گاهی خبری از یک انتقال قریب الوقوع می بینید و متوجه نمی شوید: آیا اصلاً فوتبالست وقت می کند مدارک خود را ثبت کند؟ آیا این بار مهلت را جابه جا نکرده اند؟

یک نمونه اخیر، شکست معامله صبا سازونوف بود. در اواخر دوره ثبت نام تابستانی، باشگاه تورینو مدارک این مدافع گرجستانی را به ایمیل اشتباهی فرستاد و او نتوانست به ختافه برود، هرچند طرفین روی همه چیز توافق کرده بودند. فقط زمان کافی برای اصلاح اشتباه وجود نداشت. ماجرای فکس خراب و منتفی شدن انتقال داوید دخیا به رئال مادرید هم که دیگر به یک داستان کلاسیک تبدیل شده است؛ هرچند بعداً این داستان تکذیب شد، چون در سال 2015 دیگر کسی از فکس استفاده نمی کرد.

گاهی باشگاه ها زمان بیشتری برای نهایی کردن امور دارند و گاهی کمتر. چرا این اتفاق می افتد؟

یک توافق عمومی وجود دارد؛ هرچند گاهی اعتراضاتی شنیده می شود

برای سیستماتیک کردن سیستم نقل وانتقالات، فیفا از سال 2003 توصیه های واحدی را به فدراسیون های ملی در مورد بازه های خرید و فروش فوتبالیست ها ارائه می دهد. تأکید می کنیم: این ها فقط توصیه هستند، نه قانون. تنها یک قانون وجود دارد: در طول سال، دوره ثبت نام باید دو بار فعال شود؛ حداکثر 89 روز بین دو فصل و حداکثر چهار هفته در اواسط فصل.

اینکه دقیقاً چه بازه ای تعیین شود، بر عهده خود فدراسیون هاست. معمولاً در کشورهایی با سیستم فصلی پاییز-بهار ، پنجره تابستانی دو ماه و پنجره زمستانی یک ماه باز است. جایی که سیستم برعکس باشد، زمان بندی هم برعکس می شود.

اما می توان شیطنت کرد و مهلت ها را طوری جابه جا کرد که مزیتی به دست آورد: مثلاً به جای پایان آگوست، نقل وانتقالات را در اوایل یا حتی اواسط سپتامبر تمام کرد و روزهای بیشتری برای خود خرید. معمولاً یک توافق عمومی وجود دارد که کسی زیاده روی نکند، اما این توافق همیشه کار نمی کند.

برای باشگاه های ثروتمند سعودی اصلاً مهم نبود که لیگ برتر انگلیس، بوندس لیگا و دیگر اروپایی های پیشرفته روی چه چیزی توافق کرده اند. در سال 2023، انگلیسی ها از همکاران خاورمیانه ای خود شکایت کردند و از فیفا خواستند تاریخ بستن پنجره آن ها را از 20 سپتامبر به ابتدای ماه منتقل کند.

یورگن کلوپ به صورت علنی در این باره صحبت کرد: مقامات باید روشن کنند که اگر می خواهید بخشی از سیستم باشید، باید معاملات خود را در همان بازه زمانی بقیه انجام دهید. وضعیت عربستان سعودی به ضرر ماست، این واضح است. اگر ما بازیکنی بخواهیم، مثلاً از ویگان، به آنجا مراجعه می کنیم و پولش را می دهیم. در بوندس لیگا و غیره هم همین طور است. حالا وضعیت دیگری حاکم است. این خوب نیست اما بخشی از بیزنس است. مطمئن نیستم بتوان آن را تغییر داد. نمی توان پذیرفت که پنجره ما بسته شود در حالی که پنجره آن ها هنوز باز است. ما باید تا اول ژانویه با همان ترکیب بازی کنیم. چیزی شبیه به این را در روسیه سال ها پیش به یاد دارم، اما آن موقع مبالغ این قدر دیوانه وار نبود. حالا با چیزی جدید و دشوار روبرو هستیم. مطمئنم فیفا می توانست با یک بشکن زدن این را تغییر دهد، اما مطمئن نیستم که آن ها بخواهند.

یک منبع ناشناس از لیگ عربستان به مارکا گفته بود: اگر گزینه های جذابی وجود داشته باشد، ما قصد نداریم در سپتامبر متوقف شویم. فیفا این اجازه را می دهد و ما در چارچوب قوانین بازار عمل می کنیم. در تایمز نیز چنین استدلال می شد: در عربستان سعودی پنجره نقل وانتقالات فقط به این دلیل که اروپا آن را بسته، بسته نخواهد شد. آن ها از این مزیت استفاده خواهند کرد. سعودی ها به سادگی منتظر می مانند تا به سراغ محمد صلاح یا آلیسون بروند.

