پرسپولیس باز هم از همان جایی ضربه خورد که مدت هاست به پاشنه آشیلش تبدیل شده؛ ضربات ایستگاهی و شروع های مجدد. شکست مقابل خیبر فقط یک باخت دیگر نبود، بلکه تکرار یک سناریوی آشنا بود؛ سناریویی که حالا دیگر برای رقبا کاملاً لو رفته است.

گل اول خیبر روی یک ضربه ایستگاهی به ثمر رسید؛ جایی که احسان حسینی، مدافع جلوکشیده حریف، بدون هیچ مزاحمتی در فضای خالی محوطه جریمه حاضر شد و دروازه پیام نیازمند را باز کرد. نه یارگیری دقیقی وجود داشت، نه پوشش مناسب، و نه واکنش به موقع. صحنه ای که به شکل عجیبی تکراری به نظر می رسید.

این اولین بار نیست که پرسپولیس روی کرنرها و ضربات ایستگاهی تنبیه می شود. فصل گذشته هم بارها دروازه این تیم با همین سناریو باز شد و حالا در این فصل هم همان ضعف ها ادامه دارد. مشکل فقط یک اشتباه فردی نیست؛ ساختار دفاعی تیم در این موقعیت ها دچار ایراد است. فاصله ها تنظیم نمی شود، مسئولیت ها مشخص نیست و تمرکز در لحظه ضربه به شکل محسوسی افت می کند.

حالا دیگر تقریباً همه تیم ها می دانند یکی از ساده ترین راه های گل زدن به پرسپولیس، استفاده از ضربات ایستگاهی است. حتی تیم های پایین جدولی هم با همین نسخه به سراغ دروازه سرخ ها می روند و نتیجه می گیرند. این یعنی ضعف از حالت اتفاقی خارج شده و به یک بحران ساختاری تبدیل شده است.

سؤال جدی اینجاست؛ چرا این مشکل حل نمی شود؟ وقتی یک ایراد بارها و بارها تکرار می شود، دیگر نمی توان آن را به بدشانسی یا اتفاق نسبت داد. ضربات ایستگاهی حالا به بحرانی تبدیل شده که هر بازی می تواند هزینه اش یک گل و حتی یک شکست باشد؛ بحرانی که اگر فکری اساسی برایش نشود، همچنان پاشنه آشیل پرسپولیس باقی خواهد ماند.