به گزارش پارسینه به نقل از چند ثانیه ، برای کسی که هر روز چندبار از مترو و اتوبوس استفاده می کند افزایش کرایه حتی اگر وعده ی کمتر از تورم را هم در خود داشته باشد بیشتر بازی با کلمات است تا یک خبر امیدوارکننده!

تهران قرار است حدود 20 تا 25 درصد افزایش کرایه مترو و اتوبوس را تجربه کند؛ عددی که مدیران شهری با تاکید می گویند پایین تر از تورم است.

این شاید در ظاهر فشاری کمتر از تورم بر دوش مردم باشد اما در واقعیت، برای خانواده ای که اجاره خانه دارد و هزینه خوراک و قبض ها هر چندروز یک پله بالا می روند، همین 20 درصد هم ضربه ای سخت است؛ مخصوصاً برای کارگری که روزی چند بار مجبور است بلیت مترو و اتوبوس بخرد.

مدیران شهری که همیشه در دفاع از ایده هایشان سخنوری می کنند در حمایت از این افزایش قیمت می گویند آن چه مسافر می پردازد، فقط بخش کوچکی از هزینه واقعی است و اگر کرایه ها همپا با تورم بالا نرود، ناوگان فرسوده تر می شود، قطار و اتوبوس کمتر می شود و ازدحام بیشتر.

اما مسافر، نه بودجه شهرداری را می بیند و نه فرسودگی قطارها را؛ او فقط جیبش را نگاه می کند و می سنجد آیا هنوز می تواند آخر ماه، کارت بلیت را شارژ کند یا نه.

شعار افزایش کمتر از تورم شاید برای گزارش عملکرد مناسب باشد، اما برای کسی که درآمدش از تورم عقب مانده و خواهد ماند، تفاوت چندانی ایجاد نمی کند.

یک پرسش واقعی و مهم همیشه باقی می ماند: مترو و اتوبوس که باید سپری در مقابل گرانی باشند و زندگی راحت تری فراهم کنند چرا باید به صورت حساب های تبدیل شوند که هر سال سنگین تر می شود؟