به نقل از خبرانلاین عباس جدیدی یکی از معماهای پیچیده کشتی و ورزش ایران است. نابغه ای که در دوران ورزشی اش یک اعجوبه بود و بیش از هر کشتی گیر ایرانی پشت روس های چغر و بدبدن را به خاک مالید. مردی که در دوران کشتی به اندازه کیفیت و کمیتش قدر ندید و مدال نگرفت. یک فوق سنگین صاحب سبک که بی تردید وزنش از مدال هایی که گرفت و سکوهایی که بالا رفت، بسیار بیشتر است.

جدیدی بعد از دوران قهرمانی هم به شگفتی سازی ادامه داد. آنجا که بدون هیچ تخصص و سواد سیاسی، ردای سیاست به تن کرد و به شورای شهر رفت تا این بار در جبهه سیاست همه را شگفت زده کند.

او البته یکی از منتقدان جدی علی دبیر و سیاست های مدیریتی رییس فدراسیون کشتی است. مردی که اعتقاد دارد وظیفه رییس فدراسیون ساختن کشتی است نه املاک!

جدیدی در کافه خبر میهمان ما بود و از هر دری صحبت کرد؛ از دوران آغاز کشتی تا روزهای قهرمانی، المپیک و البته شورای شهر و علیرضا دبیر.

عباس جدیدی این روزها به خاطر یک اتفاق تلخ دوباره ترند شده. تصاویری از ملک شخصی شما منتشر شد که فکر کنم به آتش کشیده شد؛ بگویید چه شد؟ چقدر خسارت دیدید؟

به خدا قسم این مطلبی را که می گویم با زبان گله نیست و می گویم هر چه پیش آید، خیر است. یک پرانتز باز کنم. زمان ما در کشتی پولی نمی دادند. ما حتی شاید آن وقتها گاهی حاضر می شدیم پول هم بدهیم و کشتی بگیریم. واقعا به عشق تماشاچی و به عشق مردم می رفتیم روی تشک. در ساختمان خیابان پیروزی با زیر یک قِران کشتی گرفتیم و آنجا را ساختیم و شاید الان 41 سال است که کاسب راسته خیابان پیروزی هستیم. متاسفانه شب اول این اتفاقاتی که افتاد آمدند و آنجا را آتش زدند. البته اول بانک را آتش زدند و بعد آتش سرایت کرد و ماحصل 40 سال زندگی مان را که واقعا با سختی و آجر به آجر روی هم گذاشتیم را سوزاند و یک شبه جلوی چشمم دود شد و به هوا رفت.

زمانی که آتش سوزی اتفاق افتاد، آنجا بودید؟

من اواخر آن حادثه و زمانی که همه چیز از بین رفته و پودر شده بود، رسیدم، اما خب عیبی ندارد اگر تمام زندگی ما دود شد و به هوا رفت، فدای سر مردم، فدای یک تار موی مردم. این مردم آخیلی بزرگوار هستند. این ساختمان ها و ملک و املاک را خود این مردم به ما دادند. اعتراض کردن و بیان ناراحتی، مطالبه گری جزو حق و حقوق مدنی و اجتماعی مردم است؛ بالاخره هرکسی ممکن است روی بحث معیشت، فاصله طبقاتی، اختلاس ها، آقازاده ها و ... اعتراض داشته باشد و اعتراضشان هم به حق است و الحق و الانصاف دم این مردم گرم که مطالبه گری بلدند اما اعتراضات چارچوب خاص خودش را دارد و اگر کسی به خاطر اعتراضی که دارد بیاید و اموال بیت المال را آتش بزند خب این حق الناس است. بیت المال با مالیات ماها ساخته شده است. 3_4 ماه دیگر هم هزینه دوباره ساختنش را از جیب ما می گیرند. اینکه بیایند خانه و زندگی مردم را آتش بزنند، این صورت خوشی ندارد.

