ستاره سابق رئال مادرید و چلسی اکنون بیشتر وقتش را به خانواده اش اختصاص داده و با توصیف وضعیت فعلی اش به شوخی می گوید که از یک فوتبالیست به یک راننده تاکسی تبدیل شده است.

ادن هازارد، هافبک هجومی سابق کهکشانی ها به تازگی در مصاحبه ای با روزنامه گاردین به زندگی اش پس از پایان دوران حرفه ای و خاطراتش از فوتبال پرداخت. نزدیک به سه سال از زمانی می گذرد که این بازیکن بلژیکی پس از دوره ای نه چندان موفق و پر از مصدومیت در رئال مادرید، تصمیم گرفت به طور ناگهانی به دوران حرفه ای خود پایان دهد.

هازارد در این گفت وگو با اشاره به شرایط فعلی زندگی اش گفت: زندگی خیلی سریع می گذرد؛ مخصوصاً در فوتبال. دیروز 19 سالم بود، امروز 35 سالم است. باید از آن لذت برد؛ نه فقط در فوتبال، بلکه در همه ابعاد این گونه است.

در حالی که خیلی از بازیکنان با خلأ پس از فوتبال دست و پنجه نرم می کنند، هازارد در سادگی آرامش را پیدا کرده است. او می گوید: خانواده همان چیزی است که کمک تان می کند. زندگی من ساده است: خانه می مانم و از چیزهای ساده با همسرم، بچه ها و برادرهایم لذت می برم. وقتی بازی می کنی، دائم در سفر هستی، اما وقتی متوقف می شوی، سرانجام بدون استرس برای آن ها وقت داری.

او هنوز در مادرید زندگی می کند؛ انتخابی نه به خاطر فوتبال، بلکه به خاطر خانواده، بچه ها، آب و هوا و غذا . دربارهٔ واقعیت جدید زندگی اش شوخی می کند: من هرگز ساعت 10 صبح تمرین نمی کردم! فقط شنبه بازی می کردم و تمام. حالا زندگی ام خیلی ساده است. پدرِ پنج بچه هستم. این روزها بیشتر رانندهٔ تاکسی ام تا فوتبالیست، اما اشکالی ندارد.

فاصله گرفتن از بازی، به او دید تازه ای دربارهٔ دو لیگی داده که دوران حرفه ای او را شکل دادند. بحث همیشگی بین لیگ برتر و لالیگا ادامه پیدا می کند، اما هازارد موضع روشنی دارد: سبک بازی شان فرق می کند. لیگ برتر فیزیکی تر است؛ آنجا هیچ وقت از دویدن دست نمی کشی. لالیگا تکنیکی تر است. در مادرید می توانی بازی را مدیریت کنی، اما در لیگ برتر هیچ فرصتی نیست: باید 90 دقیقه با تمام سرعت بازی کنی.

صحبت از انگلیس، ناگزیر به ژوزه مورینیو می رسد که او را در چلسی مربیگری کرد. انگار همه یک خاطره از مورینیو دارند، اما خاطرهٔ هازارد کاملاً به سبک خودش است: ترکیبی از درخشش و خونسردی که برایش جواب می داد.

او با خنده می گوید: یکی نه، خاطرات زیادی دارم. یادم هست یک بار، سال اولی که مورینیو آمد، برای تماشای یک بازی به لیل رفتم و در راه برگشت گذرنامه ام را گم کردم. اجازهٔ ورود به انگلیس را نداشتم و تمرین را از دست دادم. حدود ساعت 2 بعد از ظهر برگشتم؛ یعنی وقتی که تمرین تمام شده بود. مجبور شدم از او عذرخواهی کنم. لحظهٔ خیلی بدی برایم بود.

برای خیلی ها این پایان ماجراست؛ برای هازارد فقط یک لغزش کوچک بود.

هفتهٔ بعد من را از ترکیب بیرون کشید و گفت تقصیر خودم است، اما آخر آن هفته دوباره بازی کردم و همه چیز خوب پیش رفت.

