به نقل از فرادید: اگرچه این فضاپیما خود به لبه ی منظومه شمسی سفر نخواهد کرد، اما بهترین دیدگاه ممکن را از آن منطقه به ما ارائه خواهد داد. مرزهای منظومه شمسی هنوز به درستی شناخته نشده اند. ما می دانیم که درون این منظومه و در منطقه ای به نام هلیوسفر (خورشیدکره) قرار داریم؛ جایی که ذرات گسیل شده از خورشید حاکمیت دارند. فراتر از آن، جریان ذرات فضای میان ستاره ای غالب می شود.

در میان این دو قلمرو، یعنی جایی که هلیوسفر با فضای میان ستاره ای ملاقات می کند، پدیده های هلیوپاز (خورشیدایست) و شوک کمانی قرار دارند. اکنون مأموریت جدید ناسا قصد دارد بینش هایی حیاتی درباره هر دوی آن ها ارائه دهد.

این کاوشگر که نام کاملش کاوشگر نقشه برداری میان ستاره ای و شتاب است، سپتامبر گذشته پرتاب شد و همین چند هفته پیش به مکان نهایی خود یعنی نقطه لاگرانژی 1 (L1) رسید. این نقطه در فاصله 1.5 میلیون کیلومتری از زمین و مستقیماً به سمت خورشید قرار دارد؛ جایی که گرانش خورشید و زمین یکدیگر را خنثی می کنند و تلسکوپ می تواند همراه با زمین ظرف یک سال به دور خورشید بچرخد.

شاید استقرار در نزدیکی مرکز منظومه شمسی برای مطالعه لبه های آن عجیب به نظر برسد، اما راز IMAP در طراحی آن نهفته است: این فضاپیما برای مطالعه تابش های ناشی از هلیوپاز و شوک کمانی ساخته شده است. وقتی بادهای خورشیدی با ذرات محیط میان ستاره ای برخورد می کنند، اتم های خنثای پرانرژی تولید می شود. آی مپ با مطالعه این اتم ها می تواند اطلاعاتی درباره این منطقه و تغییرات آن، از جمله چگونگی تغییر شکل مرزها با فعالیت های خورشیدی، به ما بدهد.

از نقطه L1، این کاوشگر دیدی 360 درجه به هلیوسفر و نمایی بدون مانع از خورشید دارد. این مأموریت همچنین آب وهوای فضایی را رصد کرده و می تواند در صورت گسیل تابش های مضر از سوی خورشید، 30 دقیقه زودتر هشدار دهد.

مأموریت IMAP به طور رسمی از اول فوریه آغاز می شود، اما فضاپیما در این مدت بیکار نبوده است. در طول فاز آماده سازی، تیم پروژه در حال آزمایش تجهیزات بوده تا از صحت عملکرد آن ها اطمینان یابد. همه چیز به طرز فوق العاده ای پیش می رود که نشان دهنده نزدیکی به زمان گشایش رازهای هلیوسفر است. دیوید مک کوماس، استاد دانشگاه پرینستون و محقق اصلی مأموریت، در بیانیه ای اعلام کرد: بسیار شگفت انگیز است که تنها در چند هفته اول مشاهدات، داده های شفاف و پایداری از اتم های خنثی دریافت کرده ایم. این شروعِ عالی، نویدبخش موفقیت کامل مأموریت است .

تا به امروز تنها دو ساخته ی دست بشر یعنی وویجر 1 و وویجر 2 به فضای میان ستاره ای وارد شده اند. آن ها تغییر ذرات را هنگام عبور از هلیوپاز و مواجهه با شوک کمانی (دیواره آتشین پس از مرز منظومه شمسی) اندازه گیری کردند. اگرچه پیشنهادهایی برای ارسال مأموریتی جهت مشاهده منظومه شمسی از بیرون مطرح شده، اما هنوز برنامه ای عملیاتی در دست نیست. با این حال، نتایج کار IMAP ممکن است ضرورت انجام چنین مأموریتی را بیش از پیش آشکار کند.