انگار یک چیزی می خواهید بگویید؟ ناراحت هستید؟

خدا را شاهد می گیرم آن شبی که زندگی، مغازه و همه تشکیلات ما را آتش زدند، ناراحت نشدم ولی یک چیزی من را خیلی ناراحت کرد؛ در خانه پشتی ما یک خانم بارداری بود که از استرس و ترس اینکه آتش داشت به آنجا می رسید، وضع حمل کرد. به خدا قسم این ناراحتی هنوز که هنوز است جلوی چشم من است. فقط از این ناراحتم. به خدا این مردم خیلی باتعصب، با فرهنگ، باغیرت و مشتی هستند. ما ایرانی ها خوب هستیم، این مردم، مردم بسیار باغیرتی هستند. حدود 50 سال است که این مردم پای مملکت خود ایستاده اند؛ چون مملکتشان را دوست دارند. آقایان مسئول! الان وقتش است شما پای مردم بایستید. بحثم با مسئولین این است؛ شمایی که می آیید از مردم رای می گیرید، اینجا جا دارد شما هم پای این مردم بایستید. این مردم خیلی مشتی هستند. این نباشد که هر وقت شما (مسئولان) کم می آورید، پایتان را بگذارید و از روی کول مردم بالا بروید. خدایا ما مسلمانیم نفرین نمی کنیم. می گوییم خدایا اول اصلاح و هدایت شان کن؛ اگر قابل هدایت نیستند، در هر پست و مقامی که هستند، رگ حیاتشان را قطع کن.از این مردم نازتر، باوقارتر و مشتی تر کجای دنیا می توانید پیدا کنید؟ 50 سال پای همه سختی ها ایستاده اند.

در آتش سوزی اخیر چقدر خسارت دیدید؟

ولش کن آقا چرتکه نینداز! من نوکر این مردم هستم و هیچوقت برای این مردم نه چرتکه نیانداخته ام. الان هم نمی آیم چرتکه بیندازم و بگویم آنقدر سوخته، فدای سر مردم. ان شاالله این مشکلات حل و سفره اقتصاد مردم بابرکت شود و وضع معیشت مردم خوب شود و بیکاری جوانان درست شود. خدا این مشکلات را حل کند. خدا کند صد تای عباس جدیدی ها فدای یک تار موی مردم شوند ولی مشکلات مردم حل شود. همین که قبای پهلوانی این مردم روی دوش من است، یعنی از اینجا تا در خانه خدا من ثروت دارم.م ن این ثروت را با هیچ چیزی عوض نمی کنم. خدایا! این قبای پهلوانی که مردم به روی دوشم انداخته اند را نسوزان. خدا مردم را از ما نگیرد؛ بین ما و مردم فاصله نیندازد. من چه کسی باشم که جلوی مردم چرتکه بیندازم؟

روزی که برای نخستین بار روی تشک کشتی پا گذاشتید را یادتان هست؟ اصلا چگونه شد که سمت کشتی رفتید؟

روز اول من هیچی بلد نبودم؛ می گویند "درس ادیب گر بود زمزمه محبتی، جمعه به مکتب آورد طفل گریز پای را" و من هیچوقت یادم نمی رود که آقای غلام نظری (خدا رحمتش کند) که همان اوایل جنگ به درجه رفیع شهادت نائل شد، رفت و یک دوبنده سبز برایم از درون کمدش آورد. من یک شلوار معمولی داشتم چون داشت می دید من با هرکسی که سرشاخ می شوم، 1 دقیقه ای او را زمین می زدم گفت بیا پسر؛ لباس کشتی نداری؟ همه آنجا دوبنده داشتند .خدا شاهد است. بچه ها نمی دانید آن دوبنده سبزرنگی که به عنوان تشویق به من دهد چه جرقه ای در ذهن من ایجاد کرد و بعد وقتی من آن دو بنده را پوشیدم یکهو مثل موشک شدم (احساس قدرت کردم) و شاید سرعت و فرزی من 20 برابر بیشتر شد.

