به نقل از چندثانیه، گرانیهم زندگی های مان را تغییر داده هم خواسته هایمان را. دیگر رؤیاپردازی و دنبال آرزو رفتن شبیه گذشته نیست؛ حالا دل هرچه دید نمی خواهد، هرچه جیب تأیید کند، همان می شود معیار انتخاب. این تغییر فقط در سبک خرید و مصرف نیست، تا عمق خانه ها رسیده است.

افزایش قیمت ها فقط عددِ روی قرارداد اجاره را بالا نبرده؛ نقشه خانه های ما را هم از نو کشیده است. در شهری که هر متر مربع مثل طلا حساب می شود، اولین قربانی، رؤیای اتاق مهمان است؛ اتاقی که روزی برای دیدارهای طولانی و سفره های جمعی بود.

برای این که بتوانیم خانه ای با قیمت مناسب تری اجاره کنیم، مجبوریم با متراژ کمتر کنار بیاییم و خانه سه خوابه دیروز را به دوخوابه امروز تبدیل کنیم.
آشپزخانه ها هم کوچک شده اند؛ جایی که زمانی قلب تپنده خانه بود، حالا در حد یک راهروی باریک کنار سالن تقلیل پیدا کرده؛ چند کابینت، یک سینک، یک گاز و تمام. دیگر خبری از میز صبحانه خوری یا بوفه ظرف های مهمانی نیست.

معماری هم با فشار اجاره و قیمت زمین همراه شده؛ دیوارها حذف شده اند، نشیمن و پذیرایی و آشپزخانه در هم ادغام شده اند تا چند متر دیگر برای مبلمان و تخت و کمد کنار گذاشته شود.

خانه ها دیگر قرار نیست دل باز باشند، فقط باید جواب نیازهای حداقلی را بدهند؛ یک تخت، یک میز کار، چند کمد و جایی برای نفس کشیدنِ حداقلی. از گوشه های دنج در نقشه های امروز خبری نیست.

سبک زندگی مستأجر ایرانی، حاصل انتخاب های لوکس نیست؛ نتیجه مستقیم متراژ کم، اجاره بالا و اولویت بقا به جای رفاه است.