| به نقل از خبرآنلاین، در سال 1943، وقتی نیروی هوایی آلمان (لوفت وافه) به دنبال ساخت یک هواپیمای جت جدید بود تا پاسخگوی نیازهای جنگ باشد، فرصتی طلایی برای تحقق ایده های آنها فراهم شد. نیاز لوفت وافه ساده اما چالش برانگیز بود، هواپیمایی که بتواند سرعت 1000 کیلومتر بر ساعت را با برد 1000 کیلومتر و توان حمل 1000 کیلوگرم بمب محقق کند. ویژگی های طراحی Ho 229 بال پرنده خالص: Ho 229 بدون بدنه ی جداگانه و دم عمودی طراحی شد. این ساختار نوآورانه باعث کاهش نیروی پسا و بهبود کارایی آیرودینامیکی می شد. موتورهای جت: استفاده از دو موتور جت Junkers Jumo 004 که قبلاً در جنگنده ی Me 262 به کار رفته بود، به Ho 229 سرعتی فراتر از هواپیماهای پروانه ای آن زمان می بخشید. مصالح سبک: به دلیل کمبود فلزات، قسمت زیادی از بدنه ی Ho 229 از چوب و رزین ساخته شد. برخی شایعات حتی به استفاده از پوشش های جاذب رادار اشاره دارند، اگرچه شواهد قطعی برای این ادعا وجود ندارد. آیرودینامیک خیره کننده: طراحی یکپارچه ی بال و بدنه به Ho 229 ظاهری بسیار مدرن و آینده نگر می داد که دهه ها جلوتر از زمان خود به نظر می رسید. روند ساخت و آزمایش پس از تایید طرح، نخستین نمونه های اولیه (Ho IX V1 و V2) ساخته شدند. نمونه ی بدون موتور برای آزمایش های گلایدر در 1944 به پرواز درآمد و نتایج رضایت بخشی داشت. سپس نمونه ی V2 مجهز به موتور جت ساخته شد که در مارس 1944 پرواز کرد. در این پروازها، Ho 229 به سرعتی در حدود 970 کیلومتر بر ساعت دست یافت. اما پروژه با مشکلات متعددی که در زیر فهرست شده اند، روبه رو بود. دیرهنگام بودن طرح: تا Ho 229 آماده ی تولید شد، جنگ تقریباً رو به پایان بود و زیرساخت های صنعتی آلمان در حال فروپاشی بود. حملات متفقین: کارخانه های تولید این هواپیما هدف بمباران های متفقین قرار گرفتند و نابود شدند. مشکلات فنی: هواپیما از ناپایداری در پرواز و ضعف سامانه های کنترلی رنج می برد که در شرایط جنگی دشوار بود. سرنوشت Ho 229 این بود که تنها چند نمونه ساخته شد و قبل از رسیدن به تولید انبوه، آلمان شکست خورد. یکی از بدنه های Ho 229 پس از جنگ به دست نیروهای آمریکایی افتاد و به آمریکا منتقل شد. |