چه سالی بود؟

سال 58 بود و من سال 59 هم قهرمان نوجوانان ایران و هم قهرمان استان تهران شدم و یک حکم هم هنوز از آن روزها در خانه دارم که سرهنگ آذرخش که فکر کنم رییس هیئت کشتی آن موقع بود آن حکم را امضا کرده! می خواهم بگویم که نقش معلم و مربی چقدر مهم است. ممکن بود اگر مربی دیگری بود با یک برخورد و نگاه قهری (که برای چه اینجا آمده ای و برو بیرون و ...) باعث می شد من از آنجا هم فرار می کردم و به جای دیگری می رفتم، ولی با یک عشق و علاقه و با یک دوبنده پلاستیکی سبزرنگ من را جذب این کار کرد و من وقتی دوبنده را گرفتم و پوشیدم احساس غرور داشتم و احساس می کردم انگار یکی من را از زمین بلند کرده و اینگونه بود که من به کشتی علاقه مند شدم. از فردای آن روز با همان دوبنده سبز به تمرین رفتم و لباس هایم را هم داخل پلاستیک روی پله ها گذاشته بودم.

شما از همان نوجوانی هم به نظر کمک حال خانواده بودید، این طور نیست؟

بعضی ها گاهی افتخار می کنند که ما پول توجیبی از پدرمان نمی گیریم. می گویم پول توجیبی به کنار، من وقتی بچه بودم خرج خانه می دادم. من کار می کردم.از مدرسه که به خانه می آمدم، بعدش کار می کردم. عین آمار هر 3 ماه تعطیلی را من یا در تریکوبافی کار می کردم یا در بازار کفاش های "سیدولی". هنوز هم گاهی که به آنجا می روم، برایم خاطره است. من همیشه کار کردم و دوست داشتم همیشه کمک پدرم کنم.

پس از ابتدا در محله پیروزی نبودید...

نه؛ آتش سوزی باعث شد ما به یک محله دیگر برویم و به سمت خیابان پرستار و سیزده آبان رفتیم. پدرم آنجا و پایین تر از چهارراه ائمه اطهار و نرسیده به تاکسیرانی یک مغازه بستنی فروشی به نام "گل و بلبل" راه انداخت. من هم همیشه می رفتم و کمکش می کردم؛ یک زمینی را هم آنجا گرفتیم و خودمان آنجا با کمک همدیگر (من و برادرها و خواهرم) خانه ساختیم. آن موقع زندگی ها خوب بود. مردم خوش بودند. همه به هم کمک می کردند ولی سختی هایی را هم داشت.

اولین مسابقات جهانی یا آسیایی که شرکت کردید را یادتان هست؟

اولین مسابقات جوانان جهان در مغولستان و سال 68 بود که من قهرمان جهان شدم. بعد به مسابقات انتخابی تیم ملی آمدم و فینال به آقای حسین محبی خوردم. حسین محبی خیلی پهلوان بود. دو برادر حسین و حسن شاید بخاطر همین جنگ تحمیلی ایران و عراق و آن تحریم ها و اینکه ما دو دوره المپیک نرفتیم، واقعا حقشان خورده شد. اگرنه این ها به راحتی چندین سال قهرمان جهان و المپیک می شدند. محمد بزم آور، رضا سوخته سرایی، برداران محبی، همه در شرایط تحریم و ... کسانی بودند که در کشتی به حقشان نرسیدند.

در کشتی هیچ وقت تلاش کردید مثل تختی باشید؟ یا حتی خارج از کشتی؟

کشتی برای من یک کلاس انسان سازی بود. من از اولش جهان پهلوان تختی را نمی شناختم. شاید چندین سال کشتی می گرفتم و آن موقع با اسم تختی زیاد مانوس نبودیم. بعد یواش یواش و رفته رفته با نام و تفکر و مرام و معرفت آقای تختی آشنا شدم. همه می گویند ما دوست داریم الگویمان تختی باشد. اولا مدال گرفتن راحت است، نگهداشتن اش سخت است. قهرمان شدن با پهلوان بودن فرق می کند.

