به نقل از همشهری آنلاین، پیروزی در اصفهان مقابل سپاهان قرار بود رنسانس استقلال باشد؛ لحظه ای که ریکاردو ساپینتو طناب اعدام ورزشی اش را باز کرد و با مشت های گره کرده به آغوش نیمکت بازگشت. اما حقیقت تلخ این است که آن برد، بیش از آنکه یک نقشه راه باشد، یک مسکن قوی بود که دردهای عمیق فنی آبی ها را برای مدتی پنهان کرد. استقلال این روزها، تیمی است که پشت جنجال های مدیریتی و غیبت ستاره های خارجی سنگر گرفته تا کسی نپرسد: در زمین مسابقه چه می گذرد؟

فوتبال بازی احتمالات است، اما آمار اخیر استقلال فراتر از احتمال، بوی بن بست می دهد. شاگردان ساپینتو بعد از پیروزی در جام حذفی مقابل فولاد هرمزگان، در 4 بازی اخیر لیگ عملا فلج شده اند. 4 بازی و تنها یک گل، آن هم گلی که نه از جریان بازی، بلکه از روی یک ضربه کرنر مقابل استقلال خوزستان به دست آمد. فاجعه زمانی عمیق تر می شود که بدانیم استقلال در نبرد با تیم هایی مثل پیکان و استقلال خوزستان، حتی از خلق یک موقعیت جدی گلزنی هم عاجز بوده است. تیمی که 19هفته از لیگ را پشت سر گذاشته و مدعی قهرمانی است، نباید برای باز کردن دفاع لایه به لایه تیم های پایین جدولی، به معجزه کرنر یا اشتباه فردی حریف دل ببندد. این فقر حرکتی در یک سوم دفاعی حریف، نشان دهنده یک گره کور تاکتیکی است که ساپینتو هنوز کلیدی برای آن پیدا نکرده است.

درحالی که استقلال از 19 بازی لیگ فقط 8 برد کسب کرده (که یکی از آنها هم هدیه انضباطی پرونده ملوان بوده است)، ریکاردو ساپینتو در کنفرانس های خبری از تمایلش برای تمدید قرارداد و ماندن برای سال دوم صحبت می کند. این یک پارادوکس عجیب است. مربی ای که تیمش در بحران فنی دست وپا می زند، چطور به جای پاسخگویی درباره عملکرد فعلی، به فکر آینده است؟ باید گفت ساپینتو استاد جابه جا کردن زمین بازی است. او مدام از مشکلات مدیریتی، بازنگشتن اندونگ و تأخیر ستاره هایی مثل منیر و آسانی می گوید. بله، مدیریت تاجرنیا و حواشی مدیریتی قطعا به تیم ضربه زده، اما سؤال اینجاست؛ آیا دیر آمدن منیر توجیهی برای نمایش فاجعه بار مقابل پیکان است؟ آیا مشکلات مدیریتی باعث می شود که استقلال در ورزشگاه دستگردی حتی یک شوت به چارچوب نداشته باشد؟ ساپینتو از مدیریت انتقاد می کند تا کسی از او نپرسد چرا تیمی که ابتدای فصل با آن همه هزینه و ستاره بسته شد، حالا به مرحله ای رسیده که می گوید مهره ندارم.

یکی از بزرگ ترین اتهامات فنی به ساپینتو، ناتوانی در حفظ و ارتقای ستاره هاست. عارف آقاسی؛ مدافعی که فصل گذشته یکی از بهترین های لیگ بود، زیرنظر ساپینتو چنان افت کرد که از ترکیب اصلی دور شد و اعتمادبه نفسش را از دست داد و حالا سر نخواستنش دعواست. رامین رضاییان؛ ستاره ای که ساپینتو نتوانست از پتانسیل هجومی اش استفاده کند و او را به سمتی برد که راهی فولاد شود. حالا رامین در اهواز می درخشد و پاس گل پیروزی در دربی های کوچک و بزرگ را می دهد، درحالی که جناح راست استقلال در حسرت یک ارسال سالم می سوزد. اما مهم تر از همه خریدهای جدید؛ جنپو و نازون با سر و صدای زیاد آمدند، اما در سیستم ساپینتو به مهره هایی خنثی تبدیل شده اند. هنوز فراموش نکرده ایم که نازون همان بازیکنی است که در تیم ملی کشورش می درخشد اما در سیستم ساپینتو هیچ نشانه هایی از یک فوتبالیست را ندارد. اما در آخر معمای ابوالفضل جلالی؛ بازیکنی که هفته ها به شکلی تنبیهی نادیده گرفته شد و ناگهان در بازی های اخیر فیکس می شود. این نوسان در تصمیم گیری، نشان از نوعی لجبازی فنی یا سردرگمی دارد که دودش مستقیما به چشم استقلال می رود.

ساپینتو همیشه وقتی تحت فشار قرار گرفته، با یک برد لب مرزی خودش را نجات داده است. اما این بار قصه متفاوت است. سرنوشت فصل استقلال به بازی با شمس آذر و بازی های آسیایی گره خورده است. شمس آذر که این روزها روی دور افتاده و پیکان و مس را شکست داده و حریف سرسختی برای آبی ها به حساب می آید. باتوجه به فشردگی بالای جدول اگر استقلال مقابل شمس آذر هم نتیجه نگیرد، شاید از کورس خارج شود و این بدترین اتفاق برای تیم کهکشانی لیگ امسال خواهد بود. جدا از این استقلال اگر در سطح دوم آسیا مقابل الحسین اردن نتیجه نگیرد، رسما به یک ناکام مطلق تبدیل می شود. فراموش نکنیم الحسین اردن تیمی است که در مرحله گروهی، سپاهان مقتدر را شکست داده است. آنها تیمی فیزیکی، زهردار و بابرنامه هستند. اگر استقلال بخواهد با همین نمایش بی رمق و بدون خلق موقعیت به مصاف آنها برود، حذف از آسیا زودتر از آنچه تصور شود اتفاق می افتد. در آن صورت، دیگر نه بیانیه های مدیریتی و نه غیبت اندونگ، هیچ کدام نمی توانند ساپینتو را روی نیمکت نگه دارند.

مصدومیت روزبه چشمی در بازی مقابل پیکان، نمکی بود بر زخم های عمیق استقلال. روزبه تنها یک بازیکن نیست؛ او عصای دست ساپینتو و تنها کسی است که می توانست در غیاب اندونگ در میانه میدان نظم ایجاد کند. با نبود او، استقلال نه تنها در فاز هجومی، بلکه در فاز دفاعی هم بی دفاع تر از همیشه به نظر می رسد.