به نقل از دیروزبان، موضوعی که این ورزشکار 26 ساله را به یکی از بحث برانگیزترین چهره های ورزشی سال های اخیر تبدیل کرده، نه عملکرد فنی او در رینگ، بلکه مسائل مربوط به جنسیت بیولوژیکی و سطح هورمون های بدنش است؛ موضوعی که بار دیگر مرز میان علم پزشکی، قوانین ورزشی و نگاه عمومی را به چالش کشیده است.
بر اساس گزارش ها، ایمان خلیف در گفت وگویی با رسانه های اروپایی اعلام کرده که پیش از حضور در المپیک، تحت درمان هورمونی قرار گرفته تا سطح تستوسترون بدنش با معیارهای تعیین شده برای رقابت در بخش زنان مطابقت داشته باشد. او تاکید کرده که این روند با نظارت پزشکی و مطابق با قوانین نهادهای بین المللی انجام شده و هیچ تخلفی در مسیر حضورش در مسابقات وجود نداشته است. خلیف تصریح کرده: من همیشه یک زن بوده ام و به عنوان زن زندگی کرده ام. درمان هورمونی بخشی از الزامات ورزشی بود، نه تغییری در هویت من.

در ماه های منتهی به المپیک، برخی گزارش ها حاکی از آن بود که این ورزشکار دارای ویژگی های ژنتیکی خاص از جمله وجود ژن SRY است؛ موضوعی که در فضای مجازی و برخی رسانه ها با تفسیرهای غیرعلمی و گاه جهت دار همراه شد. با این حال، خلیف تاکید کرده که هرگز خود را ترنس جندر معرفی نکرده و اختلافات ژنتیکی یا هورمونی را بخشی از تنوع طبیعی بدن انسان می داند.
پیروزی ایمان خلیف در المپیک، واکنش های گسترده ای را در پی داشت. برخی چهره های سیاسی و فرهنگی غرب، از جمله سیاستمداران و نویسندگان شناخته شده، نسبت به حضور او در رقابت های زنان انتقاد کردند و آن را ناعادلانه دانستند. در مقابل، بسیاری از پزشکان، ورزشکاران و نهادهای حقوق بشری از او حمایت کرده و تاکید کردند که رعایت قوانین رسمی ورزشی، تنها معیار مشروع قضاوت است.
فدراسیون جهانی بوکس نیز اعلام کرده که در صورت لزوم، خلیف می تواند در آینده، از جمله برای المپیک 2028 لس آنجلس، در تست های پزشکی و هورمونی شرکت کند. خود او نیز با آرامش گفته است که از انجام هرگونه آزمایش قانونی هراسی ندارد.
پرونده ایمان خلیف، فراتر از یک مدال طلا، به نمادی از چالش های نوین ورزش حرفه ای تبدیل شده است؛ جایی که علم، هویت و رقابت در نقطه ای حساس به هم می رسند و پاسخ های ساده ای برای پرسش های پیچیده وجود ندارد.