بازیکن 30 ساله و اخیرا ملی پوش فوتبال مجارستان، که به تازگی از دیوش گیور راهی پرسپولیس ایران شده، در گفت وگویی مفصل درباره دلایل این انتقال، تجربه های نافرجام قبلی برای لژیونر شدن، تصمیم بحث برانگیزش برای فسخ قرارداد با فرنتس واروش و نگاهش به فوتبال ایران صحبت کرده است.

این مصاحبه را در ادامه می خوانید:

اولین واکنشت به پیشنهاد پرسپولیس چه بود؟

اولین فکرم این بود که چرا نه؟ سریع درباره باشگاه تحقیق کردم، خودشان هم تماس گرفتند و توضیح دادند که با چه تیم بزرگی طرف هستم و در چه فضایی بازی خواهم کرد. با ولادیمیر کومان هم درباره لیگ ایران صحبت کردم. در 30 سالگی، رفتن به یکی از بزرگ ترین باشگاه های آسیا تصمیم درستی است. هیجان زیادی داشتم.

زندگی در ایران تا اینجا چطور بوده؟

فضا آرام است. سفارت مجارستان هم با من تماس گرفته و قرار است دیداری داشته باشیم، اما ترجیح می دهم فعلاً فقط روی فوتبال تمرکز کنم.

لژیونر شدن همیشه یکی از اهداف تو بوده؟

کاملاً. خیلی دنبالش بودم و خوشحالم که بالاخره اتفاق افتاد. تیم های ایرانی معمولاً در لیگ قهرمانان آسیا هم عملکرد خوبی دارند و از نظر فنی و انسانی، این انتقال را یک گام رو به جلو می دانم.

پیش از این هم پیشنهاد خارجی داشتی؟

بله، یک پیشنهاد از سری B ایتالیا داشتم و قبل تر هم یک گزینه از روسیه که همه چیزش نهایی شده بود اما انتقال به دلایل حقوقی انجام نشد. خوشحالم که این بار انتقالم قطعی شد.

در این انتقال، جنبه فنی مهم تر بود یا مالی؟

مجموعه ای از عوامل. بازی کردن مقابل 60 تا 80 هزار تماشاگر برایم خیلی جذاب است؛ چیزی که مدت ها دنبالش بودم. از نظر مالی و فیزیکی هم لیگ خوبی است و امیدوارم با عملکردم بتوانم بیشتر دیده شوم.

30 سالگی سن مهمی برای آینده مالی یک فوتبالیست است…

درست است، اما مهم ترین نکته برای من این بود که به یکی از بزرگ ترین باشگاه های آسیا آمدم. قرارداد خوب است، ولی هنوز جایی نیست که بگویم کارم تمام شده . این انتقال را بیشتر به عنوان یک مسیر درست فوتبالی می بینم.

خیلی زود هم برای تیم جدیدت به میدان رفتی.

بله، گفتند عملکردم خوب بوده اما خودم همیشه سخت گیرترم. چیزی که غافلگیرم کرد، شدت بالای پرس و سرعت بازی بود. عمدتاً در پست دفاع راست یا وینگ بک راست بازی می کنم، اما حتی در نقش وینگر هم می توانم به تیم کمک کنم.

این انتقال تو را به تیم ملی نزدیک تر می کند؟

خودم را پیشنهاد نمی دهم. اگر خوب کار کنم، تصمیم با سرمربی است. او دقیق می داند با چه بازیکنانی می خواهد کار کند و از نظر فنی قابل بحث نیست.

با وجود دور بودن از فوتبال اروپا، لیگ ایران پیشرفتت را تضمین می کند؟

با توجه به سرعت، فیزیک و نبردهای یک به یک، قطعاً می توانم پیشرفت کنم. در نهایت نظر نهایی با سرمربی تیم ملی است.

جدایی از دیوش گیور برایت چه احساسی داشت؟

دوره ای بسیار مهم و شخصیت ساز بود. بعد از MTK، دیوش گیور دومین باشگاهی است که واقعاً در قلبم جا دارد. از باشگاه و هوادارانش بسیار سپاسگزارم.

بارها گفته ای بهترین تصمیم زندگی ات فسخ قرارداد با فرادی بوده…

دقیقاً. خیلی ها چنین کاری نمی کردند، آن هم بدون دریافت حتی یک یورو. اما تنها راه این بود که آزاد شوم و به دیوش گیور بروم. آن زمان تیم هفتم لیگ دسته دوم بود و سرمربی تازه وارد داشت. ریسک کردم، اما به تصمیمم ایمان داشتم.

معمولاً چقدر به نظر دیگران گوش می دهی؟

نظر خانواده و دوستان را می شنوم، اما وقتی حس درونی ام قوی باشد، تغییرش سخت است. اگر برخلاف آن عمل کنم، بعداً پشیمان می شوم.

از همکاری ات با دکتر چرنسوش (بدنساز شخصی) هم صحبت کردی…

حدود 10 سال است با او کار می کنم. یکی از عجیب ترین تجربه هایم این بود که مدتی در رستورانش به عنوان گارسون کار کردم. کاملاً از منطقه امنم خارج شدم و همین شوک ذهنی کمک بزرگی به من کرد.

از یک ترفند ذهنی شخصی هم گفتی…

وقتی بین دو تصمیم گیر می کنم، سکه می اندازم. مهم نیست سکه روی چه سمتی بیفتد؛ مهم احساسی است که همان لحظه پیدا می کنم. شادی یا ناامیدی، همان تصمیم واقعی من است.

فکر می کنی ایران هم مثل دیوش گیور روی شخصیتت تأثیر بگذارد؟

قطعاً.

چطور؟

فرهنگ، زندگی و فوتبال اینجا کاملاً جدید است. عاشق کشف تجربه های تازه ام. شاید دلتنگ خانه شوم، اما این دلتنگی سالم است. حالا وقت کشف یک فصل تازه از زندگی ام است.