در نگاه اول، پارک ملی لینسویز ماراینسیز (Lençóis Maranhenses) در برزیل، یک بیابان بی انتها به نظر می رسد. تپه های شنی سفید و مواج تا جایی که چشم کار می کند ادامه دارند. اما این یک سراب نیست. میان این تپه ها، صدها تالاب آب شیرین و شفاف همچون جواهراتی زمردین می درخشند و منظره ای را خلق می کنند که گویی از دل رویاها بیرون آمده است. اینجا، در پهنه ای به وسعت 1500 کیلومتر مربع، می توان پابرهنه قدم زد و از گرمای شن به خنکای آب پناه برد. این اکوسیستم منحصربه فرد، جایی که بادهای قدرتمند ساحلی شن ها را به خشکی می رانند، در فصل بارانی (ژانویه تا ژوئن) با آب باران پر می شود و بهشتی پنهان را آشکار می کند.


تالابی در پارک ملی لینسویز ماراینیسز
شهرت جهانی و هجوم گردشگران
شگفتی طبیعی لینسویز ماراینسیز در سال 2024 به ثبت میراث جهانی یونسکو رسید و ناگهان توجه دنیا را به خود جلب کرد. مدیر پارک ملی، می گوید که این اتفاق یک موج عظیم گردشگری به راه انداخته است. آمارها حرف او را تایید می کنند؛ در سال 2024، پارک با ثبت 552,000 بازدیدکننده رکورد شکست و تا سپتامبر 2025، این عدد از 580,000 نفر نیز فراتر رفته است.

لینسویز ماراینسیز اکنون پس از کوه کله قندی ، مجسمه مسیح نجات دهنده و آبشار ایگواسو ، چهارمین مقصد پرطرفدار برزیل در میان مسافران بین المللی است؛ اما این رونق، فشارهای جدیدی نیز به همراه داشته است؛ از فشار بر زیرساخت ها گرفته تا ورود غیرقانونی وسایل نقلیه و سوداگری در بازار املاک لوکس در حاشیه پارک.

بهترین راه برای درک واقعی لینسویز ماراینسیز، پیاده روی است. سفرهای چند روزه، معمولا سه تا پنج روزه، مسافران را از میان تپه ها و روستا های کوچکی عبور می دهد که در دل این چشم انداز پنهان شده اند. بیش از هزار خانواده در این پارک زندگی می کنند و راهنمایان محلی، تنها کسانی هستند که مسیرهای باستانی را از حفظ می شناسند.

گردشگران لینسویز ماراینسیز، شب ها را در کلبه های روستاییان و روی ننوهای رنگارنگ سپری می کنند، با غذای محلی ساده و ماهی کبابی پذیرایی می شوند و با زندگی مردمی آشنایی پیدا می کنند که نسل ها است با این طبیعت در نوسان خو گرفته اند.

سفر که به پایان می رسد و جیپ ها برای بازگرداندن مسافران از دور نمایان می شوند، یک حقیقت آشکار می شود. کافی است چند ساعت بگذرد تا باد تمام ردپاها را پاک کند. در لینسویز ماراینسیز هیچ چیز برای مدت طولانی شکل خود را حفظ نمی کند. تپه ها جابه جا می شوند، تالاب ها پدیدار و ناپدید می شوند و انسان هایی که آموخته اند با آن زندگی کنند.