به نقل از فرارو، وقتی اختلاف های خانوادگی تکرار می شوند، گفت وگوها به بن بست می رسند و تغییرات بزرگ زندگی روابط را تحت فشار می گذارند، مشاوره خانوادگی می تواند به عنوان ابزاری حرفه ای و بی طرف، مسیر تازه ای برای درک متقابل و ترمیم پیوندها پیش پای اعضای خانواده بگذارد.

مشاوره خانوادگی، به بیان ساده، تلاشی است برای تغییر کل سیستم ارتباطی خانواده، نه صرفاً اصلاح رفتار یک فرد خاص. دورین راث، روان شناس بالینی و متخصص کار با زوج ها و خانواده ها، توضیح می دهد: هدف مشاوره خانوادگی این است که کل الگوی تعامل تغییر کند، نه این که فقط روی رفتار یک نفر تمرکز شود. در عمل، حضور یک شخص ثالث بی طرف به درمانگر اجازه می دهد نحوه ی تعامل اعضای خانواده را از بیرون مشاهده کند؛ موضوعی که می تواند به کاهش سوءبرداشت ها، تعارض ها و در نهایت استرس کمک کند. به گفته ی راث: ما در اینجا دنبال مقصر یا ‘درست کردن’ یک نفر نیستیم، بلکه می خواهیم رابطه را در کلیت آن بازسازی کنیم.

اما از کجا باید فهمید که زمان کمک یک متخصص فرا رسیده است؟ کارشناسان چند نشانه ی مشخص را مطرح می کنند که می تواند زنگ خطر نیاز به درمان خانوادگی باشد.

اگر هرچقدر هم فکر می کنید موضوعی را حل کرده اید، باز هم همان بحث قدیمی با همان جزییات سر باز می کند، این می تواند نشانه ی مهمی باشد. این اختلاف ممکن است درباره ی مسائل مالی، رابطه ی عاطفی شما، یا حتی کدورت ها و درام هایی باشد که سال ها پیش اتفاق افتاده اند. وقتی تلاش های شخصی برای حل مسئله بارها شکست خورده، حضور یک متخصص دارای مجوز می تواند به هدایت گفت وگو کمک کند و به همه ی طرف ها این فرصت را بدهد که مسئله را از زاویه ای تازه ببینند.

ارین رانْت، درمانگر خانواده و ازدواج در شیکاگو، می گوید: وقتی ما داستان را برای دیگران تعریف می کنیم، در واقع فقط روایت خودمان را می گوییم. او در ادامه توضیح می دهد که اغلب افراد می گویند: من این کار را کردم، اما تقصیر او بود که این طور رفتار کرد! درمان خانوادگی فضایی خنثی تر فراهم می کند؛ جایی که همه ی افراد بتوانند تجربه ی خود را بیان کنند و در عین حال احساس حمایت داشته باشند، بدون این که یکی بر دیگری غلبه کند.

وقتی هیچکس واقعاً به حرف دیگری گوش نمی دهد، تنش به راحتی بالا می گیرد و گفت وگوها به جای سازنده بودن، به بن بست می رسند. در چنین شرایطی، نشستن همه ی اعضا دور یک میز، آن هم با حضور یک میانجی حرفه ای، می تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند.

حتی اگر شما اصول ارتباط سالم را بلد باشید باز هم تضمینی وجود ندارد که والدین، خواهر و برادر یا سایر اعضای خانواده پیام شما را همان طور که مدنظر دارید، برداشت کنند. دورین راث تأکید می کند که درمانگر می تواند در لحظه مشاهده کند افراد چگونه با هم صحبت می کنند و دقیقاً زمانی وارد عمل شود که کسی حرف دیگری را قطع می کند، حالت تدافعی می گیرد یا بر اساس فرضیات نادرست واکنش نشان می دهد؛ الگوهایی که بدون حضور یک ناظر بی طرف، تشخیص و اصلاحشان دشوار است.

طلاق، مرگ یکی از عزیزان، مهاجرت یا جابه جایی بزرگ، همگی رویدادهایی هستند که کل خانواده را تحت تأثیر قرار می دهند و مدیریت آن ها به تنهایی ساده نیست. رانْت می گوید: وقتی خانواده ها در عبور از این رویدادها دچار مشکل می شوند، درمان می تواند یک فرصت بسیار خوب باشد. مشاوره خانوادگی علاوه بر کمک به اعضا برای یادگیری راهبردهای مقابله با شرایط جدید، فضایی برای حمایت متقابل و تقویت حس همبستگی در دوران دشوار فراهم می کند؛ چیزی که در بلندمدت می تواند از فروپاشی روابط جلوگیری کند.

تعیین مرزهای شخصی یا حتی درخواست کمی فاصله در بسیاری از خانواده ها کار ساده ای نیست، به ویژه اگر این مرزها به رسمیت شناخته نشوند. شاید نیازهای شما اغراق آمیز خوانده شود، یا بابت این که نمی خواهید تمام تعطیلات را با خانواده بگذرانید، دچار احساس گناه شوید.

اگر هر تلاش برای اولویت دادن به خودتان به دعوا یا رنجش ختم می شود، درمانگر می تواند گفت وگو را هدایت کند و به شما کمک کند نیازهایتان را شفاف و محترمانه بیان کنید و مهم تر از آن، مطمئن شود که واقعاً شنیده می شوند. هم زمان، می توان ریشه ی مقاومت طرف مقابل را هم بررسی کرد؛ شاید نه گفتن شما از نظر او نوعی طرد شخصی تلقی می شود، یا شاید الگوهای ناسالمی مثل کنترل گری و سلطه جویی در تصمیم گیری ها مانع رابطه ی سالم شده است.

در نهایت، همان طور که دورین راث تأکید می کند: درمان ابزاری است نه برای سرزنش افراد، بلکه برای کمک به خانواده ها در ساختن احترام و اعتماد متقابل، تا بتوانند واقعاً به یکدیگر تکیه کنند. این فرایند یادگیری می تواند برای هر خانواده ای مفید باشد، صرف نظر از این که روابطشان تا چه حد پرتنش، آشفته یا حتی غیرقابل تحمل به نظر برسد.