سیاوش کسرایی یکی از مطرح ترین شاعران معاصر ایران است. کسرایی ازآن دست از شاعران بود که افزون بر شعر، به سبب فعالیت های سیاسی اش نیز شناخته می شد.

سیاوش کسرایی در 5 اسفند 1305 در اصفهان متولد شد و در 19 بهمن 1374 در وین اتریش از دنیا رفت. زندگی نه چندان طولانی کسرایی فرازونشیب های بسیاری را به همراه داشت که همین فرازونشیب ها درنهایت از آن شاعر سرزنده کوهی از غم را به یادگار گذاشتند.
مرد کارهای نصفه نیمه!
به دوستانمان بگو، هرآنچه حزب توده در مورد کمونیسم به ما گفت، دروغ بود. این ها حرف هایی است که یکی از پرشورترین توده ای های پیش و پس از انقلاب 57 در روزهای آخر عمرش به دوست صمیمی اش زد؛ سیاوش کسرایی، درحالی که روزگار جوانی اش را می دید که در مقابل چشمانش دود هوا شده بود، در فضای وهم آلود شوروی، این حرف ها را به محمدرضا شجریان زد.

کسرایی مردِ کارهای نصفه نیمه بود. نصفه نیمه شاعری می کرد؛ نصفه نیمه سیاسی بود؛ نصفه نیمه می نوشت و درنهایت نیز راه های غلط زندگی اش را یکی پس از دیگری نصفه نیمه رها می کرد و برمی گشت.
در اصفهان متولد شده بود، اما روزگار کودکی و نوجوانی اش را در تهران پشت سر گذاشت. پس از اتمام دوره ابتدایی تحصیلاتش، برای تحصیل در رشته حقوق به دانشگاه تهران رفت و پیش از آنکه موفق به پایان تحصیل شود، از دانشگاه فاصله گرفت.
در روزگار جوانی کارهای زیادی را تجربه کرد و درنهایت هیچ کدام از آن ها را به سرانجام نرساند. بااین حال، شعر و عضویت در حزب توده، دو ماموریت اصلی سیاوش کسرایی بودند که برای سال های زیادی به آن ها وفادار بود.
ماموریت نخست را با آشنایی با نیما یوشیج شروع کرد. کسرایی یکی از اولین افرادی بود که خودش را در جرگه یاران نیما قرار داد. با عضویت در انجمن ادبی شمع سوخته، در کنار هوشنگ ابتهاج، مرتضی کیوان، احمد شاملو و مهدی اخوان ثالث قرار گرفت و به سرکردگی نیما، مسیر پرفرازونشیبی را آغاز کرد.
دومین ماموریت کسرایی اما در سال 1327 آغاز شد. در همین سال بود که جذب ایده های حزب توده شد و به عضویت این حزب درآمد. با عضویت در این حزب، کسرایی تبدیل به شاعری متعهد شد. اشعار او صرف نظر از اهمیت ادبی شان رفته رفته به بیانیه هایی مبدل شدند که اعضای حزب توده را گرد هم می آوردند.
بااین حال هر دو ماموریت کسرایی به نوعی ناتمام باقی ماندند. درگیری های سیاسی باعث شد تا شعر او در بسیاری از مواقع تا حد بیانیه هایی ژورنالیستی سقوط کند؛ درعین حال، سرسپردگی او به شعر باعث شد تا از درآمدن به هیئت یک توده ای به تمام معنا جا بماند. کسرایی که با رصد اقدامات سازمان فداییان خلق، تمایلات چریکی جدیدی پیدا کرده بود، هرگز به قامت یک چریک درنیامد. بااین حال، شعرش را بدل به صحنه نبردی کرد که در آن ادبیات از اهمیتی دوم مرتبه برخوردار بود.
در سال های پس از انقلاب نیز اوضاع برای کسرایی تغییر چندانی نداشت. باوجوداینکه برای مدتی در روزنامه های پس از انقلاب به نوشتن شعرهای انقلابی پرداخت، درنهایت این مسیر را نیز به تمامی طی نکرد و طولی نکشید که مجبور به ترک ایران شد.
ابتدا به همراه خانواده اش به افغانستان و درنهایت به شوروی نقل مکان نمود. در همین دوره بود که محمدرضا شجریان برای برگزاری کنسرت به روسیه رفت و در ادامه برای ملاقات با کسرایی رهسپار خانه وی شد.
کسرایی درحالی که روزگار جوانی اش را می دید که در مقابل چشمانش دود هوا شده بود، در فضای وهم آلود شوروی به محمدرضا شجریان گفت: به دوستانمان بگو...