به نقل از همشهری آنلاین، به نقل از فرادید: این گور نخستین بار سال 1942 کشف شد. پیکر یک نوجوان پسر به حالت طاق باز روی بستری از خاک سرخ قرار داده شده بود و توده ای از خاک زرد زیر آرواره ی او گذاشته بودند. شاخص ترین شیء کشف شده از گور، سربندی بود که از صدها صدف سوراخ شده و چند دندان نیش گوزن ساخته شده بود.
همچنین آویزهایی از جنس عاج، چهار ابزار سوراخ دار از شاخ گوزن (ابزار پرتاب نیزه) و یک تیغه ی بزرگ چخماقی که در دست راستش بود، در گور یافت شد. به دلیل همین مجموعه ی تدفینی چشمگیر که نشان دهنده جایگاه و اهمیت او در بین مردم خودش بوده است، باستان شناسان او را ایل پرینچیپه (به معنی شاهزاده) نامیدند. این گور یکی از غنی ترین تدفین های فرهنگ گراوِتی در ایتالیاست که تاکنون کشف شده است.

آسیب های شدید اسکلتی بلافاصله برای باستان شناسانی که آن را کاوش کردند آشکار بود. بخش هایی از کتف چپ، استخوان بازوی چپ، ترقوه ی چپ و آرواره ی چپ از بین رفته یا آسیب دیده بود. شدت صدمات به قدری بود که میان گردن، شانه ی چپ و آرواره حفره ای وجود داشت. توده ی خاک زرد که در آن محل قرار داده شده بود شاید با این زخم مرتبط بوده یا آسیبِ بدشکل کننده را می پوشانده یا بخشی از آیین درمان یا بازگرداندن تمامیت بوده است.

از همان ابتدا، فرضیه ی غالب این بود که این نوجوان در جریان شکاری نافرجام مورد حمله ی حیوانی وحشی قرار گرفته است. با این حال، تاکنون مطالعه ی جامع و کاملی روی استخوان ها و جراحات انجام نشده بود و زمانی که پس از جنگ جهانی دوم، اسکلت برای نمایش در موزه ی باستان شناسی لیگوریا بازسازی شد، با رزین ها و چسب هایی ترمیم شد که برخی شکستگی ها را پنهان کرد.
گروهی از پژوهشگران مجوز گرفتند تا استخوان ها را برای بررسی دقیق با فناوری های نوین از موزه خارج کنند. افزون بر استخوان های شکسته و مفقودِ شناخته شده، این تیم آثار گازگرفتگیِ زمانِ مرگ و نشانه ای خطی روی جمجمه یافت که با خراش چنگال سازگار است؛ نشانه هایی که با سناریوهای بالقوه ی مرگبار دیگر (مانند سقوط از ارتفاع زیاد یا خشونت انسانی) قابل توضیح نبود. با توجه به گوشت خواران بزرگِ شناخته شده در منطقه طی اواخر پلیستوسین، محتمل ترین عامل حمله خرس قهوه ای یا خرس غار بوده است.
پژوهشگران برپایه الگوهایشان، نتیجه گرفتند آسیب های جمجمه و مچ پای پسر ناشی از دندان و چنگال یک خرس غار یا خرس قهوه ای بوده است. ویتاله استفانو اسپاراسلو، نویسنده ی اصلی مطالعه و انسان شناس زیستی می گوید: وقتی این اتفاق افتاده، او احتمالاً شکارچی نوپایی بوده که هنوز مهارت هایش را می آموخته.

حیوان آرواره ی پسر را از جا درآورده، شیاری روی جمجمه اش ایجاد کرده، ترقوه اش را شکسته و اثری از گازگرفتگی روی مچ پای راستش بر جای گذاشته بود. حتی انگشت کوچک پای چپ او نیز شکسته بود. هرچند با قطعیت نمی دانیم، اسپاراسلو معتقد است این جراحات نشان می دهند خرس، پسر را بیش از آنکه طعمه ببیند، تهدیدی تلقی کرده که باید خنثی شود، زیرا این خرس ها گیاه خوار بوده اند.
در بررسی میکروسکوپی، شواهدی از مقدار اندکی ترمیم استخوان آشکار شد. این یعنی نوجوان بینوا چند روزی (حداکثر سه روز)، پس از آنکه به شدت توسط حیوان دریده شد زنده مانده بود. این موضوع نشان می دهد با وجود پارگی های شدید صورت و شانه و گازگرفتگی پا، رگ های خونی اصلی او سالم مانده بودند، وگرنه خیلی زود از خون ریزی جانش را از دست می داد. به احتمال زیاد همراهانش او را نجات داده و به مکانی امن رسانده بودند.