با وجود اصطکاک ها، احترام باقی مانده است. وقتی از او پرسیده می شود که از مربی پرتغالی چه آموخته، می گوید: خیلی چیزها؛ شور و اشتیاقش به فوتبال، اعتمادی که به بازیکنان دارد… شیوهٔ تمرین مان با او باورنکردنی بود.

اگر چلسی جایی بود که او به یک بت تبدیل شد، بلژیک جایی بود که امیدهای یک ملت را بر دوش کشید. دربارهٔ جام جهانی 2018 با هیجان صحبت می کند: خاطره خوشی به همراه نداشت، اما جام جهانی 2018 فوق العاده بود. فرصت داشتم کنار برادرم بازی کنم. این که کاپیتان تیم ملی کشورم باشم، باورنکردنی بود.

بلژیک در آن تورنمنت سوم شد؛ نتیجه ای که برای بعضی ها آزاردهنده است اما هازارد از آن راضی است. می گوید: کاملاً راضی هستم. در طول آن سال ها بلژیک فوق العاده بود. حتی با این که قهرمان نشدیم، امروز مردم می گویند که ما تیم بهتری از فرانسه بودیم.

مکثی می کند و برق غرور در چشمانش دیده می شود: این باعث افتخارم است؛ نه به خاطر پیروز شدن، بلکه به خاطر چیزی که با هم ساختیم.

او هنوز تیم ملی را دنبال می کند؛ جایی که دوستش سرمربی تیم ملی است و برای تعطیلات هم به بلژیک می رود، هرچند هوای مادرید را ترجیح می دهد. اما اگر بخواهد وظایف راننده تاکسی بودنش را با مقام سیاسی در کشورش عوض کند، نخست وزیر هازارد برنامهٔ روشنی دارد.

بچه های امروز پلی استیشن و یوتیوب را دوست دارند. قانون شمارهٔ یک من این است: بروید توی خیابان بازی کنید، فوتبال بازی کنید و کنار دوستان تان لذت ببرید . شاید هم جمعه ها مدرسه نباشد؛ فقط دوشنبه تا پنجشنبه، و آخر هفته ها هم کلاً فوتبال.

وقتی به عقب نگاه می کند، بازی یک چهارم نهایی جام جهانی 2018 مقابل برزیل را بهترین نمایش خود می داند. اما گل محبوبش کدام است؟ شاید آن گلم مقابل تاتنهام ؛ همان گل تماشایی تساوی در دقایق پایانی نبرد استمفوردبریج در سال 2016. آن گل فقط تساوی 2-2 را رقم نزد؛ عملاً امید قهرمانی اسپرز را هم از بین برد و جام را به لسترسیتیِ کلودیو رانیری هدیه داد.

قهرمانی با رئال مادرید در لیگ قهرمانان اروپا سال 2022: حس فوق العاده ای است، چون اساساً برای هواداران و جام ها بازی می کنی. لیگ قهرمانان یکی از بهترین جام ها برای بردن است. حتی اگر زیاد بازی نکرده باشی، فقط بودن در باشگاهی که این قدر می برد و بازی کردن کنار چنین بازیکنان بزرگی، باورنکردنی است.

با این حال، لیگ برتر (که 2 بار با چلسی فاتح آن شد) را همسطح آن می داند: بردن لیگ برتر خیلی سخت است، درست مثل لیگ قهرمانان یا جام جهانی. از این جهت خاص است، که تیم های زیادی می توانند قهرمان شوند.

قدرنادیده ترین بازیکنی که کنارش بازی کرده است کیست؟ بدون مکث پاسخ می دهد: همیشه باور داشتم که موسی دمبله یکی از بهترین هافبک های آن نسل بود. چون گل نمی زد زیاد درباره اش صحبت نمی شد، اما هواداران لیگ برتر می دانند که بازیکنِ درجه یکی بود.

هازارد نمی خواهد به عنوان یک اسطوره به یاد آورده شود: فقط به عنوان یک بازیکن خوب و یک آدم خوب و بامزه. بیشتر از این نمی خواهم.

و در پایان، آینده اش را این طور تصور می کند: خودم را یک پدربزرگِ خوشحال، با موهای سفید می بینم که فرزندانم مرا احاطه کرده اند. این همان زندگی ای است که می خواهم.