در میان فهرست بازیکنانی که در پنجره زمستانی از فجر سپاسی جدا شدند، نام ارسلان مطهری نیز به چشم می خورد. گلزنی که تا همین چند وقت قبل از محبوب ترین بازیکنان استقلال بود که در دربی ها چشم امید همه به ساق های او دوخته می شد.

سرعت نزول ارسلان مطهری ما را به یاد یک فوق ستاره دیگر می اندازد، پیام صادقیان که در 16 سالگی با پیراهن ذوب آهن در لیگ برتر ستاره شد، در 20 سالگی به تیم ملی رسید و به عنوان بازیکن فیکس پرسپولیس همه در او یک علی کریمی جدید می دیدند.

اما پیام با همان سرعتی که بالا آمد، خود را با دست خود به زمین زد. وقتی می گوییم خود، به این دلیل است که حتی زور علی دایی یا علیرضا منصوریان هم که تلاش کردند او را با بردن به تیم های خود احیا کرده و به فوتبال برگردانند، هم به پیام و خواسته هایش نرسید. تا وقتی خود فرد نخواهد، حتی از علی دایی هم کاری ساخته نیست.

به یاد داریم حتی در مقطعی پیام صادقیان مصاحبه کرد و گفت برای دوری از حواشی پراید خریده و با آن سر تمرین می رود. اما کیست که نداند مشکل از پراید و پورش نبود، پیام صادقیان همیشه پیام صادقیان بود، حتی با موتور گازی!

حالا همین سرنوشت برای ارسلان مطهری تکرار شده است. کسی که تا دو، سه فصل قبل ستاره اول خط حمله استقلال بود. با آژانکشی مجبور به ترک تیمش شد، چرا که همه می دیدند او به مسیری رفته که دیگر بازگشتی ندارد.

در این فوتبال امیرحسین حسین زاده در 20 سالگی یا همبازی ارسلان در استقلال و همین فجر -یعنی فرشید اسماعیلی- در سن 30 سالگی ربات دادند، اما دوباره برگشتند. مرتضی پورعلی گنجی حالا بعد دومین رباط، دنبال سومین جام جهانی است.

مصدومیت، حتی از نوع سنگین آن، هم نمی تواند بازیکن را از اوج دور کند اما وای به وقتی که خود بازیکن نخواهد، مطهری نخواست و مربیان به ناچار او را کنار گذاشتند. به تراکتور رفت و انجا هم بازی نکرد. سر از نیروی زمینی و لیگ آزادگان درآورد، آنجا هم ماندگار نشد و حالا آخرین فرصت بازگشت به اوج را با فجر سپاسی از دست داده است.

ایراد از مربیان و تیم ها نیست، ارسلان مطهری هم اولین استعدادی نیست که قدر خود را ندانسته و قطعاً آخرین هم نخواهد بود. فقط امیدواریم سایر استعدادهای جوان با دیدن سرنوشت امثال او یا سنگربان جام جهانی رفته ای که حالا دیگر کسی او را نمی شناسد، درس بگیرند و قدر خود را بدانند.