با این حال فشارها جواب داد: در سال 2023 مهلت آن ها به 7 سپتامبر منتقل شد و در سال 2024 پنجره سعودی ها در دوم سپتامبر بسته شد؛ هرچند الهلال در همان روز هم توانست مارکوس لئوناردو را با 40 میلیون یورو از بنفیکا جذب کند.

انگلیسی ها بارها بانی تغییر زمان بندی شدند و از همین موضوع ضربه خوردند

انگلیس در این میان جایگاه متفاوتی دارد. در سال 2017، اکثریت باشگاه های لیگ برتر از جلو انداختن تاریخ پایان پنجره تابستانی بعدی حمایت کردند. تنها 5 باشگاه رأی منفی دادند که شامل هر دو غول منچستری می شد. دلیل آن، بلاتکلیفی پیرامون آینده فوتبالیست ها در زمان شروع فصل بود.

آرسن ونگر در آن زمان گفت: پنجره نقل وانتقالات باید قبل از شروع مسابقات بسته شود. بازیکنان به شفافیت نیاز دارند. آیا می مانند؟ یا می روند؟ نباید این طور باشد که در روز بازی کسی به سراغ آن ها بیاید.

این ایده توسط سر الکس فرگوسن و هری کین هم حمایت شد؛ کسی که در میان شایعات خروجش از تاتنهام، می خواست روی فوتبال تمرکز کند. با این حال، سایر لیگ ها با این طرح موافقت نکردند، به جز سری آ که البته آن هم 8 روز فرصت بیشتر داشت.

ژوزه مورینیو معتقد بود این موضوع ترسی ندارد: ریسک حداقلی است. باشگاه های بزرگ اروپایی درک می کنند که ما وقتی جایگزینی نخریده باشیم، بازیکنمان را نمی فروشیم.

در تابستان 2018، در حالی که در سایر لیگ های معتبر دوره ثبت نام در 31 اوت به پایان رسید (به جز سری آ در 17 اوت)، لیگ برتر آن را در نهم ماه بست. در نتیجه، انگلیسی ها اگرچه ستاره های بزرگ، اما تعداد قابل توجهی از بازیکنان خود را از دست دادند؛ از جمله راگنار کلاوان (از لیورپول به کالیاری)، ناصر شادلی (از وست برومویچ به موناکو) و اریک چوپوموتینگ (از استوک سیتی به پی اس جی).

مائوریسیو پوچتینو، مربی وقت تاتنهام، با عصبانیت گفت: وقتی این موضوع بحث می شد من موافق نبودم، اما تصمیم گرفتند که این برای باشگاه ها بهتر است. فکر می کنم حالا مردم متوجه شده اند که این یک اشتباه بزرگ بود. امیدوارم فصل بعد آن را اصلاح کنیم. ما باید به فرمت قبلی برگردیم، زیرا این برای موفقیت در لیگ قهرمانان و لیگ اروپا حیاتی است. نمی توانم خوشحال باشم که در سه یا چهار هفته پایانی تابستان، باشگاه های اروپایی می توانند تیم مرا تضعیف کنند.

با این حال ایده فراموش نشد؛ انگلیسی ها از اشتباه خود درس گرفتند و حالا دیگر به تنهایی جلو نمی روند، بلکه ابتدا سعی می کنند با دیگران توافق کنند. در سال 2024، تایمز گزارش داد که لیگ برتر در حال متقاعد کردن سایر لیگ هاست تا پنجره تابستانی بعدی را در 15 اوت ببندند.

در نهایت این طرح عملی نشد و پنجره در شامگاه 1 سپتامبر بسته شد. در آن سال بازار نقل وانتقالات به دلیل جام جهانی باشگاه ها بازنگری شد. به باشگاه های لیگ برتر اجازه داده شد از 1 تا 10 ژوئن به صورت زودهنگام تیم خود را تقویت کنند. منچستریونایتد از این فرصت استفاده کرد و ماتئوس کنیا را خرید، هرچند در تورنمنت حضور نداشت. برای رعایت زمان بندی، نقل وانتقالات سپس تا شانزدهم ماه متوقف شد.

پاسخ مثبت سایر کشورها هم وجود دارد، بنابراین شاید روزی به حرف رؤسای لیگ برتر گوش داده شود. یک سال و نیم پیش، ناپولی بیلی گیلمور و اسکات مک تامینی را تنها در آخرین روز پنجره جذب کرد و آنتونیو کونته با شدتی بیش از همیشه فریاد زد: وضعیت پوچی است. ما مجبوریم بازیکنانی را تمرین دهیم که قصد رفتن دارند و منتظر بازیکنانی باشیم که هرگز با آن ها کار نکرده ایم؛ تازه بدون اینکه بدانیم وقتی بیایند در چه شرایطی هستند. فوتبال مدام در حال تکامل است، اما باید کسی باشد که فکری به حال این قانون مسخره بکند. این قانون به همه مربیان و باشگاه ها آسیب می زند. در هفته سوم روی نیمکت حتی یک هافبک نداشتیم چون جاکارینو و ساکو به صورت قرضی رفته بودند. مجبور بودیم دعا کنیم که اتفاقی برای لوبوتکا و زامبو آنگیسا نیفتد. امیدوارم در آینده این تغییر کند چون همه آماده تغییر فرمت ها و قوانین هستند.

