به نقل از تابناک، تطبیق رقم عیدی 1405 با پیش بینی خط فقر نشان می دهد که حتی حداکثر میزان عیدی نیز توان پوشش هزینه های یک ماه زندگی در کلان شهرها را ندارد. پاداشی که قرار بود خستگی یک سال کار را از تن کارگر به در کند، حالا تنها به یک کمک هزینه اضطراری تبدیل شده که پیش از فرارسیدن لحظه سال تحویل، در بازار گران فروشی ذوب می شود.

به نقل از تابناک؛ مروری بر تاریخ دستمزد نشان می دهد روزگاری با عیدی کارگری می شد به خرید خودرو فکر کرد، اما در سال 1405، سقف 31 میلیون تومانی عیدی، تنها برای خرید چند قلم پوشاک و تامین یک وعده افطاری یا شام معمولی برای مهمانان نوروزی کفایت می کند.

مطابق ماده واحده قانون تعیین عیدی، حداقل میزان عیدی برای یک سال کار برابر با دو برابر حداقل دستمزد سالانه و حداکثر معادل سه برابر حداقل دستمزد است.

بنابراین حداقل عیدی کارگران حدود 20 میلیون و 780 هزار تومان و سقف آن حدود 31 میلیون و 100 هزار تومان تعیین شده است که با این حال، کارفرمایان در صورت تمایل و با توجه به شرایط اقتصادی و سطح حقوق کارکنان، مجاز هستند مبالغ بیشتری به عنوان عیدی پرداخت کنند.

در حالی که صحبت از عیدی 31 میلیون تومانی در نگاه اول رقمی درشت به نظر می رسد، اما نقد اساسی بر ارزش زمانی پول وارد است؛ چراکه با توجه به روند تورمی سال های اخیر، این رقم در سال 1405 احتمالا تنها کفاف خرید چند کالای اساسی یا هزینه های جاری یک خانوار برای کمتر از یک ماه را خواهد داد.

طبق قانون کار، عیدی معادل دو تا سه برابر پایه حقوق است، اما برای آن سقف تعیین می شود که حداکثر عیدی (31 میلیون تومان) فاصله چندانی با حداقل آن (20 میلیون تومان) ندارد و این موضوع به معنای جریمه کارگران ماهر و متخصص است که پایه حقوق بالاتری دارند، اما هنگام دریافت عیدی، با سقف قانونی متوقف می شوند و پاداش تخصص خود را دریافت نمی کنند.

اما مساله مهم توان پرداخت عیدی توسط بنگاه های کوچک است؛ به طوری که بسیاری از کارگاه های کوچک در پایان سال با بحران نقدینگی مواجه هستند و الزام به پرداخت عیدی های 20 تا 30 میلیونی به ازای هر کارگر علاوه بر اینکه باعث تعدیل نیرو در ماه های پایانی سال برای فرار از پرداخت عیدی کامل می شود حتی ممکن است توافقات زیرزمینی و پرداخت مبالغی کمتر از قانون را موجب شود.