به نقل از ورزش سه؛ علی دایی در خلال یکی از مصاحبه های قدیمی جمله جالبی به زبان آورد. وقتی یکی از خبرنگاران درباره یکی از ستاره های اسمی اما ناکام فوتبال ایران از او پرسید او با خنده و کنایه گفت که در سن 34 سالگی وسوسه جوانی سراغ او هم می آید و مقابله با این کشش عمیق مهمترین وظیفه او برای ادامه فوتبال در بالاترین سطح است. دایی فوتبال خود را تا 40 سالگی ادامه داد و بعنوان بازیکن و مربی با یک قهرمانی از این رشته ورزشی کنار کشید.

از سه شنبه شب او دیگر محمودی آکادمی ، محمودی ناشناخته یا محمودی بی نام ونشان نیست. نه. او یک شبه ره صدساله را رفت. حالا از او به عنوان آینده دارترین ستاره باشگاه پرسپولیس یاد می شود.

مقابل چادرملو، ستاره ای به فوتبال ایران معرفی شد که اگر مسیرش را راست و مستقیم ادامه دهد، بدون تردید باید از همین حالا پیراهن ملی را برایش کنار گذاشت. اما درست همین جا، یک زنگ خطر بزرگ به صدا درمی آید؛ زنگ خطری که اگر شنیده نشود، می تواند همه چیز را نابود کند.

برای پرسپولیسی ها نزدیکترین مثل یک گلزن تیزچنگ و قوی در روزهای شروع کارش است:مهدی عبدی هم سن وسال او بود که در دربی گل زد. مهدی عبدی هم سن وسال او بود که در دربی و فینال لیگ قهرمانان آسیا گل زد. اما امروز مهدی عبدی کجاست؟

عمری هم سن وسال او بود که با شتاب استارت زد؛ اما آیا به جایی که باید می رسید، رسید؟

پس نقطه امروز محمودی، تازه خانه اول است؛ پله نخست، نقطه شروع. تازه دقیقه یک است. این بچه خوش فروغ و بااستعداد پرسپولیس حالا وظیفه ای سنگین تر نسبت به خودش دارد. باید مراقب خودش باشد؛ حرفه ای زندگی کند، شب زود بخوابد، پاک تفریح کند و سختی هایی را بپذیرد که هر فوتبالیستی برای پیشرفت واقعی مجبور به تحمل آن هاست.

این راه، مسیری ناهموار است. فقط استعداد کافی نیست. محمودی نشان داده که همه چیز دارد، اما برای رسیدن به قله این کوه پرپیچ وخم، پشتکار، فداکاری و مهم تر از همه نه گفتن به خیلی از وسوسه های خوشایند لازم است. مثال دیگر لامینه یامال ستاره بارسلونا و اتفاقات و حواشی ابتدای فصل اوست که این ستاره استثنایی فوتبال جهان را از فرم خود خارج کرد. فرم امروز یامال مدیون هانسی فلیک است که به هیچ وجه به یامال و شمایل ستاره گونه اش رحم نکرد تا او دوباره به مسیر برگردد.

امیدواریم امیرحسین محمودی، این ستاره تازه شکفته فوتبال ایران، خوب بداند که چه راه سختی پیش روی اوست؛ راهی که اگر درست برود، می تواند به بزرگ ترین رویاها ختم شود و اگر نه، خیلی زود به یک حسرت دیگر در فوتبال ایران تبدیل خواهد شد.