به نقل از فرادید، توپچی های برجک کروی بمب افکن های آمریکایی، در تنگ ترین و خطرناک ترین جایگاه پروازی جنگ جهانی دوم می جنگیدند؛ محفظه ای شیشه ای زیر شکم هواپیما که هر لحظه می توانست به تله ای مرگبار بدل شود.

خدمه برجک کروی که در بخش زیرین بمب افکن های سنگین آمریکایی مانند بی-17 دژ پرنده و بی-24 لیبریتور مستقر می شدند، وظیفه اصلی دفاع هواپیما در برابر جنگنده هایی را بر عهده داشتند که از پایین حمله می کردند؛ کاری که هم استقامت بدنی بالا می خواست و هم اعصاب بسیار قوی.

توپچی درون یک کره کوچک چرخان با فضای بسیار محدود و راه های فرار اندک قرار می گرفت؛ موقعیتی که میزان خطر آن با کمتر نقش رزمی دیگری قابل مقایسه بود.

برجک کروی احتمالاً خطرناک ترین جایگاه در دژ پرنده به شمار می رفت. نخست اینکه جنگنده های دشمن اغلب از پایین حمله می کردند، جایی که پوشش دفاعی محدودتر بود. دوم، جایگاه برجک به قدری مشخص بود که به راحتی هدف تیراندازان دشمن قرار می گرفت. سوم، طراحی آن حفاظت بسیار کمی داشت و تقریباً هیچ زرهی برای محافظت توپچی در برابر ترکش ها یا گلوله ها وجود نداشت. و در نهایت، اگر هواپیما آسیب می دید، توپچی برجک کروی بیش از همه در خروج از بمب افکنِ در حال سقوط دچار مشکل می شد.

حتی بازگشت سالم هم می توانست مرگبار باشد. هنگام فرود، برجک تنها چند سانتی متر با زمین فاصله داشت. یک پنچری، نقص در ارابه فرود یا فرود سخت می توانست به راحتی توپچی گرفتار را زیر بدنه له کند. به همین دلیل، خدمه تمام تلاش خود را می کردند تا در صورت گیر کردن برجک، توپچی را هرچه سریع تر آزاد کنند.

خود برجک کروی حاصل نوآوری های دوران جنگ بود. این سازه که توسط شرکت اسپری طراحی و در اوایل دهه 1940 معرفی شد، محفظه ای کروی از پلکسی گلاس و فلز با قطری کمی بیش از یک متر بود تا مقاومت هوا را کاهش دهد. برجک به زیر بدنه هواپیما متصل می شد و می توانست به صورت افقی 360 درجه بچرخد و به طور عمودی نیز حرکت کند؛ به این ترتیب، با وجود فضای تنگ، میدان تیر نسبتاً وسیعی در اختیار توپچی قرار می گرفت.

داخل برجک، توپچی در محیطی به شدت تنگ کار می کرد. در زمان ورود توپچی، برجک چرخانده می شد تا لوله ها رو به پایین قرار گیرند؛ سپس توپچی پاهایش را در جای مخصوص می گذاشت و پس از محکم شدن، دریچه بسته می شد. پس از آن او مجبور بود در حالتی جمع شده شبیه وضعیت جنینی بماند؛ زانوها نزدیک سینه، پاها در رکاب ها و پشت به دیواره عقب فشرده شده.

درست کنار صورت او، دو مسلسل براونینگ کالیبر 50 قرار داشت که با یک نشانه گیر انعکاسی از بالا هدایت می شدند. به دلیل محدودیت فضا، این وظیفه معمولاً به کوچک ترین عضو خدمه سپرده می شد.

کار با سلاح ها هم از نظر بدنی سخت بود و هم از نظر فنی پیچیده. دسته های مسلح سازی آن قدر نزدیک بودند که مستقیماً قابل استفاده نبودند، بنابراین از کابل ها و قرقره ها برای دسترسی استفاده می شد.

خطرات تنها به نبرد محدود نمی شد. برجک با نیروی برق و سامانه هیدرولیک کار می کرد. در بی-17 امکان جمع کردن برجک به داخل بدنه هنگام برخاستن و فرود وجود داشت، اما در بی-24 چنین امکانی نبود. به همین دلیل، توپچی های بی-24 اغلب در آسیب پذیرترین مراحل پرواز، در همان جایگاه قفل می ماندند.

درون برجک جایی برای چتر نجات معمولی وجود نداشت و بیشتر چترها بیرون از آن نگهداری می شد؛ در مواقع اضطراری، توپچی باید ابتدا از برجک خارج می شد و سپس چتر را می پوشید؛ کاری که در بسیاری از موارد غیرممکن به نظر می رسید.

دیگر خدمه، شجاعتی را که این نقش می طلبید تحسین می کردند و در عین حال، به انزوا و خطری که با آن همراه بود آگاه بودند.

این تجربه به روشنی در شعر معروف رندال جارل در سال 1945 با عنوان مرگ توپچی برجک کروی بازتاب یافته است؛ شعری که خشونت این جایگاه را در چند سطر تکان دهنده خلاصه می کند:

از خواب مادرم به درون این کره افتادم، و در شکمش جمع شدم تا خز خیس من یخ زد.وقتی مُردم، مرا با شلنگ از برجک شستند .