طلاق به خودی خود تلخ و پیچیده است، چه برسد به زمانی که پای کودکان در میان است. ولی نگران نباشید. کارهای بسیاری وجود دارد که می توانید انجام دهید تا به فرزندتان کمک کنید با این شرایط کنار بیاید. اگر درگیر جدایی از همسرتان هستید، بدانید که کودکان هنگام طلاق واالدین، بیش از هر زمان دیگری به هر دوی شما نیاز دارند. اطمینان، امید و احساس ثبات می تواند به کاهش اثرات منفی طلاق بر روح کودک بسیار کمک کند.

نگرانی هایتان مثل اختلافات با همسرتان یا مشکلات مالی را با او در میان نگذارید. این مشکلات مربوط به بزرگترهاست. او سنگ صبور شما نیست. این درد و دل های بیجا فشار زیادی را به او تحمیل می کند. به جای این کار یک مشاور یا روان درمانگر برای صحبت و مشورت پیدا کنید.

اختلافات و دعواهایتان را بین خودتان نگه دارید. به هیچ عنوان از همسر سابقتان جلوی کودک بد نگویید و بد دهنی نکنید. قابل درک است که عصبانی یا ناراحت باشید؛ ولی به یاد داشته باشید که همسر سابقتان همچنان برای فرزندتان بسیار عزیز است. به احساساتش احترام بگذارید.

وقتی کودک از گردش با همسر سابقتان برمی گردد، او را سوال پیچ نکنید. اینکه مدام از او بپرسید در خانه ی پدر یا مادرش چه می گذرد و از جزییات بپرسید، او را بسیار معذب می کند. همین که بدانید چه ساعتی می رود و چه ساعتی برمی گردد کافیست.

طلاق به تنهایی یک تغییر بسیار بزرگ است. تغییرات دیگری ایجاد نکنید. سعی کنید فرزندتان مدرسه اش را تغییر ندهد و همچنان با دوستانش تعامل کند. اگر قبلا هر جمعه او را به پارک می بردید، سعی کنید این برنامه را حفظ کنید. تغییرات زیاد و ناگهانی برای کودکان هنگام طلاق ممکن است آن ها را را از لحاظ ذهنی در هم بشکند.

سعی کنید روش تربیتیتان را ثابت نگه دارید. درست است که به علت طلاق، راجع به فرزندانتان احساس گناه دارید؛ ولی این نباید باعث شود آن ها را در هدیه و اسباب بازی غرق کنید یا برای هر وعده فست فود بخرید تا آن ها خوشحال شوند. اگر استوار و ثابت قدم باشید، آن ها نیز حس بهتری خواهند داشت.

اگر کودکتان با شما زندگی می کند، نباید باعث شود ارتباطش با همسر سابقتان قطع شود. کودک را تشویق کنید تا با پدر یا مادرش تماس بگیرد. به او بگویید که این تماس ها فقط برای گپ زدن عادی نیست، بلکه برای مطلع کردن پدر یا مادرش از امور زندگی اوست.

اگر حس می کنید کودک هنگام طلاق دارد به صورت جدی آسیب می بیند و شما قادر به کمک به او نیستید، سریعا به یک مشاور یا روانشناس خوب مراجعه و درخواست کمک کنید. از کمک گرفتن خجالت نکشید. مراجعه به متخصص یعنی شما به فرزندتان و سلامت ذهنی اش اهمیت می دهید.

به هیچ عنوان بر سر حضانت او دعوا نکنید. با لحن بسیار مهربان و روی گشاده از او بپرسید ترجیح می دهد با کدام یک از والدینش زندگی کند. هرگز به او احساس گناه ندهید و انتظار هم نداشته باشید طبق میل شما عمل کند. به او اطمینان دهید که او هیچگاه هیچکدام شما را از دست نخواهد داد و شما همواره در دسترس هستید.

پس از اینکه به او راجع به جداییتان توضیح دادید، از او بخواهید تا سوالاتش را بپرسد و با حوصله به سوال هایش پاسخ دهید. فرزندتان احتمالا در لحظات اول بسیار احساس ناامنی خواهد داشت. با او صادق باشید و اگر پاسخ سوالی که می پرسد هنوز برای خودتان معلوم نیست، رک و راست بگویید که نمی دانید و هرگاه پاسخ مشخص شد او را جریان خواهید گذاشت.

به احتمال زیاد در ابتدا، فرزندتان احساس خشم درونی زیادی را تجربه می کند. طبیعیست که از شما و همسر سابقتان عصبانی باشد. اگر رفتارهای خشن و یا نامعقول دارد، به جای تنبیه کردن او و داد زدن، او را در آغوش بگیرید و سعی کنید آرامش کنید. به او بگویید که احساساتش را درک می کنید و تشویقش کنید تا با شما حرف بزند.

هیچگاه هنگام عصبانیت جملاتی مثل “من به خاطر تو، اون زندگی رو تحمل کردم” یا “تو هم مثل پدر/مادرتی” استفاده نکنید. فراموش نکنید کودکتان هیچ چیز به شما بدهکار نیست. شما هستید که در قبال او وظیفه دارید. کودک را تبدیل به کیسه بوکسی برای تخلیه ی خشمتان نکنید.

فرزندتان ممکن است افت تحصیلی را تجربه کند و نمراتش کم شود. او را سرزنش نکنید. همانطور که شما با ذهن نامنظم و افسرده، بازدهی ندارید و مضطربید، او هم همین روند را تجربه می کند. به جای سرزنش او، به او کمک کنید تا بتواند به تدریج به جایگاه قبلی اش بازگردد.