به نقل از روزنامه ایران یک سایت خبری نزدیک به جریان سیاسی خاص در مطالب مختلفی اگر چه مخاطب انتقادهای خود را رییس جمهوری قرار داده اما به صورت واضح اصل مذاکره را مخالف منافع ملی خوانده و در این مسیر تلاش زیادی هم کرده تا یک دو قطبی و تفاوت نظر معناداری میان دیدگاه های رییس جمهوری و رهبر معظم انقلاب القا کند.

در بخشی از مطالب این سایت آمده است: وقتی رهبری صراحتاً می فرمایند مذاکره با آمریکا نه تنها سودی ندارد بلکه ضرر هم دارد و مذاکره با این دولت عاقلانه و شرافتمندانه نیست ، اصرار شما بر آزمودن دوباره این مسیر بن بست، چه معنایی جز نادیده گرفتن تجربه 20 ساله کشور و عبور از خطوط قرمز ترسیم شده توسط ولی فقیه دارد؟ آقای پزشکیان! سؤال مشخص ما از شما این است: آیا این بار مسئولیت عواقب این تصمیم را می پذیرید؟ این رسانه در مطلب دیگری هم خطاب به پزشکیان نوشته است: آقای رییس جمهور! کلید حل مشکلات در مذاکره نیست؛ کلید در قوی شدن است. مسیری که شما انتخاب کرده اید، نه به لغو تحریم ها، بلکه به تحقیر ملی ختم می شود... امنیت و بازدارندگی نه محصول میزهای مذاکره در وین و ژنو، که حاصل مجاهدت هایی بود که جنگ را از مرزهای ایران دور کرد و عمق استراتژیک جمهوری اسلامی را تا مدیترانه گسترش داد. به نظر می رسد جهت گیری اصلی این رسانه و البته مواضع برخی دیگر از چهره های سیاسی نزدیک به همین جریان سیاسی، مخالفت با مذاکره است همچنان که مذاکره را تضمین کننده و تأمین کننده منافع ملی نمی دانند. این خط خبری و تحلیلی همزمان که خود را از مخالفان تفکیک میدان و دیپلماسی می خوانند اما در عمل با خط کشیدن روی گزینه دیپلماسی به همان راه می روند.

در این میان اما آنچه قابل تأمل است تغافل طیف هایی از نیروهای سیاسی از مختصات و چهارچوب تصمیم سازی ها در جمهوری اسلامی ایران دارد. این مجموعه ها که سال ها و دهه ها در ساختار سیاسی و نهادهای مختلف کشور حضور داشته و دارند، اقدام به مذاکره با آمریکا را تصمیمی اتخاذ شده از سوی رییس جمهوری یا دولت وانمود می کنند و به همین بهانه اصل گفت وگوها را زیر سؤال می برند و از همین حالا برای بعد از شکست احتمالی مذاکرات خط و نشان می کشند. قابل تأمل تر اینکه در این میدان بازی سیاسی، به حربه نادرستی هم متوسل می شوند؛ یعنی القای زاویه میان دیدگاه های دولت و رهبری. دمیدن بر این ادعا؛ خلاف مشی سیاسی و رفتاری رییس جمهوری پزشکیان است. او پیش تر و قبل از آغاز 5 دور مذاکرات غیرمستقیم میان ایران و آمریکا، 12 اسفندماه سال گذشته در صحن علنی مجلس گفته بود: بنده اعتقادم این بود گفت وگو کنیم بهتر است اما رهبری فرمودند ما با آمریکا گفت وگو نمی کنیم، و در جهت صحبت های رهبر معظم انقلاب جلو خواهیم رفت . مذاکرات پیشین عراقچی و ویتکاف هم زمانی آغاز شد که تصمیم آن در شورای عالی امنیت ملی اتخاذ شد.

رهبر معظم انقلاب پیش از این در شهریور ماه با تاکید بر اینکه همه مردم و مسئولان و صاحبان حرف و قلم باید با همه وجود سپر پولادین اتحاد مقدس و عظیم ملی را حفظ و تقویت کنند، بیان کردند: همه باید از خدمتگزاران کشور بویژه رییس جمهور پرتلاش حمایت کنند.

گذشته از نادرستی چنین ادعایی، القای تفاوت دیدگاه دولت و رهبری درباره مذاکرات به لحاظ سیاسی و اجتماعی هم تبعات جبران ناپذیری بخصوص در شرایط فعلی کشور دارد. در هنگامه ای که رهبری انقلاب بر حفظ و تقویت انسجام داخلی تأکید مکرر دارند، پاره پاره کردن جامعه و بسیج آنها ذیل قطب های خود ساخته ای چون موافقان و مخالفان، آن هم در مجموعه نهادهای داخل نظام، قاعدتاً در مسیر آن توصیه های انسجام بخش نیست؛ بماند که به لحاظ ملی هم خلاف مصلحت است.

در طول سال های گذشته همزمان با پدیده نادرست و پرهزینه دو قطبی سازی حول مسائل کلان، بسیاری از شخصیت های ملی و کارشناسان هشدار داده اند که سیاست خارجی عرصه تسویه حساب های جناحی و سیاسی نیست. این هشدارها هم البته ناظر بر تجربه ها و هزینه هایی بوده که این شیوه سیاست ورزی و کنشگری بر کشور تحمیل کرده است. حال در شرایطی که عقل و منطق اقتضا دارد که یک صدا از داخل ایران و بخصوص از نهادها و گروه های سیاسی داخل نظام در حمایت از مذاکره کنندگان ایرانی بیرون بیاید، مانور دادن بر ادعاهای خودساخته، نه تنها منفعتی برای مردم و نظام نخواهد داشت بلکه زمینه ساز تحلیل ها و برداشت های سویی می شود که بدخواهان ایران روی آنها سرمایه گذاری خواهند کرد و همین دست اظهارنظرها را نشانه ای از نبود انسجام داخلی در تصمیم سازی های کلان و ملی قلمداد خواهند کرد.

مواضع مسئولان جمهوری اسلامی ایران و شواهد و قرائن و حتی گزارش های رسانه های خارجی حکایت از آن دارد که تهران این بار هم در چهارچوب همان اصول و دیدگاه های بنیادین خود وارد مذاکرات شده است. ارائه برخی تحلیل هایی که حضور پای میز مذاکره را به ضرر ایران می دانند، فارغ از آنکه نتیجه گفت وگوها چه باشد، بیشتر تقویت کننده ادعاها و روایت سازی های طرف خارجی است که تلاش دارد قبول مذاکرات از طرف ایران را به آنچه خود ضعف می خوانند، تعبیر کنند.

آنچه وضوح دارد، تصمیم به مذاکره با آمریکا تصمیم نظام جمهوری اسلامی ایران است و تأمین منافع کشور از راه مذاکره مأموریت دولت و وزارت خارجه است. البته که مذاکره تنها تصمیم نظام نیست و گفت وگو تنها مأموریت دولت. گره زدن همه امورات و اصطلاحاً حیات و ممات کشور چه در وجه ایجابی و چه در وجه سلبی آن به مذاکرات، گزاره و گمانه درست و قابل دفاعی نیست. دیپلماسی نه در مقابل و نه رقیب توانمندی های دفاعی بلکه در کنار و مقوم آنهاست.