به گزارش پارسینه ؛ نتایج تجزیه وتحلیل جهانی نشان می دهد، مجموعه ای کوچک از سیگنال های اولیه زندگی به طور مداوم قبل از آلرژی غذایی دوران کودکی ظاهر می شوند. این موارد شامل اگزما در نوزادی، مصرف آنتی بیوتیک ها در ماه اول زندگی و تاخیر در مصرف بادام زمینی به رژیم غذایی افراد است.

یافته ها به جای اشاره به علت ارثی واحد، نشان می دهند که آلرژی غذایی از تعامل مواجهه های اولیه ای ناشی می شود که نحوه یادگیری سیستم ایمنی برای تحمل غذاهای روزمره را شکل می دهند. درک چگونگی ترکیب این عوامل می تواند به پزشکان کمک کند تا نوزادانی را که به پیشگیری اولیه نیاز دارند شناسایی و خانواده ها را در مورد معرفی غذاهای حساسیت زا راهنمایی کنند.

نتایج تحقیقات نشان می دهد، در 40 کشور و نزدیک به سه میلیون کودک، الگوهای پوستی، دارویی و تغذیه ای اولیه یکسانی به طور مداوم قبل از ایجاد آلرژی غذایی وجود داشته است.

محققان در دانشگاه مک مستر کانادا با تجزیه وتحلیل این شواهد جهانی، مستند کردند که چگونه این مواجهه ها در میان کودکانی که بعدها به غذاهای رایج واکنش نشان دادند، دسته بندی شدند. خطر، زمانی به شدت افزایش یافت که اگزما در نوزادی ظاهر شد، آنتی بیوتیک ها در ماه اول داده شدند یا بادام زمینی پس از سال اول زندگی مصرف شد.

با این حال، این سیگنال ها آینده کودک را به طور قطعی تغییر نمی دهند اما برای محققان ضروری است که قبل از اصلاح راهبردهای پیشگیری، نحوه تعامل آنها را درک کنند.

وجود بثوراتی مانند اگزما در طول سال اول زندگی اغلب در کودکانی مشاهده می شود که سیستم ایمنی آنان بعدها غذاهای روزمره را تهدید تلقی می کرد. در تجزیه وتحلیل، اگزما در طول سال اول، خطر آلرژی غذایی را سه تا چهار برابر افزایش داد و خس خس سینه یا آلرژی بینی خطر بیشتری را به همراه داشت.

با این حال، اکثر نوزادان مبتلا به اگزما هرگز به آلرژی غذایی مبتلا نشدند که نشان می دهد، سرنخ های پوستی وقتی در کنار سایر عوامل بیولوژیکی در نظر گرفته می شوند، بهترین عملکرد را دارند. همچنین ژن ها به تنهایی نمی توانستند روند آلرژی غذایی را توضیح دهند و میکروبیوم نیز تاثیر مهمی داشت.

محققان اظهار کردند: ژنتیک به تنهایی نمی تواند روند آلرژی غذایی را به طور کامل توضیح دهد و به تعاملات میان ژن ها، سلامت پوست، میکروبیوم و مواجهه های محیطی اشاره دارد. هیچ عامل واحدی غالب نیست که نشان دهد، پیشگیری موثر احتمالا به پرداختن همزمان به چندین مسیر بیولوژیکی در اوایل زندگی نیاز دارد.

زمان بندی در مورد رژیم غذایی و داروهای اولیه در سال اول زندگی نیز خطر آلرژی غذایی را شکل می دهد. به تاخیر انداختن مصرف غذاهای حساسیت زای رایج گاهی اوقات خطر را افزایش می دهد و واضح ترین سیگنال زمانی ظاهر می شود که بادام زمینی دیر به کودک داده شود. نوزادانی که برای اولین بار پس از 12 ماهگی بادام زمینی را امتحان کردند، بیش از دو برابر بیشتر احتمال ابتلا به آلرژی داشتند.

مصرف آنتی بیوتیک در هفته های اولیه زندگی، ارتباط مشابهی را با رشد سیستم ایمنی نشان داد. با کاهش باکتری های روده، آنتی بیوتیک ها می توانند میکروبیوم را تغییر شکل دهند و بر نحوه یادگیری سلول های ایمنی برای تشخیص غذاهای بی ضرر از تهدیدات واقعی تاثیر بگذارند.

سابقه خانوادگی همچنان یکی از واضح ترین نشانه های زمینه ای خطر است. آلرژی در والدین یا خواهر و برادرها، احتمال واکنش کودک را افزایش داد، به خصوص زمانی که هر دو والدین آلرژی داشتند. فرزندان پسر و نوزادان اول، احتمال کمتری برای ابتلا به آلرژی نشان دادند. شرایط تولد و زمینه اجتماعی نیز به عنوان تاثیرات قابل اندازه گیری ظاهر شدند.

عواملی مانند وزن کم هنگام تولد و تولد دیرتر از موعد مقرر، بر بسیاری از جنبه های سلامت تاثیر می گذارند، اما این عوامل پیش بینی نمی کنند که کودک به آلرژی غذایی مبتلا خواهد شد یا خیر. برخی عوامل ازجمله عدم شیردهی، رژیم غذایی مادر در دوران بارداری و استرس در دوران بارداری تفاوت آشکاری در خطر ابتلا به آلرژی نشان ندادند.

خطر آلرژی غذایی اغلب از سیگنال های اولیه ای که قبل از اولین واکنش کودک ظاهر می شوند، ایجاد می شود و به راهبردهای پیشگیری اجازه می دهد تا بر زمان بندی و سلامت پوست تمرکز کنند.

نتایج این تحقیق در مجله JAMA Pediatrics منتشر شده است.