دربارهٔ جیمز مونسریف بالفور، نویسنده سفرنامه وقایع اخیر در ایران ، این گونه گمانه زنی می شود که پیش از ورود به ایران، در ادارهٔ خزانه داری انگلستان مشغول به کار بوده است. دولت وقت انگلیس برای اجرای مفاد قرارداد 1919 دو هیئت مستشاری به ایران اعزام کرد که یکی نظامی و دیگری مالی بود. ریاست هیئت نظامی را ژنرال دیکسن و ریاست هیئت مالی را آرمیتاژ اسمیت، معاون سابق خزانه داری بریتانیا، به عهده داشت. جیمز مونسریف بالفور دستیار اسمیت در هیئت مالی بود.

نویسندهٔ سفرنامهٔ مذکور 5 رمضان 1338 وارد ایران شد و شرایط دور و اطرافش را مساعد ندید، چون قرارداد 1919 به دلیل مخالفت های گسترده معلق مانده بود و از مستشاران انگلیسی استقبالی به عمل نیامد. به همین دلیل آرمیتاژ اسمیت پس از مدت کوتاهی به انگلستان برگشت، اما بالفور در ایران ماند؛ شاید قرارداد اجرا شود. این اتفاق هرگز رخ نداد، اما پس از کودتای رضاخان در سوم اسفند 1299 بار دیگر به مستشاران انگلیسی توجه شد و بالفور برای مدتی با کابینهٔ سیدضیاء همکاری کرد. با سقوط دولت سیدضیاء ورق دوباره برگشت و بالفور هم در 18 محرم 1340 هجری قمری ایران را ترک کرد. پس از بازگشت به انگلستان بود که بالفور شروع به ثبت وضبط دیده های خود از ایران و تحلیل آن ها پرداخت.

فصل پایانی سفرنامهٔ بالفور دربارهٔ آیندهٔ خاورمیانه است. نکتهٔ جالب دربارهٔ این فصل از کتاب مورد اشاره این است که نگارنده اش به سیاست های انگلستان در عراق و فلسطین پرداخته و اشغال عراق توسط انگلیس را سیاستی مرتبط با یهودی ها می خواند. او ضمن پرده برداری از سیاست بریتانیا در قبال فلسطین و انتقال یهودیان به این کشور، به خلاف آرتور جیمز بالفور که فلسطین را دودستی به صهیونیست ها بخشید، از سیاست انتقال فلسطین به این قوم به تندی انتقاد می کند.

سفرنامهٔ جیمز مونسریف بالفور 14 فصل دارد که به ترتیب از این قرارند:

مدخل ، مردم و ادیان ، دولت ، از مشروطیت تا قرارداد ایران و انگلیس ، قرارداد انگلیس - ایران ، مالیهٔ ایران ، ارتش ، از ابتدای خط راه آهن تا تهران و اسکلهٔ انزلی ، سقوط وثوق الدوله ، کابینهٔ سپهدار اعظم ، کودتا ، دولت سیدضیاءالدین ، قوام السلطنه و ارتجاع و آیندهٔ خاورمیانه .

در قسمتی از این کتاب می خوانیم:

توصیف موقعیت شاه کنونی نسبتاً دشوار به نظر می رسد. جایگاه مشروطهٔ شاه به اندازهٔ کافی روشن است، ولی عملاً ارزش اندکی دارد. احتمالاً یک شاه قوی و توانا متوجه خواهد شد که گروه به اصطلاح نمایندگان فقط اندکی می توانند موقعیت او را تضعیف کنند. نمایندگان گاه گاهی برای چند سال با یکدیگر دیدار نمی کنند. شاه فعلی به ندرت می تواند با مسائل قاطعانه برخورد کند. وی در سنین کودکی، پس از کناره گیری پدرش در سال 1909 م / 1327 ق بر تخت نشست. سبک زندگی او با اجدادش خیلی متفاوت است. بیشتر آن ها ورزشکاران زبردستی بودند و اغلب در میان مردم دیده می شدند.

ناصرالدین شاه که آخرین شاه واقعی دانسته می شود، همیشه چند ماه از سال را در رأس ملازمانی که تعدادشان با یک سپاه نسبتاً بزرگ برابری می کرد، در گوشه وکنار کشور به سر می برد. برعکس، شاه فعلی شدیداً گوشهٔ انزوا گزیده است و باید اعتراف کرد که هرچند باهوش است و متانت خاصی دارد، حرص و بزدلی ویژگی غالب اوست. به علاوه، نسبت به آلودگی و میکروب وسواس دارد؛ تا جایی که گاه گاهی از امضا کردن مهم ترین اسناد هم خودداری می کند، از ترس این که مبادا آلودگی از طریق جاقلمی به او منتقل شود. فرار اولین عکس العمل او در مقابل بحران هاست. شاه کوتاه قد و بیش از اندازه تنومند است. انزواطلبی اش یکی دیگر از دلایل عدم محبوبیت او به شمار می رود. برادر ولیعهدش در این مورد از او پیشی گرفته است. شاه در حال حاضر زن دائمی ندارد. در آغاز سال 1921 م / 1339 ق به او پیشنهاد ازدواج داده شد، اما آن زن شرط کرد که شاه بقیهٔ زنان را از اندرون اخراج کند. شاه نپذیرفت و دیگر با هیچ زنی آشنا نشد و به ناچار جای خود را به برادرش داد.