به نقل از فرادید، هزاران گونه خرچنگ وجود دارند که هر یک ویژگی های منحصر به فرد خودشان را دارند. با اینکه خرچنگ ها را بیشتر موجودات ساحلی می دانیم، گونه های زیادی از آن ها نیز در اعماق دریا رشد و نمو می کنند.

خرچنگ دریایی یتی نخستین بار در سال 2005 توصیف شد. این خرچنگ یک سخت پوست اعماق دریا است که در واقع به میگوهای کوتوله و خرچنگ های صدف نشین نزدیک تر است تا خرچنگ های واقعی. خرچنگ های دریایی یتی به دلیل زندگی در زیستگاه های اعماق دریا برای مدت طولانی ناشناخته باقی ماندند.

آن ها در چشمه های گرمابی اقیانوس آرام و اقیانوس جنوبی نزدیک قطب جنوب زندگی می کنند. این چشمه ها معمولاً در عمق حدود 7.000 تا 10.000 پا یافت می شوند و دسترسی به آن ها دشوار است. اینکه این خرچنگ ها می توانند در این مکان زندگی کنند، شگفت انگیز است. چشمه های گرمابی محیط هایی تاریک با فشار بالا هستند و مملو از مواد شیمیایی سمی مانند سولفید هیدروژن. این محیط خشن دسترسی به غذا را دشوار می کند و بخشی از دلیل وجود مو در سراسر بدن آن ها همین است.

خرچنگ های دریایی یتی به دلیل موهای بدنشان به این نام شناخته می شوند. این موها در واقع از مجموعه ای از تارهای متراکم به نام سِتا (setae) تشکیل شده اند. هرچند ممکن است به نظر برسد پوششی نرم و گرم برای زندگی در اعماق دریاست، اما هدف اصلی این موها فراهم کردن سطحی برای رشد باکتری ها است. به دلیل کمبود غذا در این دره ها، خرچنگ ها دریایی یتی از باکتری هایی تغذیه می کنند که روی سِتاهای آن ها رشد می کنند. باکتری ها به لطف مواد شیمیایی آزادشده از چشمه ها روی سِتاها رشد می کنند. در نتیجه، خرچنگ دریایی یتی قادر است غذای خود را روی بدنش کشت کند؛ یک ویژگی که در طبیعت نادر است.

برای بهینه تر کردن این فرآیند، خرچنگ ها بازوهای خود را نزدیک چشمه ها حرکت می دهند تا رشد باکتری ها سریع تر شود. مشاهده گروه هایی از خرچنگ های دریایی یتی در اطراف این چشمه ها رایج است، زیرا دور شدن از چشمه ها خطر گرسنگی را افزایش می دهد. این خرچنگ ها برای زیست شناسان اهمیت دارند، زیرا نشان می دهند زندگی حتی بدون نور خورشید می تواند شکوفا شود. سازگاری های شگفت انگیز خرچنگ دریایی یتی یادآور اینست که ما چقدر کم درباره اعماق اقیانوس می دانیم و چقدر چیز برای کشف وجود دارد.