توماس فرانک رسماً از هدایت تاتنهام هاتسپر برکنار شد، اخراجی که بسیاری معتقد بودند مدت ها پیش باید رخ می داد. پس از شکست 2 بر یک مقابل نیوکاسل، تیم لندنی در رده شانزدهم لیگ برتر قرار گرفت، تنها پنج امتیاز بالاتر از منطقه سقوط. در جریان این مسابقه، هواداران تاتنهام نام یکی از مربیان پیشین باشگاه، مائوریسیو پوچتینو را فریاد می زدند، مربی که اکنون هدایت تیم ملی آمریکا را بر عهده دارد و نامش به عنوان یکی از گزینه های جانشینی مطرح شده است، هرچند تنها پس از جام جهانی 2026.

نقطه بازگشت ناپذیر میان فرانک و هواداران تاتنهام مدت ها پیش شکل گرفته بود، حتی با وجود آنکه تنها هشت ماه از آغاز کار این مربی دانمارکی در باشگاه می گذشت. مصاحبه او در ماه نوامبر موجی از نارضایتی را برانگیخت. فرانک در آن مصاحبه گفت که از هو کردن ویکاریو دروازه بان تیم توسط هواداران ناراضی است. او حتی درباره اینکه چه کسانی هواداران واقعی هستند اظهارنظر کرد، موضوعی که برای بسیاری از طرفداران قابل قبول نبود. آنها که احتمالاً در تمام عمرشان طرفدار تیم بوده اند برخلاف مربیانی که می آیند و می روند حق داشتند در هر لحظه بازیکنان تیم خود را هو کنند. طبیعی بود که وقتی مربی نه تنها نتیجه نمی گیرد، بلکه به هواداران می گوید چگونه باید از تیم حمایت کنند، واکنش ها تند شود.

فرانک در آن مصاحبه گفته بود از اینکه هواداران ما ویکاریو را هو کردند، خوشم نیامد. آنها نمی توانند هواداران واقعی تاتنهام باشند، زیرا در زمین همه باید از یکدیگر حمایت کنند. ما تمام تلاش خود را می کنیم تا عملکرد خوبی داشته باشیم. بعد از مسابقه البته، مشکلی نیست اما نه در طول بازی. به نظر من، این غیر قابل قبول است.

در اوایل ژانویه، اتفاقی عجیب رخ داد. عکسی از توماس فرانک منتشر شد که جامی با نشان آرسنال رقیب اصلی تاتنهام در دست داشت. در نگاه اول، عکس جعلی به نظر می رسید، اما واقعی بود و در بورنموث گرفته شده بود.

واقعیت این است که آرسنال چهار روز پیش از آن در ورزشگاه ویتالیتی بازی کرده بود و ظاهراً جام ها در رختکن تیم میهمان جا مانده بودند. اگر از میکل آرتتا در حالی که جام تاتنهام را در دست دارد، عکسی گرفته می شد، احتمالاً چنین واکنشی ایجاد نمی کرد، چراکه تیمش صدرنشین لیگ برتر است، اما پس از مصاحبه جنجالی فرانک و نتایج ضعیف تیم، هواداران عملاً علاقه خود را به او از دست داده بودند.

عملکرد ضعیف تاتنهام در ورزشگاه خانگی اش که بهترین ورزشگاه لیگ برتر محسوب می شود، برجسته تر بود. در این فصل، آنها تنها دو بازی خانگی را مقابل برنلی و برنتفورد برده اند. در فصل جاری فقط برنلی و ولورهمپتون آمار خانگی بدتری دارند. اگر 17 بازی اخیر لیگ برتر را چه خانگی و چه خارج از خانه در نظر بگیریم، تاتنهام تنها دو پیروزی مقابل برنتفورد و کریستال پالاس به دست آورده است.

نرخ برد 26.9 درصد، بدترین رکورد یک مربی در میان تیم های موسوم به شش تیم بزرگ در تاریخ لیگ برتر است. بنابراین، هو کردن هواداران به بخشی از فضای همیشگی ورزشگاه تبدیل شد. اخراج فرانک در ماه های دسامبر و ژانویه قابل پیش بینی بود، اما به تعویق افتاد. شاید تا حدی به این دلیل که دنیل لوی پس از 24 سال در ماه سپتامبر از ریاست باشگاه کناره گیری کرد. او معمولاً در اخراج مربیان سریع عمل می کرد و تابستان گذشته نیز پوستکوگلو را برکنار کرد، تصمیمی که با توجه به رتبه هفدهم لیگ برتر و قهرمانی در لیگ اروپا بحث برانگیز بود.

پس از آن، فرانک قراردادی سه ساله دریافت کرد و انتقال او از برنتفورد برای تاتنهام 6.7 میلیون پوند هزینه داشت. اکنون این تصمیم اشتباه به نظر می رسد، هرچند فرانک مدت ها بود که گزینه باشگاه های بزرگ محسوب می شد و تا آخرین لحظه معتقد بود که می تواند اوضاع را سامان دهد. حتی 12 ساعت پیش از اخراجش گفته بود که خود را هزار درصد گزینه مناسبی برای تاتنهام می داند.

