به نقل از فرادید، داشتن دهانی پر از استخوان های نمایان (یعنی دندان ها) مزایایی دارد، اما دردسرهای بزرگی هم به همراه می آورد: دردهای ساینده، تیرکشنده و ضربان دار. دندان درد واقعاً زجرآور است و اگر تجربه اش کرده باشید، احتمالاً با انسان های گذشته که باور داشتند این دردها به خاطر کرم دندان است، احساس همدردی می کنید.

به گفته موزه بریتانیا، باور به وجود کرم دندان دست کم به دوران بین النهرین بازمی گردد؛ جایی که ریشه زبان نوشتاری و آغاز تاریخ ثبت شده بشر محسوب می شود. لوح های گِلیِ خط میخی از موجودی به نام تولتو (tûltu) سخن می گویند؛ کرمی که خدایان آن را به زمین فرستاده بودند تا از باقی مانده غذا و خون در دهان انسان تغذیه کند.

در یکی از لوح های گِلی نوآشوری آمده است: در حقیقت، کرم همان است که دشمن شد! از درِ گوشت! از میله استخوان! چه کسی را بفرستم نزد نخست زاده کوه ها مردوک تا کرم نابود شود! بگذار کرم از سوراخ درگاه مانند یک خدنگ بیرون رود .

در یک متن خط میخی بابلی دیگر که نسخه خوانش آن نیز موجود است، سخن از کرمی به میان می آید که از پیشنهاد انجیر و زردآلو راضی نیست و درخواست عجیبی مطرح می کند: مرا بگذار و اجازه بده میان دندان و لثه ساکن شوم تا خون دندان را بمکم و لثه را بجَوَم .

کرم دندان در فرهنگ های دیگر جهان نیز حضور داشته و ظاهرش در هر فرهنگ متفاوت توصیف شده است. طبق یک پژوهش عمیق در سال 1999 درباره تاریخچه این باور، مردم انگلستان فکر می کردند کرم دندان شبیه مارماهی های بسیار کوچک است. در همین حال، گفته می شد دهان آلمانی ها پر از کرم هایی به رنگ قرمز، آبی و خاکستری به نام زانِوورم بوده است.

گفته می شد این کرم ها هرگاه دندانی خراب می شود، ظاهر می گردند و به محض اینکه ترک یا حفره ای آنها را در معرض هوا قرار دهد، می میرند. این یک روایت داستانی نبوغ آمیز برای کرمی است که اصلاً وجود ندارد؛ زیرا اگر دندانی عفونی را باز کنید، احتمالاً مواد نرم و چرکی داخل آن شبیه بقایای یک کرم مرده به نظر می رسد.

باور به افسانه کرم دندان در دوران رنسانس و عصر روشنگری (قرن های 16 و 17) رو به کاهش گذاشت. جامعه پزشکی دیگر چندان اعتقادی به کرم دندان نداشت، اما این ایده تا دوران مدرن نیز کم وبیش باقی ماند.

خبر خوب این است که هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد دندان های ما تاکنون میزبان کرم بوده اند. درست است که حفره ها و درد دندان می توانند توسط موجودات زنده دیگری ایجاد شوند که عاشق قندهای مصرفی ما هستند، اما تقریباً همیشه میکروبی هستند. البته یک استثنا وجود دارد: کرم Gongylonema که می تواند تا 10 سال در بدن انسان زندگی کند. البته آلودگی دهان به این انگل بسیار نادر است، اما گزارش هایی از آن وجود دارد.