به نقل از سلام سینما نوشت: بدترین فیلم ها و سریال ها آنهایی هستند که تلویزیون روشن باشد، غذایت را بخوری، با تلفنت مشغول شوی، تا دم در بروی و برگردی، چهار تا خمیازه بکشی و یک چرت نصفه نیمه بزنی و نگران از دست دادن هیچ دیالوگ، صحنه یا اتفاقی نباشی چون بعد از دیدن یک یا دو (یا تا به اینجای کار پنج) قسمت تقریبا مطمئن شده ای که چیزی برای از دست دادن در این فیلم یا سریال وجود ندارد. نه لحظه ای که مبادا از خندیدن به آن عقب بمانی، نه موقعیتی که جذابیت بصری داشته باشد، نه موضوعی که به روز باشد و درگیرت کند یا هر قلاب دیگری که لازم است تا روی مبل بنشینی و تا آمدن آگهی های بین برنامه از جایت تکان نخوری.

شیش ماهه خوشبختانه متاسفانه از این جنس سریال هاست. سریال های خنثی و حتی ناامیدکننده که سر سوزن امیدی برای آشتی مخاطب با تلویزیون را در همان سکانس های اول، قسمت اول کور می کند.

تلویزیون رسانه ای است که برخلاف تمام هزینه ها و ادعاها سال هاست رقیب ضعیف و ناتوان فضاهای مجازی، فیلم های قدر و حتی شبکه نمایش خانگی است. به نظر می رسد شیش ماهه آخرین تلاش این رسانه است برای وسوسه کردن بیننده. برای بازی نوستالژی بازی با مهران مدیری و طنزش. اما؛ چه ترسناک که در شیش ماهه نه مهران مدیری آن کارگردان باهوش و خلاق سال های دور است و نه متن توانسته کمکی به تن بی جان تلویزیون بکند. از همین جاست که می شود بار دیگر ادعا کرد مهم ترین عنصر ساخت یک اثر، فیلم نامه است و هرگز نمی شود از فیلم نامه ی بد به نتیجه ی خوب رسید. نویسندگان جدید که سابقه ی همکاری با مدیری ندارند (یا اگر دارند جایی نوشته نشده) تمام تلاششان را کرده اند که نسخه کپی متکی بر کارهای قبلی بنویسند اما حاصل کار آن چیزی نشده که تیم های قبلی بسیار حرفه ای از پسش برمی آمدند.