به نقل از فرادید، اگر آخرین روزهای دوران دایناسورها را تجسم کنید، احتمالاً تصویر تیریانوسورها و دیگر ترئوپودهای بزرگ گوشتخوار را در ذهن دارید که بر صحنه حکومت می کردند. اما حالا یک فسیل تازه از جنوب پاتاگونیا، یک نوع شکارچی برترِ بسیار متفاوت را به این تصویر افزوده؛ موجودی زره پوش با پوزه ای کوتاه به سبک بولداگ و دندان هایی ترسناک.

این حیوان حدود 3.5 متر طول و وزن تقریبی 250 کیلوگرم داشت، با جمجمه ای پهن پر از دندان های تیز و اره ای، مناسبِ پاره کردن گوشت و شاید شکار دایناسورهای متوسطی که در همان زیستگاه زندگی می کردند.

کوستنسوچوس به گروهی از خویشاوندان منقرض شده تمساح ها به نام پیروسوریدها تعلق دارد که جزیی از شاخه گسترده تری از کروکودیلیفورهای بیشتر زمینی به نام نوتوسوچیان هستند. به بیان ساده، این ها خویشاوندان تمساح بودند که در دوران سلطه دایناسورها، سبک ها و اشکال مختلف زندگی زمینی را امتحان می کردند.

جمجمه کوستنسوچوس کوتاه، بلند و بسیار پهن بود و پوزه ای داشت که کمی بیش از نیمی از طول سر را تشکیل می داد. دندان هایش زیفودنت بودند؛ یعنی تیغه مانند با دندانه های کوچک در لبه ها که عملکردی شبیه چاقوی استیک هنگام گاز گرفتن گوشت داشت.

محققان این حیوان را یک ابرگوشت خوار طبقه بندی می کنند، یعنی یک شکارچی که رژیم غذایی اش بیشتر از گوشت تشکیل شده بود تا ترکیبی از گیاه و جانور. آن ها طول بدن این حیوان را حدود 3.5 متر و جرمش را حدود 250 کیلوگرم تخمین زده اند که به طور چشمگیری بزرگ تر از پیروسوریدهای پیشین همان منطقه بوده و با تمساح های بزرگ امروزی قابل قیاس است.

این فسیل از سازندهای چوریو نزدیک اِستانسیا لا آنیتا، حدود 30 کیلومتری جنوب غربی شهر اِل کلافاته در پاتاگونیا جنوبی به دست آمده است. این سنگ ها در مرحله ماستریختین (آخرین دوره کرتاسه) شکل گرفته بودند، زمانی که منطقه منظره ای گرم و فصلی مرطوب با رودخانه ها، دریاچه ها و دشت های سیلابی بود.

در یک بررسی میدانی در اوایل سال 2020، تکنسین مارسلو ایساسی قطعات تیره ای را داخل یک گوی سنگی متراکم مشاهده کرد که با رسوبات پیرامونش همخوانی نداشت. پس از کاوش دقیق، جمجمه کمابیش کامل و فک پایین به همراه بخش بزرگی از نیمه جلویی اسکلت کشف شد که همه در دل سنگ فشرده شده بودند و بعدها با سال ها کار آزمایشگاهی دقیق آزاد شدند.

این مطالعه توسط دیرین شناس فرناندو ای. نُواس از موزه آرژانتینی علوم طبیعی رهبری شد. کارهای میدانی و آزمایشگاهی با حمایت سازمان هایی مانند انجمن ملی جغرافیا انجام شد که به تأمین بودجه برای اکتشافات در این گوشه دورافتاده پاتاگونیا کمک کردند.

بازسازی اسکلت کوستنسوچوس آترکس با فسیل های موجود و بخش های حدس زده شده

تشکیلات چوریو پیش تر شامل مجموعه ای چشمگیر از دایناسورها میشد، از جمله شکارچی غول پیکر مایپ، تیتانوسور گردن بلند نولوتیتان و گیاه خواران کوچک مانند ایساسیکورسور، همراه با لاک پشت ها، قورباغه ها و پستانداران اولیه. تا کنون هیچ خویشاوند تمساحی در این سنگ ها شناسایی نشده بود، بنابراین کوستنسوچوس جای خالی مهمی را در شبکه غذایی محلی پر می کند.

با توجه به اندازه و آناتومی دندان ها، تیم تحقیقاتی نتیجه گرفته که کوستنسوچوس نزدیک به رأس آن زنجیره غذایی قرار داشته، یعنی دومین شکارچی بزرگ پس از مایپ در همان تشکیلات. فک های قدرتمند و دندان های بُرنده آن برای مقابله با دایناسورهای متوسط و همچنین لاک پشت ها و دیگر مهره داران رودخانه ها و دشت های سیلابی مناسب بوده است.

مطالعات روی استخوان های اندام نشان داده که این حیوان احتمالاً با وضعیتی کمی بازتر از برخی خویشاوندان نوتوسوچی (جنوب سوسماران) خود راه می رفته، اما هنوز قادر به حرکت مؤثر روی زمین بوده است. این موضوع نشان می دهد سبک زندگی آن بیشتر شامل گشت زدن در سواحل رودخانه و دشت های اطراف بوده تا زندگی در آب مانند تمساح های امروزی که فرصت های زیادی برای کمین شکار فراهم می کرد.

با مقایسه کوستنسوچوس با دیگر خویشاوندان فسیلی تمساح، محققان نتیجه گرفتند به زیرگروهی از پیروسوریدهای پوزه گسترده تعلق دارد که اشکالی از پاتاگونیا مرکزی و ماداگاسکار را نیز شامل می شود.

تا کنون، بیشتر این گونه ها تنها از فک های خردشده شناخته شده بودند، بنابراین اسکلت جدید بالاخره نشان می دهد یک عضو بزرگ این شاخه از سر تا لگن چگونه بوده است.

این مطالعه نشان داد در طول دوره کرتاسه، برخی نوتوسوچیان از شکل های کوچک تر و همه چیزخوار به شکارچیان بزرگ و گوشت محور مانند کوستنسوچوس تکامل یافته اند، در حالی که یک شاخه جداگانه تماسح، باورسوشیدها، مسیر مشابهی را در دیگر بخش های آمریکای جنوبی دنبال کرده اند.

به بیان ساده، این یعنی خویشاوندان باستانی تمساح بارها خود را به عنوان شکارچیان برتر زمینی بازآفرینی کرده اند و اغلب در همان اکوسیستم های دایناسورهای بزرگ ترئوپود می زیستند، نه اینکه صرفاً از باقی مانده های آن ها تغذیه کنند.

در نهایت، کشفیاتی نظیر این تنها یک نام عجیب به رکورد فسیل اضافه نمی کنند؛ آن ها به دانشمندان کمک می کنند کل اکوسیستم های باستانی را بازسازی کنند و به ما یادآوری می کنند که حتی گروه های آشنا مانند تمساح ها، گذشته ای بسیار وحشی تر از سواحل آرام رودخانه های امروزی داشته اند.