عباس جدیدی شاید الان که با خودش فکر کند، بگوید اگر به عقب برگردم شاید خیلی از کارها را انجام ندهم؟

ببینید شاعر می گوید "هر چه دلم خواست نشد/هر چه خدا خواست، شد" من شاید اگر تجربه الان را داشتم و در عنفوان جوانی پا به عرصه کشتی گذاشته بودم و شاید اگر یک دهم تجربه الان را داشتم، اصلا ورق عوض می شد. من خیلی مدال ها را بخاطر نپختگی و بی تجربگی از دست دادم.

شاعر می گوید: "بی پیر مرو تو در خرابات/هر چند که سکندر زمانی" هر کاری پیر و مرشد و مرادی می خواهد که تو دنباله رو او باشی. من نمی توانستم یک جا بند بشوم و فضایی در ذهنم بود که شاید طول و دراز باشد و نمی توانم برایتان بازگو کنم؛ بخش زیادی از مدالهایی که می توانستم بگیرم و نگرفتم بخاطر جوانی، بی تجربگی، ناپختگی یا غرور بود. غرور خیلی بد است؛ یک وقت هایی آدم پشت سرش را نگاه می کند و می بیند ای وای مهمترین سرمایه ای که داشتی و نمی دانستی سرمایه است، جوانی، وقت و عمر تو بوده است که گذراندی.

صادقانه بگویید، می شود گفت که مدال طلای المپیک برای عباس جدیدی یک حسرت است؟

خیلی. من اگر بخواهم صادقانه صحبت کنم شاید به بعضی ها بربخورد. روی من پوکر کردند! من کشتی گیری بودم که هیچوقت نگذاشتند در وزن خودم کشتی بگیرم. همیشه با من قمار می کردند.

خودتان آدم نقدپذیری هستید؟

بخدا قسم اگر وقتی که من جوان بودم و اگر می آمدند و اشتباهاتم را جلوی رویم می گفتند و از من رودربایستی نمی کردند یا یقه من را می گرفتند و به دیوار می چسباندند که عباس این کار را نکن، اشتباه است، سوخت می دهی، باخت می دهی؛ قبول می کردم. ولی کسی نبود ایراد من را بگیرد. چون من عباس جدیدی شده بودم، قهرمان شده بودم، من کار اشتباه هم می کردم، نمی آمدند به من بگویند. من هم انسان هستم و انسان هم یک آن غفلت می کند. ما وقتی غافل می شویم اهل خسران می شویم که به خودمان خسارت می زنیم. در قرآن هم آمده که خدایا مرا به خودم وامگذار.

عباس جدیدی الان دارد برای خودش کار می کند یا نه دارد حرفه ای کار می کند که به تیم ملی شاگرد بدهد؟

نه من واقعا وقتش را ندارم. در دانشگاه کار آکادمیک می کنم، واقعا نمی توانم در این حد و حدود کار کنم اما اگر توفیقی می شد که می توانستم در یک بستر وسیع تری در کشتی خدمت کنم، حتما اینکار را می کردم. حتما از خیلی از کارهای دیگرم می زدم و وقتم را در این بخش می گذاشتم. الان در یک فضایی، فدراسیون جلو می رود خسته هم نباشند، دستشان هم درد نکند. من هیچ مشکل و عداوتی هم با این عزیزان ندارم اما از نگاه سلیقه ای و از نگاه کارشناسی با هم تفاوت داریم. وقتی که نگاه می کنم، خیلی از مسائل کارشناسی را که نمی شود مطرح کرد و الان از نگاه فنی وارد این بحث شد.