به نقل از ایلنا، ​سال هاست که قطار وعده ها برای بازنشستگان سوت می کشد اما در ایستگاه عمل توقف نمی کند. آن هایی که جوانی و نیروی بازوی خود را در چرخ دنده های صنعت و تولید این کشور فرسودند، حالا در ایامی که باید فصل آسایش و تکریم باشد، در خط مقدم جنگی نابرابر با هیولای تورم رها شده اند. سفره هایی که روزبه روز آب می رود و شرمی که بر پیشانی نان آوران دیروز می نشیند، دیگر با بخشنامه های اداری و درصدهای ناچیزِ روی کاغذ ترمیم نمی شود.

صحبت از زندگی نیست؛ صحبت از بقا است. صحبت از دست هایی است که روزگاری نماد شرافت کارگری بودند و وعده بوسیدنشان داده می شد.....

​سید محمد احمدی، فعال صنفی بازنشستگان تأمین اجتماعی، پرده از این واقعیت تلخ برمی دارد و از روزگار سختِ هم قطارانش می گوید.

این فعال بازنشستگان در تشریح وضعیت اقتصادی موجود به خبرنگار ایلنا گفت: ببینید تخم مرغ الان گران شده و ما نمی دانیم چطور زندگی کنیم، به خاطر اینکه قیمت ها سر به فلک کشیده است. دستمزد یک روزِ کارگر نزدیک به قیمت یک شانه تخم مرغ است! این نشان می دهد که وضعیت معیشت ما دیگر از مرز خطر گذشته و به بحران رسیده است. ما دیگر نمی توانیم ادامه دهیم.

دستان پینه بسته و سفره های خالی

​وی با اشاره به تغییر نگاه مسئولان به کارگران نسبت به دهه های گذشته افزود: من کارگر دهه شصت و هفتاد بودم؛ آن زمان که جوان بودیم با تبلیغات به ما می گفتند دست کارگر را می بوسیم ، اما الان دست ما لای گیره است. سوال من این است که این دستِ ما چه زمانی قرار است از لای گیره در بیاید؟ با این وضعیت معیشتی، زندگی ما زیر فشار است.

​احمدی در خصوص محاسبات ریاضی حقوق و خط فقر تصریح کرد: حقوق بازنشستگی من 16 میلیون و 800 هزار تومان است که 800 هزار تومان آن بابت بیمه تکمیلی کسر می شود و طبق روال قانونی 16 تومان دست من را می گیرد. این در حالی است که تورم و خط فقر به بالای 50 و 60 میلیون تومان رسیده است. این فاصله خیلی زیاد است؛ حتی اگر 50 درصد هم روی حقوق 16 میلیونی بگذارند، می شود 24 میلیون، باز هم تا 50 میلیون تومانِ خط فقر، بیش از 20 میلیون تومان فاصله داریم. سال دیگر هم دوباره تورم و گرانی داریم؛ واقعاً چه تصمیمی می خواهند برای معیشت و حقوق ما بگیرند؟ ما الان عملاً زیر خط فقر مطلق هستیم.

​این فعال صنفی با مقایسه قیمت اقلام اساسی گفت: یک زمانی حقوق ما 10 میلیون بود و نان سنگک 5 هزار تومان؛ الان نان سنگک شده 25 هزار تومان اما حقوق ما 16 میلیون است. من با روغنی که 360 هزار تومان بود و الان شده یک میلیون و حدود پنج برابر شده کاری ندارم؛ من دارم از نان سنگک صحبت می کنم که ساده ترین نیاز ماست. نان را از 5 هزار تومان رساندند به 25 هزار تومان یعنی 5 برابر، اما حقوق ما نهایتاً 50 تا 60 درصد (حدود نیم برابر) اضافه شده است. این اختلاف را چطور می خواهند برای من پر کنند؟ نان دیگر حداقلِ قوت کارگر است، ما که نمی گوییم برویم کباب بریان بخوریم یا صحبت از گوشت بالای یک میلیون تومانی نمی کنیم که یک زمانی صد هزار تومان بود؛ ما داریم از همان نان سنگکی حرف می زنیم که 5 هزار تومان بود.

مسئولان صدای ما را بشنوند!

​وی در خصوص دشواری های بیان مطالبات صنفی اظهار داشت: اگر به خیابان بیاییم، برچسب می خوریم. صدایمان را کجا باید به این ها برسانیم؟ کجا می توانیم صحبت کنیم که یک فضایی بگذارند که ما اغتشاشگر محسوب نشویم؟ ما مطالبه گریم. باید فضایی را برای ما در نظر بگیرند که بتوانیم صحبت کنیم و مسئولان گوش کنند و اجرا کنند؛ نه اینکه یک گوش در باشد و یکی دروازه! حرف درمانی دیگر فایده ندارد، مطالبات ما باید محقق شود. خطاب به مسئولان می گویم، شما دارید حداقل قوت کارگر را از او می گیرید.

​سید محمد احمدی در پایان با اشاره به فشارهای روحی وارد بر بازنشستگان خاطرنشان کرد: در شرایط کلی ما شرمنده خانواده هاییم. عملاً ما نمی توانیم نیازهای اولیه فرزندانمان را تامین کنیم، چه پوشاک باشد چه چیزهای دیگر. با این حقوق فقط می توانیم به قوت لایموت و حداقل های سفره هایمان برسیم. خود من شخصاً چند سال است نتوانسته ام لباس نو بخرم. اگر داشته باشم می خرم، وقتی ندارم نمی توانم. بچه های ما نیازهای اولیه دارند و ما ناتوانیم. مگر اولویت حضرت پیغمبر (ص) رعایت حق الناس نبود؟ آیا این وضعیت رعایت حق الناس است؟!