به نقل از دیجینوی، کاوش های مرتبط با ساخت موزه در شهر کلن آلمان به کشف 3 یافته متعلق به دوره روم باستان انجامید.

قدیمی ترین کشف در قلب کلن تاریخی، یک پلکان مربوط به سده نخست میلادی بود که زمانی به کاخ فرماندار رومی متصل بوده است. باستان شناسان همچنین یک محراب خصوصی درون این کاخ کشف کردند که از نظر ساختار با محراب های حفظ شده در شهر Pompeii شباهت دارد.

باستان شناسان در جریان این عملیات، به لایه هایی عمیق از نخستین سده حضور رومیان در منطقه دست یافتند. بخشی از یک پلکان سنگی، قدیمی ترین کشف این پروژه به شمار می رود. این پلکان 2,000 سال پیش از پرایتوریوم، یعنی کاخ فرماندار رومی، به سمت رود راین امتداد داشته است؛ با این حال نقطه دقیق آغاز و پایان آن همچنان مشخص نیست. به نظر می رسد وجود این پلکان به دلیل شیب طبیعی زمین در آن محدوده ضروری بوده تا ارتباط میان ساختمان ها و کرانه رودخانه برقرار شود. تنها بخش میانی پلکان باقی مانده است، آن هم به این دلیل که در دوره ای از گسترش پرایتوریوم در عصر روم، بخش هایی از این پلکان پر شده تا امکان احداث سازه های جدید فراهم شود. کارشناسان تأکید کرده اند که پلکان های رومی به ندرت حفظ می شوند؛ زیرا معمولاً تنها پی ها دوام می آورند و مصالحی مانند پله های سنگی پس از پایان کاربری اولیه، مجدداً مورد استفاده قرار می گرفتند.

علاوه بر این پلکان اسرارآمیز، باستان شناسان به کشف دیگری نیز در این مکان دست یافتند: یک لاراریوم متعلق به سده دوم میلادی در داخل پرایتوریوم. لاراریوم در اصل محرابی درون یک خانه خصوصی بود. این محراب درواقع طاقچه ای تعبیه شده در دیوار بود در آن برای خدایان حامی خانه، موسوم به لارس، قربانی های خوراکی تقدیم می شد.

ساخت این طاقچه شامل قالب گیری تزیینی بوده که آن را به صورت هدفمند از سایر بخش های دیوار متمایز می کرد و امکان بستن آن را فراهم می ساخت؛ زیرا معمولاً محل نگهداری تندیس های کوچک بوده است. باستان شناسان سوراخ های میخ را نیز شناسایی کردند که زمانی محل قرارگیری میخ های آهنی برای آویختن حلقه های گل یا نوارهای تزیینی بوده اند. بقایای رنگ همچنان بر روی لایه گچ اطراف لاراریوم قابل مشاهده است.

این نخستین لاراریوم کشف شده در شمال رشته کوه آلپ به شمار می رود و از نظر سبک با نمونه های شهرهای مهم منطقه وزوو، از جمله Pompeii، مطابقت دارد. کارشناسان اعلام کرده اند که کشف لاراریوم در داخل پرایتوریوم نشانه هایی از اهمیت آیین های عبادی خصوصی در اقامتگاه های رسمی رومی ارائه می دهد.

کشف دیگر، به سده چهارم میلادی بازمی گردد؛ جایی که بقایای پی ها نشان دهنده یک ساختمان با چند راهرو است که پیش تر تنها به صورت فرورفتگی در زمین قابل تشخیص بود. در روند آشکارسازی این سازه، مشخص شد که ساختمان برخلاف رویه معمول رومیان با بتن ساخته نشده، بلکه دارای لایه های سنگی به ضخامت حدود 4 متر بوده که از سنگ های آتشفشانی، بازالت و سنگ آهک تشکیل شده و با ملات قدرتمندی از سرامیک خردشده و شن به یکدیگر متصل شده اند. کارشناسان می گویند استحکام و حجم بالای این پی ها سبب شده است که سازه پس از گذشت نزدیک به 2,000 سال همچنان پابرجا بماند.