ماده اولیه پاستیل ژلاتین است؛ ژلاتین یک ترکیب پروتیینی متشکل از سه اسیدآمینه است. هر کدام از این اسیدآمینه ها جداگانه می توانند وارد بدن شوند، اما چون هر سه اسیدآمینه یکجا در پاستیل وجود دارد میتواند به فراهم کردن ژلاتین موردنیاز استخوان، کمک کند. ژلاتین به ویژه در افرادی که دچار شکستگی استخوان شده اند میتواند، کمک کننده باشد.

ژلاتین از جوشاندن استخوان گاو و گوسفند فراهم می شود؛ افرادی که کله پاچه می خورند می دانند آب آن پس از خنک شدن، ژله ای می شود و این همان ژلاتین است. استخوان را از گوشت جدا کرده و آن را می جوشانند که نتیجه آن ژله ای بی رنگ می شود که با افزودن رنگ و مواد قندی، تبدیل به پاستیل می شود. پس پاستیل در حقیقت ژله کم آب همراه با طعم دهنده، رنگ دهنده و دیگر افزودنی هاست تا قوام بهتری پیدا کند.

ژلاتین، ارزش غذایی بالایی ندارد و در حالیکه به افرادی که استخوان آنها شکسته کمک می کند، برای کودکانِ در حال رشد سودمند نیست. کودکان در حال رشد به همه نوع مواد غذایی برای رشد نیاز دارند و ژلاتین کمک چندانی به استخوان سازی و ساخت مفاصل نمی کند.

مصرف بی رویه پاستیل به دلیل وجود رنگ و شکر و دیگر مواد افزودنی می تواند اشتها را کور کرده و موجب سوءتغذیه شود.

آزمایشگاه های کنترل مواد غذایی نمونه های پاستیل را بررسی می کنند. ژلاتین این پاستیل ها باید از استخوان و پوست گاو و گوسفند باشد و پاستیل های وارداتی نیز باید گواهی حلال داشته و نباید در آنها از خوک استفاده شده باشد. پاستیل ها علاوه بر داشتن نشان استاندارد حتما باید سیب سلامت سازمان غذا و دارو را هم داشته باشند.

توصیه می شود مردم پاستیل های فله ای و سنتی نخرند، چون پاستیل های فله ای کنترل نمی شوند. طبق استاندارد ملی، هفت رنگ مجاز برای پاستیل در ایران تعریف شده، اما در کشور ترکیه برای ساخت پاستیل از رنگ هایی استفاده می شود که در ایران غیرمجاز اما در کشور خودشان مجاز است.

مردم باید به نشان سیب سلامت پاستیل ها توجه داشته باشند و باید در این زمینه اطلاع رسانی های لازم انجام شود، زیرا روزبه روز بر تعداد بیماری های آلرژیک (حساسیت زا) و سرطان افزوده می شود و استفاده از پاستیل های خوش آب و رنگی که سالم نیست باید کنترل شده باشد.