به گزارش پارسینه ،نام منوچهر هادی در دهه 1390 با کمدی های پرفروش و سریال های پربیننده شبکه نمایش خانگی گره خورد. به طور مشخص 3کمدی من سالوادور نیستم (1394)، آینه بغل (1396) و رحمان 1400 (1397) و سریال های عاشقانه ، دل و نیسان آبی تصویری از یک فیلمساز فعال در سینمای تجاری و پلتفرم های بخش خصوصی ترسیم کرد و شاید باعث شد خیلی ها به یاد نیاورند که او با ملودرام های تلخ و درام های اجتماعی به سینما آمده بود و پس از شکست تجاری نخستین تجربیاتش به سمت الگوهای سینمای عامه پسند حرکت کرد؛ گرایش هایی که در سال های بعد هم نشانه هایی از آن در برخی فیلم هایش به چشم آمد و احتمالا سینمای مطلوب منوچهر هادی هم فیلم هایی از جنس به کارگر ساده نیازمندیم (1394) نزدیک تر است که آن را در همان زمان من سالوادور نیستم کارگردانی کرد، ولی موفقیتی در گیشه کسب نکرد.
از خیابان جمهوری به عنوان فیلمی در امتداد سینمای خیابانی یاد شده؛ فیلمی که التهابات و تنش های کاراکترهایش در بستر اجتماع رخ می دهد و بازیگرانش هادی حجازی فر و الناز ملک هستند. تا امروز فیلم های اجتماعی منوچهر هادی (جز تا حدودی نخستین تجربیاتش مانند زندگی جای دیگری است ) خیلی مورد توجه منتقدان قرار نگرفته است. منتقدان معمولا واکنش های تندی به فیلم ها و سریال های عامه پسند منوچهر نشان داده اند، ولی در قبال فیلمی چون به کارگر ساده نیازمندیم سکوت کردند و توجهی نشان ندادند. خیابان جمهوری شاید تصویری تازه از سازنده اش ارائه دهد و او را از خیابان یک طرفه بیرون بیاورد.