«ایندیپندنت» در گزارشی حمله احتمالی آمریکا به ایران را «باخت-باخت» توصیف و تاکید کرد که اروپا هم‌اکنون باید رییس جمهور آمریکا را متقاعد کند که این حمایت از اوکراین است که برای واشنگتن «برد-برد» است.

به گزارش ایرنا، «سَم کیلی» تحلیلگر و سردبیر ارشد روزنامه برخط «ایندیپندنت» مستقر در لندن نوشت: تازه‌ترین اقدام دونالد ترامپ در حوزه سیاست خارجی درباره اوکراین، آشفته، غیراصولی و در عین حال به‌طرزی خطرناک موثر است؛ اقدامی که شاید بتواند در شرایط کاهش محسوس دما و زمستانی سخت که غیرنظامیان را در خانه‌های یخ‌زده حبس کرده، وقفه‌ای کوتاه در بمباران‌های روسیه ایجاد کند.

خطر اما در بهایی است که او انتظار دارد تا در ازای یک توافق یک‌هفته‌ای از ولادیمیر پوتین برای دست کشیدن از حمله به اوکراین، دریافت کند. امتیازی که بی‌تردید مطالبه خواهد کرد این است که کی‌یف بدون شلیک حتی یک گلوله، در برابر یک «آتش‌بس» طولانی‌تر، به خواسته‌های کرملین تن دهد و قدرتمندترین خطوط دفاعی و شهرهای و استحکامات نظامی مستقر در آنها را واگذار کند.

به ادعای نگارنده، دونالد ترامپ در اوکراین از طرف اشتباه حمایت کرده است. نگارنده همچنین باور دارد که رییس جمهوری آمریکا ممکن است به‌زودی جنگی را علیه ایران آغاز کند که قادر به کنترلش نخواهد بود.

مذاکره‌کنندگان آمریکایی تلاش کرده‌اند تا ولودیمیر زلنسکی، رییس جمهوری روسیه را راضی کنند که با واگذاری کامل دونتسک و بخش عمده‌ای از استان‌های زاپروژیا و خرسون موافقت کند. دولت آمریکا تمام کمک‌های نظامی به اوکراین را قطع کرده و تنها جریان اطلاعاتی محدودی را در اختیار نیروهای کی‌یف قرار می‌دهد؛ اقدامی که زیرساخت‌های انرژی این کشور را در برابر حملات هوایی روسیه به اندازه‌ای آسیب‌پذیر کرده است که بیشتر اوکراینی‌ها در خانه‌هایشان برق ندارند.

اما او آنچه که «آرمادا(ناوگان جنگی عظیم)» می‌نامد را در اختیار دارد؛ ناوگانی تحت فرماندهی ناو هواپیمابر کلاس نیمیتز «یواس‌اس آبراهام لینکلن» که ایران را تهدید می‌کند.

این حجم از قدرت آتش، پشتوانه‌ای چشمگیر برای خواسته‌های او از تهران است تا از برنامه هسته‌ای آسیب‌دیده و قوای موشکی نیرومندش دست بکشد و حمایت از آنچه گروه‌های نیابتی در منطقه خوانده است را پایان دهد.

او تمام ادعا و حرف‌ها درباره مداخله در ایران برای حمایت از معترضان اعتراضات اخیر در این کشور را کنار گذاشته و این در حالی است که «خود مردم را به حضور در خیابان‌ها تشویق کرده و وعده داده بود که به اصطلاح "کمک در راه است".»

آمریکا و متحدانش در گذشته، گاه با پشتوانه سازمان ملل، در مناطقی همچون سومالی، یوگسلاوی سابق و حتی لیبی، به نام «نجات مردم از افراط‌گرایی، جنگ‌سالاران یا نسل‌کشی» مداخله کرده‌اند. ترامپ بی‌آنکه برنامه‌ای برای «فردای» پس از حمله داشته باشد، همچنان تهدید به حمله به کشوری مستقل می‌کند.

جاذبه این موضوع برای دونالد ترامپ شاید امید به ورود شرکت‌های نفتی آمریکا به ایران پس از فروپاشی فرضی نظام سیاسی در آن و بهره‌برداری از ذخایر سوخت فسیلی آن است؛ همان‌گونه که او امیدوار است تا در ونزوئلا شاهدش باشد؛ جایی که حکومت کاراکاس را از راس زد، اما ساختار مدیریتی‌اش را دست‌نخورده گذاشت.

