدن، دیده می شود. فصل نخست این مجموعه در فضای خشن معدن و پیرامون کارگران معدن تعریف می شد، اما در فصل دوم، داستان به شهر آمده است که این موضوع نه تنها محل وقوع اتفاقات، بلکه بازتابی از عطش قدرت و آشفتگی درونی شخصیت هاست.

جابه جایی جغرافیای روایت در طراحی صحنه وحشی
مهم ترین تغییر این فصل، جابه جایی جغرافیای روایت است. تونل های تاریک و بسته جای خود را به کوچه پس کوچه های شهر داده است و داستان، بیشتر در خیابان روایت می شود. خانه های قدیمی، کوچه های فرسوده و در سوی دیگر، باشگاه پدل و تنیس در بالای شهر، صرفا یک انتخاب زیبایی شناسانه نیست، بلکه شکاف طبقاتی را بی واسطه و عینی پیش چشم مخاطب قرار می دهد.

خانه پدری داود با دیوارهای ترک خورده، نور کم رمق و وسایلی که زمان زیادی برای زدودن خاک از سرو روی آن ها لازم بود، گذشته ای را یادآوری می کند که همچنان سایه اش بر زندگی او سنگینی می کند. در نقطه مقابل، مکان هایی که خسرو برای خرید انتخاب می کند، تصویری از قدرت، امنیت و سرمایه را به نمایش می گذارد. داود ممکن است وارد این فضاها شود، اما تعلق داشتن به آن جهان، مساله ای متفاوت است؛ موضوعی که طراحی صحنه به خوبی آن را برجسته می کند.

داروخانه و مغازه دیگری که پاتوق مواد فروشان است یکی از شاخص ترین فضاهای فصل دوم است. در مغازه، همه چیز مرتب در قفسه ها قرار گرفته است و فروشنده ها در پشت پیشخوان آماده فروشند، اما در پس داستان، چنان استرس و اضطرابی فضا را درگیر کرده است که از چشم ها و حالت نفس کشیدن، می توان آن را دید و شنید!

در فصل دوم این سریال حتی خودروها نیز کارکردی فراتر از وسیله نقلیه پیدا کرده اند. خودروهای لوکس خسرو و اطرافیانش که داود سوار بر آن هاست بیشتر از آن که مکانی برای تردد باشند، نشانه ای از قدرت و عبور بی دغدغه در شهری نابرابرند. مصرف مواد مخدر توسط داود و رها در خودرویی لوکس و میلیاردی، تقابلی از سرمایه و ابتذال را به تصویر می کشد.

داود اشرف کارگری که ظاهرش تغییر می کند نه هویتش!
داود در آغاز فصل با همان لباس های کهنه و رنگ و رو رفته دیده می شود، جین های فرسوده و تی شرت و کاپشن تیره ای که خستگی را القا می کنند. این پوشش ها صرفا نشانه فقر نیستند، بلکه فرسودگی روحی را نیز منتقل می کنند.

با ورود جدی تر او به جهان خلافکارها، تغییراتی تدریجی در استایلش شکل می گیرد. کفش ها نوتر و لباس ها مرتب تر می شوند، اما رنگ ها همچنان در طیف تیره باقی می مانند. حتی زمانی که به پول دست می یابد، انتخاب او همچنان محتاطانه و دور از تجمل آشکار است. این رویکرد نشان می دهد که داود هرگز به طبقه خسرو تعلق پیدا نمی کند؛ او همچنان کارگری است که ظاهرش تغییر کرده است، اما هویتش نه.

رها زنی که خود و زیبایی اش را رها کرده است
رها در ابتدای فصل با کت وشلوارهای رسمی و کمی ترند معرفی می شود؛ زنی حرفه ای که تلاش دارد کنترل شرایط را حفظ کند. در صحنه ای در پارکینگ که رها برای اولین بار با داود روبه رو می شود، کت و شالی به رنگ نود به تن دارد. موهای چتری رها در این سکانس، یادآور رهایی او از قید کارهای سخت و کمی شیطنت است. کیف بزرگی بر دوش دارد که حاکی از حمل وسایل زیادی است که در قسمت های بعد، وجود پایپ و وسایل مصرف شیشه در کیف را تایید می کند.

با لغزش به سوی اعتیاد، این انسجام ظاهری از میان می رود. لباس ها نامرتب و چروک می شوند، هماهنگی رنگ ها کاهش می یابد و طیف خاکستری غالب می شود. طراحی لباس در این مقطع، بدون اغراق، روند فروپاشی شخصیت را عیان می کند؛ تغییری که پیش از هر دیالوگی قابل مشاهده است. پس از اعتیاد، صورت رها لاغر می شود و دیگری خبری از موهای چتری مشکی او نیست، او تبدیل به زنی شده که اینبار خود و زیبایی را رها کرده است.

در میان فضای تیره روایت، شکوفه با بازی زهرا مددی، اندک رگه ای از رنگ روشن را وارد قاب می کند؛ انتخاب هایی که نشانی از امید و جوانی دارند.

در مقابل، خسرو با بازی هومن سیدی، با کت های خوش دوخت، چرم و گران و همچنین اکسسوری های خاص و حتی جسارت استفاده از رنگ سفید، نماینده طبقه ای است که خود را در موقعیت برتر می بیند. استایل او بر کنترل و اعتماد به نفس تاکید دارد.

در نهایت فصل دوم سریال وحشی با اتکا بر طراحی صحنه، لباس و گریم، زبان بصری منسجمی خلق کرده است. تقابل فضاهای فرسوده و تجملی، تغییر تدریجی پوشش شخصیت ها و ثبت زخم ها بر چهره ها، همگی در خدمت روایتی قرار گرفته اند که شکل گیری خشونت و دگرگونی شخصیت اصلی را به تصویر می کشد.

این هماهنگی میان عناصر بصری، فصل دوم وحشی را به نمونه ای قابل توجه در استفاده از تصویر به عنوان ابزار روایت تبدیل کرده است؛ روایتی که بیش از آن که متکی بر کلمات باشد، بر جزییاتی استوار است که آرام و بی وقفه در قاب رشد می کنند.