به گزارش پارسینه ، علیرضا داودنژاد در صفحه شخصی خود نوشت: قرار بود سریال امام حسین را بسازم؛ که نشد. روزی با استاد در این باره صحبت می کردم.

گفت وگو کشید به صحنهٔ نهرِ علقمه؛ به نبرد حضرت عباس برای رساندن مشک آب. ایستاده بودم و میزانسن را توضیح می دادم؛ از لحظه ای می گفتم که حضرت عباس، زخمی، برای دم کوتاهی بر شمشیر خود تکیه می کند.در همان لحظه، تغییر حال استاد را دیدم.

چشمش سرخ شد و برق اشکی در آن نشست. دستش را بالا آورد و با اشاره از من خواست ادامه ندهم. سکوت کردم. آرام گفت: خرابش نکن…

حس کردم صحنه را به گونه ای دیگر می بیند؛ شاید حماسی تر، شایدعمیق تر—و آن لحظه، جای گفتن نبود. سکوت میان مان ماند…

برایم می گفت که چگونه روز عاشورا، در خانه شان، پدرش رو به کربلا می ایستاده و خانواده پشت سر او؛ با هم زیارت عاشورا می خواندند و اشک می ریختند…

صحبت از جنگ بود . من از تجربهٔ حضورم در جبهه می گفتم. او گفت فیلمنامه ای دارد دربارهٔ گروهی تعزیه خوان که به جبهه می روند تا برای رزمندگان تعزیه اجرا کنند. درست هنگام اجرا، دشمن حمله می کند؛ باران گلوله و غرش توپ و خمپاره فضا را می پوشاند، اما آن ها نمایش را قطع نمی کنند و تعزیه را تا پایان ادامه می دهند…

بیضایی نه از آنِ یک نسل است و نه در قاب یک سلیقه یا جریان می گنجد؛ او به همهٔ ایرانیان تعلق دارد. آثارش آینه ای است که هر کس می تواند در آن ردّی از حافظه، اندوه، آرزو و شأن فرهنگی خود را ببیند. در کار او، فرهنگ از خاطره ای دور فراتر می رود و به میدان حضور بدل می شود؛ جایی که روایت نفس می کشد و اکنون می شود. او پاسخ گوی فرهنگی است که هنوز زنده است؛ فرهنگی که حتی وقتی گفتن دشوار می شود، خاموش نمی ماند؛ و با دقت و مکث، وفادار به معنا، راهِ ادامه دادن را پیدا می کند…

این سخنگوی زنده ، فعال و خلاق فرهنگ ایران زمین امروز در تبعید به خاک سپرده شد…

مرگ کیارستمی با خطای پزشگی ، مرگ پور احمد با گردن شکسته ، مرگ مهرجویی با گلوی بریده ، مرگ تقوایی در انزوا و مرگ بیضایی در تبعید؛ اینهمه در واقع روی دیگر سکه ورشکستگی سینما و منظومه هنری رسانه ای ملی ایران عزیز ماست.

ایا در ایران تلویزیون اماده است وصیت نامه سینمایی استاد بعنی فیلم وقتی همه خوابیم را در ایام سوگ او به نمایش بگذارد؟