او گفته بود: مطمئنم که برای بازی بعدی مقابل آرسنال (22 فوریه 2026) در موقعیت خودم خواهم بود. پرسش را درک می کنم، اشاره به من آسان است، اما هرگز همه چیز فقط به مربی مربوط نمی شود. مالکان، مدیران، بازیکنان و کارکنان همه باید با هم چیزی بسازیم. همه ما می دانیم کجا ایستاده ایم و چه چیزی باید بهبود یابد. من هزار درصد مطمئنم که مرد مناسبی برای این باشگاه هستم .

این صحبت ها می توانست به عنوان انتقادی ضمنی از مدیریت تعبیر شود و کاملاً با فضای لیگ برتر همخوانی داشت، جایی که گاه یک مصاحبه بهانه ای برای اخراج مربی می شود. البته درباره فرانک، اختلاف با مدیریت به سختی موضوع اصلی بود. با وجود تمرکز تمام انتقادها بر مربی، باید در نظر گرفت که مسئولیت نتایج در شرایط او با عوامل متعددی گره خورده بود.

تغییرات مدیریتی احتمالاً کمکی به او در مواجهه با بحران نیروی انسانی نکرد. باشگاه در زمستان نتوانست خط حمله را تقویت کند، حتی یک بازیکن قرضی هم جذب نشد. درست است که کانر گالاگر و مدافع جوان برزیلی، سوزا به تیم اضافه شدند، اما این انتقال ها تقویت خط حمله محسوب نمی شد. می شد تیمی کامل از مهاجمان مصدوم تاتنهام تشکیل داد، تیمی که حتی بازیکنان کلیدی بیشتری نسبت به ترکیب بازی مقابل نیوکاسل داشت.

در آن مسابقه، ویلسون اودوبرت در نیمه اول مصدوم شد، آسیب دیدگی از ناحیه رباط صلیبی. بنابراین فرانک نمی توانست به طور همزمان روی 11 بازیکن حساب کند؛ کولوسفسکی، کودوس، پورو، مدیسون، ریچارلیسون، برگوال، اودوجا، بنتانکور، دیویس، دانسو و اودوبرت. اکثر آنها بازیکنان اصلی بودند و باقی نفرات ذخیره نزدیک به ترکیب اصلی. افزون بر این، کاپیتان تیم رومرو به دلیل محرومیت بازی مقابل نیوکاسل را از دست داد. اینها مشکلات عینی بودند که عبور از آنها برای هر مربی بسیار دشوار است. مصدومیت ها نیز در تمام فصل نه فقط در این مسابقه باشگاه را آزار دادند.

نکته دیگری که تا حدی نتایج فرانک را توجیه می کند، عملکرد تیم در لیگ قهرمانان اروپاست. این یک پارادوکس بود؛ تیم شانزدهم لیگ برتر در جمع چهار تیم برتر لیگ قهرمانان اروپا قرار گرفت. این وضعیت برای تاتنهام آشناست؛ زمانی که تیم در لیگ برتر ناکام است، اما در اروپا می درخشد، مربی قربانی خواهد شد.

البته، بخشی از موفقیت لیگ قهرمانان را می توان به قرعه مسابقات نسبت داد. تاتنهام با برخی از آسان ترین حریفان روبه رو شد و تنها پاری سن ژرمن در میان تیم های واقعاً بزرگ قرار داشت؛ دیگر رقبا ویارئال، بودو - گلیمت، موناکو، کپنهاگن، اسلاویا پراگ، بوروسیا دورتموند و اینتراخت فرانکفورت بودند. به نظر می رسید بازیکنان تاتنهام از اینکه بازی خارج از لیگ برتر برای شان آسان تر است، شگفت زده شده اند.

جالب آنکه تیم فرانک تنها تیم لیگ قهرمانان بود که حتی یک گل هم در خانه دریافت نکرد، آنهم در تضاد کامل با عملکرد ناامیدکننده خانگی در لیگ برتر انگلیس.

نشریه The Athletic در بررسی دلایل اخراج فرانک اشاره می کند که بزرگ ترین نقطه قوت او در برنتفورد به ضعف اصلی اش در تاتنهام تبدیل شد؛ تغییر مداوم ترکیب و سیستم بازی. اجرای ایده های تاکتیکی در تاتنهام به دلیل مسابقات میان هفته لیگ قهرمانان که زمان تمرین را کاهش می داد، دشوارتر بود. علاوه بر این، مدیریت باشگاه اخراج پوستکوگلو را دو هفته به تعویق انداخت و در این مدت، امبمو منچستر یونایتد را انتخاب کرد، در حالی که فرانک او را از دوران برنتفورد می شناخت و قصد داشت به تاتنهام بیاورد.

سپس در آخرین لحظه، انتقال گیبس وایت و ازه نهایی نشد و سیمونز که جذب شد، نتوانست به سرعت با لیگ جدید سازگار شود.

مجموعه ای از اتفاق ها برخی ناشی از تصمیمات فرانک و برخی خارج از کنترل او به این نقطه انجامید. هواداران تاتنهام خطاب به سرمربی خود شعار می دادند: تا صبح اخراج خواهی شد و همین گونه هم شد.