ریزش مو (Hair Loss) زمانی رخ می‌دهد که برخی عوامل به‌ طور مشخص مانع از رشد مو می‌شوند و در مقابل، ریزش موقتی مو که به آن «تلوژن افلوویوم» (Telogen Effluvium) گفته می‌شود، نوعی آلوپسی محسوب نمی‌شود.

به گزارش ایسنا، در ریزش موقتی، موهای بیشتری از حد طبیعی (که به‌طور معمول حدود 50 تا 100 تار مو در روز است) می‌ریزند. این نوع ریزش معمولا شش هفته تا چند ماه پس از یک عامل استرس‌زا آغاز می‌شود. این وضعیت پس از زایمان بسیار شایع است اما می‌تواند به دنبال افزایش استرس، کمبودهای تغذیه‌ای، اختلالات تیرویید یا بهبود پس از یک بیماری شدید یا جراحی نیز رخ دهد.

متخصصان می‌گویند: وقتی عامل محرک برطرف شود و نوع دیگری از ریزش مو وجود نداشته باشد، موها دوباره رشد می‌کنند؛ فقط به زمان نیاز دارد.

در موارد نادری که ریزش موقتی مو خودبه‌خود بهبود پیدا نکند، مراجعه به متخصص پوست توصیه می‌شود.

به گزارش ایندیپندنت، ریزش مو که در اصطلاح پزشکی «آناژن افلوویوم» (Anagen Effluvium) نامیده می‌شود، می‌تواند تحت تاثیر عواملی مانند ژنتیک، مصرف برخی داروها، واکنش‌های ایمنی بدن یا سفت بستن موها ایجاد شود و انواع مختلفی دارد اما سه نوع زیر از شایع‌ترین آن‌ها به شمار می‌روند:

- آلوپسی «آندروژنتیک» که به آن ریزش موی الگوی مردانه نیز گفته می‌شود، شایع‌ترین نوع ریزش مو است. برآورد می‌شود که 50 درصد مردان تا 50 سالگی، 80 درصد مردان تا 80 سالگی و 50 درصد زنان تا 80 سالگی این نوع ریزش مو را تجربه کنند که عامل اصلی آن ژنتیک و افزایش سن است.

- آلوپسی «آره‌آتا» نوعی ریزش مو است که بر اثر واکنش خودایمنی ایجاد می‌شود و حدود 2 درصد افراد را درگیر می‌کند. این نوع ریزش معمولا به شکل یک ناحیه دایره‌ای و مشخص بدون مو ظاهر می‌شود اما می‌تواند کل پوست سر را درگیر کند یا حتی باعث ریزش کامل موهای صورت و بدن شود.

- آلوپسی «کششی» بر اثر کشش مکرر روی فولیکول مو ایجاد می‌شود؛ مثلا در نتیجه بستن موها به‌صورت سفت. در مراحل اولیه، فولیکول مو هنوز می‌تواند ترمیم و رشد مجدد داشته باشد اما اگر این کشش به‌طور مداوم ادامه یابد، فولیکول ممکن است دچار اسکار (جای زخم) شود و در نهایت به ریزش موی دائمی منجر شود.