افزون بر این، او به وضوح باور دارد که با این کار به اسراییل لطف می‌کند؛ رژیمی که برای هراس از نظام سیاسی مسقر در تهران، دلایل زیادی دارد.

ایران برای آمریکا تقریبا هیچ تهدیدی ندارد

تصرف ارضی روسیه در اوکراین و تهدیدهایش علیه سایر متحدان اروپایی آمریکا، به‌ویژه کشورهای حوزه بالتیک و همچنین لهستان، تهدیدی علیه امنیت آمریکا است؛ زیرا تهدیدی علیه اعضای ناتو و به اصطلاح دموکراسی‌ است که آمریکا دهه‌ها آن را گرامی داشته و همچنین علیه پایگاه‌های آمریکا در سراسر اروپا که واشنگتن از طریق آنها قدرت نظامی خود را به‌ویژه در خاورمیانه به طور طعنه‌آمیزی به نمایش می‌گذارد.

نگارنده در ادامه می‌نویسد «حمله آمریکا به ایران می‌تواند نیروهای(تجزیه‌گرایی) را آزاد کند که آمریکا قادر به مهارشان نخواهد بود. زیرساخت امنیتی گسترده ایران حداقل 50 درصد اقتصاد این کشور را کنترل می‌کند و بسیاری از پرسنل آن پیروان وفادار نظام سیاسی مستقر هستند.»

پس از حمایت آمریکا از اسراییل در تجاوز علیه غزه که به کشته‌شدن (شهادت) دست‌کم 80 هزار نفر در این باریکه منجر شده و بنا بر گزارش یکی از کمیسیون‌ها سازمان ملل متحد «در سطح نسل‌کشی» بوده است، آنها به‌راحتی می‌توانند برای پروژه ضدغربی خود نیرو جذب کنند. افزون بر این، متحدان آمریکا از انتقام حمله واشنگتن به ایران در امان نخواهند بود.

به نوشته نگارنده، ترامپ برای مداخله، حوزه‌ای مطلوب‌تر دارد؛ اوکراین، کشوری که اگر واشنگتن دوباره حمایت نظامی (به‌ویژه در بخش پدافند هوایی و موشک‌های دوربرد) را به کی‌یف بازگرداند، می‌تواند روسیه را عقب براند و از حریم هوایی خود حفاظت کند. ترامپ اما می‌خواهد اروپا مسئول تامین امنیت خود باشد و برای جبران خوش‌خیالی انگلیس و اروپا در بخش دفاعی، کمتر به پول مالیات‌دهندگان آمریکایی تکیه کند.

به نوشته ایندیپندنت، حدود 10.6 میلیون اوکراینی از کشور گریخته‌اند و نزدیک به 6 میلیون نفر از آنها پناهنده اروپا هستند. اگر ترامپ بدون هیچ خطری برای نیروهای آمریکایی، به‌دنبال اصطلاحا «ضرورتی انسانی» برای به‌کارگیری سلاح‌های این کشور می‌گردد، این ضرورت در اوکراین است نه ایران.

حمله احتمالی به ایران هیچ برنده‌ای نخواهد داشت

الکساندر استاب، رییس‌ جمهوری فنلاند، به‌تازگی در مجمع جهانی اقتصاد در داووس سوییس گفت که «به نظر می‌رسد این روایت وجود دارد که اوکراین در حال شکست خوردن در این جنگ است. من اصلا این را قبول ندارم. ما برای پشتیبانی از این رویکرد، اطلاعات و داده‌های اطلاعاتی کافی هم داریم. اما این یک روایت روسی است که در آمریکا هم زیاد مطرح شده است.»

نگارنده در پایان نوشته است: دونالد ترامپ دوست دارد از برنده‌ها حمایت کند. وظیفه اروپا اکنون این است که او را قانع کند که حمایت از اوکراین برای آمریکا برد-برد است. با این حال، چه در این مسیر موفق شوند چه نشوند، حمله به ایران باخت-باخت است.