به نقل از فرادید، زمستان در ژاپن همیشه با خروش از راه نمی رسد؛ گاهی زمزمه می کند. در ارتفاعات کوهستانی ناگانو، بخار به آرامی از چشمه های آب گرم طبیعی بالا می رود، دانه های برف همچون اندیشه هایی آهسته فرود می آیند و گروهی از میمون های سرخ چهره چنان در آب گرم فرو می روند که گویی هنرِ هیچ کاری نکردن را به کمال آموخته اند. اینجا پارک میمون های برفی جیگوکودانی است، جایی که آشوب درنگ می کند و آرامش زمام امور را به دست می گیرد.

کار تاپان اینجا درباره تعقیب حرکت یا درام نیست؛ درباره انتظار است. انتظار برای آن لحظه که برف صحنه را نرم تر کند، برای آن که بخار چهره ای را درست در قاب بنشاند، برای آن که یک حالت چهره بازگوکننده ی یک روایت بزرگ تر باشد. این قاب ها بر نور طبیعی، تُن های ملایم و احساسات ناب تکیه دارند و گواه این هستند که هرجا نوری باشد، عکسی در انتظار تولد است.

آنچه این تصاویر را اثرگذار کرده، صداقت شان است. لحظه های تحمیلی در کار نیست. هیاهویی وجود ندارد. تنها طبیعت است که خودِ خویش را می نمایاند. در جهانی شیفته سرعت، مجموعه عکس های جیگوکودانیِ تاپان شث دعوتی است به آهسته کردن، نفس عمیق کشیدن و غرق شدن در لحظه، درست همان کاری که میمون ها می کنند.

جیگوکودانی در لغت به معنای دره جهنم است، اما نامش فریب تان ندهد. در زمستان، این مکان بیش از هر چیز به پناهگاهی یخ زده می ماند. چشمه های آب گرم که در دل کوهستان های خشن ژاپن جای گرفته اند، برف انبوه را می شکافند و ابرهایی از بخار رها می کنند که واقعیت را محو و هر آنچه در دیدرس است نرم می کنند. این تضاد افراطی (برخورد هوای یخ زده با آب جوشان) همان چیزیست که این مکان را از دید بصری اعتیادآور می کند.

ستارگان این دره، ماکاک های ژاپنی معروف به میمون های برفی هستند. آن ها هنگام بارش سنگین برف از جنگل پایین می آیند و برای جان به دربردن از سرمای بی رحم، در چشمه های آب گرم فرو می روند. اینجا سازگاری خام با طبیعت با وقاری خاموش در هم می آمیزد. برف بر سرشان می نشیند، مژه هایشان یخ می زند و با این همه می نشینند، آرام، بی دغدغه و حاضر در لحظه!

برای یک عکاس، جیگوکودانی هم هدیه و هم چالش است. نور پیوسته تغییر می کند. بخار پنهان می کند و آشکار می سازد. بارش برف می تواند در چند ثانیه جزییات را محو کند، اما همین پیش بینی ناپذیری، جادوی کار است. محیط تنها سوژه را قاب نمی گیرد، خود بخشی از داستان می شود و هر حالت چهره و هر لحظه ی ثبت شده را شکل می دهد.

رویکرد تاپان شث در اینجا سراسر صبر و احترام است. نه شتابی در کار است نه مداخله ای؛ فقط مشاهده تا زمانی که صحنه خود به سخن درآید. او اجازه می دهد نورِ طبیعی بارِ اصلی را به دوش بکشد، رنگ مایه های نرم زمستانی، کنتراست های ملایم و هایلایت های ظریفی که از بخار و برف زاده می شوند.

آنچه بیش از همه جلب توجه می کند، تمرکز او بر حالات چهره است. میمونی با چشمان کاملاً بسته نشسته و برف چون تاجی بر سرش نشسته است. دیگری مستقیم به لنز می نگرد، در حالی که پیرامون چهره اش آب موج برمی دارد. برخی در اندیشه ای عمیق فرو رفته اند، برخی دیگر به شکلی سرخوشانه تهی از فکر به نظر می رسند. کنار هم، ریتمی بصری می سازند که حال وهوایی نزدیک به معنویت دارد.

تاپان حیوانات را همچون سوژه عکاسی نمی کند، او آن ها را راوی می بیند. هر قاب سنجیده اما بی تکلف می نماید؛ گویی میمون و لحظه در میانه راه به هم رسیده اند. نتیجه؟ تصاویری که برای جلب توجه فریاد نمی زنند، بلکه آرام شما را به درون خود کشیده و می خواهند اندکی بیشتر بمانید.

تاپان شث بیش از یک دهه است که زیبایی بی واسطه حیات وحش را مستند می کند، با این باور که هر موجودی داستانی درخور روایت خودش را دارد. مسیر او با کنجکاوی آغاز شد و به تعهدی مادام العمر به حفاظت از طبیعت و روایت گری بصری انجامید.

زیبایی شناسی او پاکیزه، احساسی و به شدت انسانی است. او در پی سکون، تاب آوری و قدرتی خاموش است، آن گونه که برای احساس شدن نیازی به درام ندارد. برای او، عکاسی فراتر از یک تصویر است؛ پلی است میان انسان ها و جهان طبیعی.

تاپان با پرتره های میمون های برفی یادآوری می کند که چرا عکاسی حیات وحش اهمیت دارد: همدلی می سازد، ما را کند می کند و وادارمان می کند اهمیت بدهیم. او در یک قاب، نه تنها لحظه ای را حفظ می کند، بلکه حسی را نیز ماندگار می کند، حسی که مدت ها پس از برگرداندن نگاه، در ذهن باقی می ماند.