به گزارش پارسینه ، باوری اشتباه میان برخی افراد وجود دارد که در روغن های خوراکی گیاهی هگزان وجود دارد و از روغن های گیاهی به عنوان خطرناک ترین خوراکی برای کبد نام برده شده است!

هگزان یک حلال آلی فرّار صنعتی است که سال هاست در استخراج روغن های گیاهی استفاده می شود. استفاده از آن به دلیل بازده بالا، کنترل پذیری و امکان بازیافت کامل رایج است و ذاتاً تقلب یا انحراف محسوب نمی شود؛ این یک فرایند استاندارد صنعتی است.

در تولید صنعتی، هگزان پس از استخراج در مراحل Desolventizing و Deodorization با حرارت، بخار و خلأ تبخیر و بازیافت می شود. به دلیل نقطه جوش پایین، باقی ماندن هگزان در روغن از نظر فنی منطقی نیست.

استانداردهای بین المللی مانند EFSA و FDA مقدار باقیمانده هگزان در روغن های گیاهی را معمولاً کمتر از یک میلی گرم در هر کیلوگرم روغن تعیین کرده اند.این مقدار چندین مرتبه پایین تر از حدودی است که اثرات سمی در مطالعات گزارش شده اند و با مصرف متعارف روغن در رژیم روزانه، حتی در بدبینانه ترین حالت هم دوز دریافتی به سطح نگران کننده نزدیک نمی شود.

حمید خسروی متخصص علوم و صنایع غذایی می گوید: در اکثر روغن هایی که الان در بازار عرضه می شوند، هگزان حتی باقی مانده ای ندارد و صفر است. پس بنابراین آن هگزانی که باور اشتباهی آن را مشکل ساز می داند، در روغن ها اصلا نیست و اگر هم خود این حلال وارد بدن بشود، قابلیت تجمع ندارد.

واقعیت آزمایشگاهی در صنعت نشان می دهد که در اغلب روغن های استاندارد یا هگزان قابل اندازه گیری نیست یا مقدار آن به مراتب کمتر از حد مجاز یک میلی گرم در هر کیلوگرم است. دلیل آن این است که باقی ماندن هگزان باعث بوی نامطلوب و افت کیفی روغن می شود و هیچ تولیدکننده حرفه ای چنین ریسکی را نمی پذیرد.روش تشخیص خانگی برای هگزان وجود ندارد و تشخیص فقط با GC یا GC-MS در آزمایشگاه های تخصصی امکان پذیر است. بو یا طعم روغن، معیار علمی برای تشخیص هگزان نیست.

جمع بندی علمی نشان می دهد که هگزان سم پنهان نیست و یک ابزار صنعتی کنترل شده محسوب می شود. حد مجاز آن بسیار پایین و ایمن سازی شده تعریف شده است و در مصرف واقعی روغن های استاندارد، عملا چیزی به بدن نمی رسد حتی اگر ردی وجود داشته باشد.نگرانی های مهم تر در مصرف روغن ها درواقع اکسیداسیون روغن، سرخ کردن مکرر و الگوی نامتعادل مصرف چربی ها هستند.