به گزارش پارسینه دکتر احمد ولی پور در گفت وگو با ایسنا، درباره موضوع ورود پزشکان عمومی به دوره های تخصصی اظهار کرد: سختی کار زیاد و درآمد پایین در ارتباط با ورود پزشکان عمومی به دوره تخصصی چه در دوره دستیاری و چه در شرایط کاری طرح تخصص پس از دوره دستیاری، مطرح است. بسیاری از پزشکان عمومی به دلیل سختی شرایط موجود ترجیح می دهند که وارد دوره تخصصی نشوند.

او درباره تعداد پزشکان عمومی در ایران توضیح داد: آمار دقیق تعداد پزشکان عمومی و میزان ورود آنها به دوره های تخصصی در رشته های مختلف در اختیار وزارت بهداشت و سازمان نظام پزشکی است. صرف نظر از تعداد پزشکان عمومی، انگیزه این گروه از پزشکان برای ورود به دوره تخصصی طی سال های اخیر به شدت کاهش یافته و این روند ادامه دارد.

آزمون دستیاری از آزمون های پرطرفدار بود

رییس انجمن پزشکان عمومی با بیان اینکه آزمون دستیاری از آزمون های مهم و پرطرفدار کشور در حوزه پزشکی در گذشته بود، افزود: پزشکان بسیاری در این آزمون در گذشته شرکت می کردند؛ رقابت بسیار سنگین بود و ظرفیت تمام رشته ها پر می شد. متأسفانه، شرایط رشته های تخصصی طی یک دهه اخیر و به طور مشخص چهار تا پنج سال اخیر، به شدت نامطلوب شده است.

شرایط سخت برای متخصصان جوان

ولی پور با بیان اینکه مدت زمان تحصیل دوره تخصص و طرح پس از آن 6 تا 7 سال است، گفت: دوره ای که شامل چهار الی پنج سال تحصیل و دو سال طرح است. شرایط تحصیل در دوره تخصص به نحوی است که متخصصان جوان پس از پایان این شش سال و هنگامی که وارد بازار کار می شوند نیز با شرایط مناسبی مواجه نیستند.

دلایل خالی ماندن صندلی های دوره تخصص

رییس انجمن پزشکان عمومی ادامه داد: شرایط تحصیلی و شغلی سبب شده که تعداد زیادی از صندلی های دوره تخصص خالی بماند؛ به طوری که بیش از 50 درصد صندلی های رشته های طب اورژانس، بیهوشی، عفونی، اطفال و حتی داخلی که جزو رشته های ماژور و حیاتی محسوب می شوند، خالی است و این رشته ها با کمبود داوطلب مواجه هستند.

او با بیان اینکه انگیزه کافی برای ورود به دوره تخصص در حال حاضر وجود ندارد، گفت: حقوق بسیار پایین در دوران رزیدنتی و طرح و پس از آن تعرفه های بسیار پایین خدمات تخصصی از دلایل بی رغبتی تحصیل در رشته های تخصصی است. شرایط به نحوی است که کار طبابت با تعرفه های دستوری فعلی توسط دولت و بیمه ها دیگر صرفه اقتصادی ندارد.

تعرفه های کنونی پاسخگوی هزینه ها نیست

ولی پور درباره هزینه های بالای طبابت گفت: تعرفه های فعلی پاسخگوی هزینه های تأسیس مطب و تأمین تجهیزات پزشکی و حقوق پرسنل نیست. هنگامی که پزشکان عمومی محاسبه می کنند و به این نتیجه می رسند که می بایست چهار سال دوره تخصص و دو سال طرح را بگذرانند تا به مرحله ای برسند که بتوانند به عنوان متخصص مطب افتتاح کنند، آن هم با هزینه های بالا و تعرفه هایی که جوابگوی هزینه های جاری مطب نیست به سمت سایر مشاغل کشیده می شوند؛ علاوه بر مهاجرت جغرافیایی به سایر کشورها، مهاجرت شغلی نیز در داخل کشور در جامعه پزشکی اتفاق می افتد.

کاهش اقبال از رشته های مادر

او درباره کاهش اقبال به رشته های مادر تخصصی گفت: رشته هایی مانند بیهوشی، اطفال، طب اورژانس و داخلی جزو رشته های مادر تخصصی محسوب می شوند. وزارت بهداشت، طرح های مختلفی مانند تحصیل مستقیم از دوره کارورزی عمومی به تخصص در رشته های بیهوشی، طب اورژانس و اطفال را بدون گذراندن طرح تصویب کرده و این طرح طی سال های اخیر اعمال شده اما نتیجه ای نداشته است. حتی در برخی دانشگاه های علوم پزشکی امکان ورود بدون آزمون نیز فراهم شد، اما باز هم داوطلبی برای ثبت نام وجود نداشت.

افزایش ظرفیت، راهگشای شرایط کنونی نیست

رییس انجمن پزشکان عمومی ادامه داد: این موضوع نشان می دهد که مشکل عمیق تر از آن است که با این گونه طرح های مقطعی حل شود. با این حال، قانون گذاران بدون توجه به واقعیت های موجود، به دنبال افزایش ظرفیت پذیرش تخصص هستند؛ به طور مثال، از 100 صندلی یک رشته تخصصی فقط 10 نفر ثبت نام می کنند، افزایش ظرفیت به 200 صندلی هیچ مشکلی را حل نخواهد کرد. این رویکرد نه تنها راهکار نیست، بلکه رفتن به سمت ثبت نام های بدون آزمون می تواند به کیفیت درمان نیز آسیب وارد کند.

ولی پور با تأکید بر لزوم واقعی سازی تعرفه ها گفت: در حال حاضر، ویزیت یک متخصص در رشته هایی مانند کودکان و داخلی و عفونی و بیهوشی حدود 300 هزار تومان است که به طور قطع، پاسخگوی هزینه های مطب و مرکز درمانی نیست. در بخش دولتی نیز پرداخت ها با تأخیرهای طولانی انجام می شود و همین موضوع انگیزه فعالیت در بخش دولتی را از بین می برد. مجموعه این مسائل سبب می شود پزشک عمومی به این نتیجه برسد که مسیر تخصص، مسیر طولانی و ناامیدکننده ای است که در نهایت به تأمین خواسته های شغلی و معیشتی او منجر نمی شود؛ بنابراین یا شغل خود را در داخل کشور تغییر می دهد یا برای ادامه تحصیل و کار به کشورهای دیگر مهاجرت می کند.