در فوریه 2025، اتزیو سیمونلی، رییس سری آ، با ابتکار انگلیسی ها موافقت کرد اما اشاره کرد که در کشورهای دیگر لزوماً این نظر را ندارند: ما می خواهیم پنجره قبل از شروع فصل بسته شود، اما در لالیگا این اتفاق زودتر از 31 اوت نمی افتد و احتمالاً بوندس لیگا و لیگ 1 هم همین کار را می کنند. ما به اتفاق آرا نیاز داریم که دستیابی به آن آسان نیست.

لیگ برتر هم مجبور به هماهنگی است؛ اما در اسپانیا پنجره دیرتر بسته می شود

زمستان امسال، پنجره نقل وانتقالات به طور همزمان در لیگ برتر، لیگ 1، بوندس لیگا و سری آ بسته می شود؛ در تاریخ 2 فوریه ساعت 23.59. در سال های گذشته، انگلیسی های محافظه کار نقل وانتقالات را منحصراً در 31 ژانویه تمام می کردند، مگر اینکه آن روز با تعطیلات آخر هفته مصادف می شد؛ چرا که اداره ثبت انگلیس قصد ندارد برنامه خود را به خاطر فوتبال تغییر دهد.

با این حال، در سال 2025 آن ها مجبور شدند خود را با دیگر لیگ های معتبر هماهنگ کنند، زیرا اسپانیا، ایتالیا و آلمان تاریخ 3 فوریه را اعلام کرده بودند. انگلیس نخواست زودتر از بقیه کار را تمام کند و رسماً دلیل آن را تأمین هماهنگی نامید. در سال 2026 نیز چون 31 ژانویه تعطیل است، مشکلی برای توقف همزمان با بقیه وجود ندارد.

خوانندگان دقیق ممکن است متوجه شده باشند: چرا در جمله اول پس از میان تیتر، نامی از لالیگا نیست؟ اکثر لیگ های پیشرو اروپایی روی یک تاریخ واحد برای بستن پنجره های تابستانی و زمستانی توافق کرده اند، به همین دلیل آلمانی ها مجبور شدند دو ساعت و فرانسوی ها سه ساعت زمان خود را عقب بکشند. با این حال اسپانیا همچنان کمی متمایز عمل کرد؛ در هر دو حالت آن ها چهار ساعت وقت اضافه نسبت به بقیه دارند.

چرا؟ چون می توانند. همان طور که در ابتدای متن آمد: این ها فقط توصیه هستند، نه قانون؛ پس رعایت آن ها اجباری نیست. هر کسی هر طور راحت تر است عمل می کند. با این حال، سایر لیگ های معتبر در یک نظر واحد متحد بودند. مثلاً در تابستان 2024، بوندس لیگا در ساعت 21:00 کار را تمام کرد، لیگ 1 سه ساعت بعد و لالیگا، سری آ و لیگ برتر چهار ساعت بعد از آن.

نشریه دیلی میل گزارش داده بود که انگلیسی ها از اتمام زودهنگام استقبال می کنند تا فشار روی کارکنان باشگاه ها کاهش یابد؛ چرا که بسیاری از آن ها سال ها مجبور بودند در روز ضرب الاجل تا نیمه های شب کار کنند.

اکنون همه چیز، به جز موارد معدود، در بهترین لیگ های جهان متمرکزتر شده است. پرتغال یک روز فرصت اضافه دارد و ترکیه سه روز. با این حال باشگاه های محلی آن ها مانند سعودی ها پول های کلان خرج نمی کنند، بنابراین لیگ های معتبرتر به این موضوع اهمیت چندانی نمی دهند. می توان نمونه هایی چون ویکتور اوسیمن (با 75 میلیون یورو از ناپولی به گالاتاسرای) یا متئو گوندوزی (با 28 میلیون یورو از لاتزیو به فنرباغچه) را به یاد آورد، اما انتقال آن ها خارج از عرف زمانی بقیه نبود.

باشگاه های لیگ روسیه هم می توانند تا 19 فوریه خرید کنند، در حالی که پنجره آن ها تازه 23 ژانویه باز می شود. دلیل آن واضح است؛ تعطیلات طولانی زمستانی و اردوها؛ به زمان بیشتری نیاز است تا مهره های جدید جذب شوند و هماهنگی های تازه شکل بگیرد.

منبع : ورزش سه