به نقل از فرادید، بر پایه ی یک نقاشی صخره ای اسرارآمیز که حدود 200 سال پیش به دست مردم سان در آفریقای جنوبی خلق شده، ممکن است برخی از اسطوره ها و روایت های فرهنگ های بومی از حیواناتی الهام گرفته باشند که صدها میلیون سال پیش منقرض شده باشند؛ زمانی بسیار پیش از آن که انسان ها اصلاً وجود داشته باشند.

دهه هاست دانشمندان درباره ی هویت این موجود عجیب سردرگم بوده اند. مردم سان آن را حیوانی روحانی توصیف می کنند، نه موجودی که روی زمین راه می رود. با این حال، هنر سان به شکل سنتی هنگام به تصویر کشیدن موجودات اسطوره ای، از طبیعت واقعی الهام می گیرد. پس این پیکره ی عجیب از کجا آمده است؟

ژولین بنوآ، پژوهشگر دانشگاه ویتواتِرزرَند، معتقد است پاسخ را یافته، پاسخی که در اعماق زمین پنهان بوده است. او استدلال می کند که مردم سان ممکن است تصویر خود را برپایه بقایای فسیل شده ی موجودی بنا کرده باشند که 250 میلیون سال پیش زندگی می کرده است.

حوضه ی کارو یکی از غنی ترین مناطق فسیلی جهان به شمار می رود و سابقه ای شگفت انگیز از حیات را از دوره ی پرمین تا ژوراسیک حفظ کرده است. در این منطقه تعداد بی شماری فسیل از تراپسیدها (خزندگان باستانی و نیاکان پستانداران) و همچنین دایناسورهای اولیه، لاک پشت ها و مارمولک ها کشف شده است.

از آن جا که فسیل ها در این ناحیه به راحتی یافت می شوند و هزاران سال در معرض دید بوده اند، بنوآ پیشنهاد می کند مردم سان ممکن است هنگام شکار یا گردآوری خوراک با آن ها برخورد کرده باشند. برای مردمی که پیوند عمیقی با طبیعت داشتند، این استخوان های کهن به سادگی می توانستند بخشی از اسطوره هایشان شوند و بر شکل گیری حیوانات و ارواحی که در هنرشان به تصویر می کشیدند اثر بگذارند.

صحنه ای خیالی از دوره ی پرمین با دایسینودونت ها (اندوتیودون) که توسط یک گورگوناپسی تعقیب می شوند

مطالعه ی بنوآ که در نشریه ی PLOS One منتشر شده، به یک گونه ی فسیلی مشخص به عنوان الگوی محتمل این موجود گراز دریایی مانند اشاره می کند: دایسینودانت. این تراپسیدهای تنومند و گیاه خوار بدنی فشرده، پاهایی کوتاه و عاج هایی خمیده داشتند، ویژگی هایی که کمابیش به درستی با آنچه بر دیواره ی غار نقاشی شده مطابقت دارد.

موجود نقاشی شده توسط مردم سان (سمت چپ) شباهت زیادی به فسیل های دایسینودانت (سمت راست) دارد که به وفور در این منطقه یافت می شوند

دایسینودانت ها بسیار پیش از دایناسورها، از اواخر پرمین تا پایان تریاس رونق داشتند. فسیل های آن ها از رایج ترین یافته ها در کارو هستند و به ویژه نزدیک محل هنر صخره ای فراوان هستند. در واقع، نخستین توصیف علمی یک دایسینودانت سال 1845 در آفریقای جنوبی انجام شد.

یک دایسینودانت مربوط به اواخر دوره ی پرمین که فسیل های آن در آفریقای جنوبی یافت شده است

اگر نظریه ی بنوآ درست باشد، هنرمندان سان موجود خود را یک دهه پیش از آن که دانشمندان غربی رسماً آن را کشف کنند، نقاشی کرده اند. آنان بی آن که خود بدانند، ممکن است نخستین انسان هایی بوده باشند که وجود حیوان منقرض شده ی بسیار کهنی را ثبت کرده اند که 250 میلیون سال پیش ناپدید شده است.

با ادامه ی پژوهش ها درباره ی پیوند میان فسیل ها و باور مردم، ممکن است شواهد بیشتری آشکار شود که نشان دهد مردمان باستان نخستین مفسران زمان ژرف بوده اند؛ کسانی که استخوان های ماقبل تاریخی را به ماده ی خام افسانه ها تبدیل کردند.