به گزارش پارسینه ،آیا تا به حال وارد رابطه ای شده اید که در آن هیچکس حرفی از آینده نمی زند؟ رابطه ای که با وجود صمیمت ظاهری، همیشه یک خط نامریی از فاصله و تردید آن را احاطه کرده است؟ این مطلب به بررسی آسیب های روانی می پردازد که ممکن است زیر پوست این روابط به ظاهر آزاد، در حال رخ دادن باشد.

در یک رابطه متعهد، صمیمت بر پایه امنیت عاطفی و قابل پیش بینی بودن رشد می کند. در رابطه بدون تعهد، شما ممکن است لحظات صمیمانه ای را تجربه کنید، اما این صمیمت بر بستری از نااطمینانی و ترس از پایان ناگهانی استوار است. مغز انسان به ثبات نیاز دارد و این وضعیت مبهم، می تواند سیستم عصبی را در حالت هشدار مداوم نگه دارد. پس از مدتی، فرد بدون آنکه متوجه شود، دچار اضطراب دلبستگی می شود.

مثال کاربردی: شما با هم رابطه خوبی دارید، اما وقتی برای هفته آینده برنامه ریزی می کنید، طرف مقابل مبهم پاسخ می دهد: ببینیم چی پیش میاد . این عدم قطعیت مداوم، حتی در اوقات خوش هم مانند سایه ای از اضطراب همراه شماست.

ناخودآگاه، ساختار یک رابطه بدون تعهد این پیام را تقویت می کند: من تو را دوست دارم، اما نه به اندازه ای که آینده ام را با تو شریک شوم یا در حال حاضر تو خوبی، اما شاید فرد بهتری پیدا کنم . دریافت مداوم این پیام-ولو به صورت غیرمستقیم-می تواند به تدریج احساس ارزشمندی فرد را تخریب کند. فرد شروع به مقایسه خود با گزینه های احتمالی دیگر می کند و عزت نفسش وابسته به تایید موقتی طرف مقابل می شود.

مثال کاربردی: فرد مدام خود را در شبکه های اجتماعی طرف مقابل چک می کند تا ببیند با چه کسانی در ارتباط است. این رفتار ریشه در این ترس دارد که مبادا شخص بهتر یا جذاب تری پیدا شده باشد که جایگزین او شود.

روابط سالم مانند یک گیاه رشد می کنند و از مراحل مختلف عبور می کنند: آشنایی، صمیمیت، تعهد و مشارکت عمیق. هر کدام از این مراحل، درس ها و رشدهای عاطفی خاص خود را دارد. رابطه بدون تعهد، افراد را در مرحله اولیه و لذت محور رابطه گیر می اندازد و از تجربه عمق واقعی، حل تعارض سازنده و ساختن یک پیوند قابل اعتماد محروم می کند. این رابطه شبیه خواندن همیشه فصل اول یک کتاب و بستن آن است.

مثال کاربردی: در یک رابطه متعهد، دو نفر یاد می گیرند چگونه پس از یک مشاجره جدی، آشتی کنند و رابطه خود را مستحکم تر نمایند. در یک رابطه بدون تعهد، مشاجره جدی به سادگی می تواند بهانه ای برای خاتمه دادن بدون تلاش برای حل مسئله باشد.

عدم وجود تعهد و چارچوب های روشن (مانند وفاداری، انتظارات مشترک برای آینده)، فضایی ابری ایجاد می کند که در آن سوءرفتار عاطفی می تواند راحت تر رخ داده و توجیه شود. رفتارهایی مانند دست نشانده کردن، ارتباط متناوب (هات-اند-کولد)، یا بی احترامی ممکن است با بهانه هایی مانند قرار بود آزاد باشیم یا تو هم زیادی حساسی نادیده گرفته یا عادی سازی شوند.

مثال کاربردی: طرف مقابل برای چند روز ناپدید می شود و بعد بدون توضیح برمی گردد. وقتی شما ناراحت می شوید، به شما گفته می شود که شما دارید قوانین رابطه آزاد را اشتباه می فهمید و زیاد چسبنده شده اید .

مغز ما از طریق تجربه، یاد می گیرد. تکرار مدل رابطه بدون تعهد، می تواند به عادی سازی بی تعهدی و ترس از وابستگی سالم منجر شود. فرد به مرور ممکن است در هر رابطه ای-حتی اگر بالقوه عمیق و متعهد باشد-ناخودآگاه منتظر پایان باشد، از صمیمیت واقعی بترسد، یا نتواند اعتماد کند. این الگو، ظرفیت فرد برای داشتن یک رابطه سالم و پایدار در آینده را به شدت تضعیف می کند.

مثال کاربردی: پس از چندین رابطه کوتاه و بدون تعهد، هنگامی که فرد با کسی مواجه می شود که خواهان یک رابطه جدی است، دچار اضطراب شدید شده و به دلیل ترس از آسیب یا ناتوانی در اعتماد، از آن فرار می کند. برای رهایی از اضطراب بیش از حد، حتماً سری به روانشناس بزنید.

یکی از عمیق ترین کارکردهای یک رابطه متعهد، ایجاد یک پناهگاه امن عاطفی در جهانی پر از چالش است. در رابطه بدون تعهد، به دلیل ناپایداری ذاتی، فرد نمی تواند در مواقع سختی-مثلاً از دست دادن شغل، بیماری یا بحران شخصی-با اطمینان کامل روی حمایت بی قید و شرط طرف مقابل حساب کند. این موضوع می تواند به احساس تنهایی ریشه دار و انزوا منجر شود.

مثال کاربردی: در یک بحران شخصی، شما ممکن است برای درمیان گذاشتن عمیق ترین ترس هایتان با طرف مقابل مردد باشید، چون می ترسید این بار عاطفی او را فراری دهد یا نشانه ضعف تعبیر شود.

سال های جوانی و انرژی عاطفی انسان، سرمایه ای محدود و ارزشمند است. سرمایه گذاری طولانی مدت در یک رابطه بدون آینده مشخص، می تواند به معنای از دست دادن فرصت های واقعی برای ساختن پیوندهای معنادار باشد. هنگامی که رابطه به شکل اجتناب ناپذیری به پایان می رسد-چون ذاتاً موقتی طراحی شده-فرد با احساس تهی بودن، پشیمانی و این سوال روبرو می شود که آیا همه آن زمان و احساسات هدر رفته است.

مثال کاربردی: فرد چند سال از دهه بیست یا سی زندگی خود را در رابطه ای گذرانده که هر دو طرف می دانستند فقط برای حالا است. پس از پایان، خود را در آستانه میانسالی می یابد، در حالی که احساس می کند نه رابطه ای ساخته، نه خانواده ای تشکیل داده و نه از حمایت یک شریک زندگی متعهد برخوردار است.