روزنامه فرهیختگان نوشت: بعد از آنکه اعتراضات کسبه و بازاریان به تلاطم ارز در تهران، با ورود هسته های آشوب وابسته به گروهک ها و برخی کشورهای غربی، به اغتشاش کشیده شد، دونالد ترامپ رییس جمهور آمریکا صراحتاً از آشوب طلبان حمایت و ادعا کرد در صورت برخورد با اغتشاشگران او در حمایت از آن ها اقدام خواهد کرد.

مایک پمپئو، وزیر خارجه دولت پیشین ترامپ نیز ضمن اعتراف به این موضوع که ماموران موساد درکنار اغتشاشگران حضور دارند با اشاره به عدم اقدام نظامی آمریکا در حمایت از آشوب های سال 88 گفت این کشور اکنون آمادگی دارد تا اقدامات لازم را در حمایت از آشوبگران انجام دهد.

نه تنها در ایران که در هر کشوری که حکومت مرکزی، در اردوگاه غرب تعریف نمی شود، اعتراضات یکی از بسترهای مورد توجه دستگاه های امنیتی غرب برای تغییر حکومت است. اگر اعتراضات توانایی تغییر حکومت را نداشته باشند، توسعه آن به اغتشاشات و ناآرامی و حتی جنگ شهری اگر چه به سرنگونی حکومت منجر نمی شود؛ اما دولت مرکزی را تا حد زیادی تضعیف می کند.

پس از تضعیف دولت، غرب تقریبا مسیر دیپلماسی با آن کشور را کنار می گذارد و به بهانه های مختلف انواع تحریم ها را بر کشور هدف تحمیل می کند تا بین دادن امتیاز سنگین و یا سرنگونی احتمالی، یکی را انتخاب کند. به عبارت ساده تر، آشوب از یک سو و تحریم و فشار بین المللی از سوی دیگر تکمیل کننده چرخه ای برای نابودی یک کشور هستند.

در ایران این وضعیت به وضوح از سال 1388 و پس از نتایج انتخابات ریاست جمهوری خود را به نمایش گذاشت و کمک کرد تا طرف غربی موضع سختی در مقابل ایران در پیش گرفته و اقدامات نظامی و تحریمی را در دستور کار قرار دهد. در سوی مقابل همین اقدامات تحریمی علیه اقتصاد ایران بر وضعیت معیشتی مردم اثر منفی گذاشته و زمینه ها برای اعتراضات خیابانی را تقویت می کند.

این سیکل معیوب در سال 89 تصویب مهم ترین قطعنامه تحریمی ضدایرانی یعنی 1929 را در پی داشت و در سال 96 دست آمریکا برای بهانه جویی و خروج از برجام را پرتر کرد.

آشوب های خیابانی در سال 98 به ترور سردار سلیمانی منتهی شد و در 1401 نیز طرف غربی از موضع احیای برجام منصرف شد. اکنون نیز اغتشاشات خیابانی به بهانه ای دیگر برای آمریکا تبدیل شده تاحدی که حتی زبان به تهدید نظامی باز می کند.

آمریکا به طور موازی ایران را به نشست به پای میز دستورپذیری که نام میز مذاکره بر آن نهاده فرا می خواند تا اولاً پروژه مقصرنمایی ایران در شکست مذاکرات را پیش برده و ثانیا باب شرطی سازی اقتصاد ایران به میز مذاکرات را باز نگه دارد. ایران بعد از یک تجربه 16 ساله درگیر بودن با سیکل بازتولید آشوب و تحریم این ضرورت را در مقابل خود می بیند که به هر نحوی شده این چرخه را مهار کند.