به گزارش پارسینه ؛ به نقل از ایسنا، بانک های مرکزی جهانی نقش مهمی در شکل دهی به ثبات اقتصادی و سیاست پولی ایفا می کنند. ترازنامه های آنها که اغلب با اوراق بهادار دولتی، ذخایر خارجی و سایر ابزارهای مالی انباشته شده اند، دریچه ای به سوی قدرت مالی و اولویت های استراتژیک آنها ارائه می دهند.

جدیدترین داده های بانک تسویه حساب های بین المللی (BIS) بزرگترین بانک های مرکزی جهان را بر اساس کل دارایی ها تا سه ماهه سوم 2025 نشان می دهد. این رتبه بندی نه تنها اندازه اقتصادهای اصلی، بلکه تفاوت ها در استراتژی های سیاست پولی، سطوح تسهیل کمی و مداخلات ارزی را نیز منعکس می کند.

بر اساس گزارش ویژوال کپیتالیست، طبق این داده ها، 10 بانک مرکزی برتر بر اساس دارایی های در اختیارشان، عبارتند از:

در صدر این فهرست، منطقه یورو با 7.13 تریلیون دلار دارایی کل قرار دارد و پس از آن چین (6.62 تریلیون دلار) و ایالات متحده (6.59 تریلیون دلار) با اختلاف کمی قرار دارند. این سه کشور در مجموع بیش از نیمی از دارایی های بانک های مرکزی جهان را در اختیار دارند. سوییس، با وجود جمعیت کمتر، بیش از 1.1 تریلیون دلار دارایی دارد که رقمی بسیار بزرگ بوده و ناشی از مداخلات ارزی و انباشت ذخایر ارزی است.

دارایی های بانک مرکزی دقیقا چیست؟

دارایی های بانک مرکزی شامل همه چیز از ذخایر طلا و ارز خارجی گرفته تا اوراق قرضه دولتی و وام های موسسات مالی می شود. این ذخایر به عنوان پایه و اساس عملیات پولی بانک مرکزی و توانایی آن در تاثیرگذاری بر نرخ بهره، کنترل تورم و تثبیت ارزش ارز عمل می کنند. از بانک های مرکزی به طور فزاینده ای انتظار می رود که نه تنها به عنوان وام دهندگان نهایی، بلکه به عنوان تثبیت کننده بازارهای مالی از طریق خرید دارایی ها و تسهیلات نقدینگی نیز عمل کنند.

ظهور بازارهای نوظهور

در حالی که اقتصادهای توسعه یافته در صدر فهرست قرار دارند، بازارهای نوظهور در حال پیشروی هستند. بانک مرکزی هند 911 میلیارد دلار دارایی دارد و برزیل با 898 میلیارد دلار در رتبه بعدی قرار دارد. این نفوذ مالی به پویایی قدرت جهانی گسترده تر دامن می زند. برای مثال، ذخایر بانک مرکزی به حمایت از ارز یک کشور در تجارت بین المللی کمک می کند. از این نظر، کشورهایی که ذخایر زیادی دارند، نفوذ بیشتری بر اقتصاد جهانی دارند.

در حالی که کل دارایی ها، تولید ناخالص داخلی یا بهره وری را اندازه گیری نمی کند، نشان می دهد که یک بانک مرکزی چقدر قدرت اقدام برای تثبیت بازارها یا تاثیرگذاری بر نرخ ارز دارد. کشورهایی که پایه های دارایی بزرگتری دارند، اهرم های بیشتری برای مدیریت شوک های مالی دارند. همچنان که ما وارد مرحله جدیدی از انقباض پولی و تغییر جریان های سرمایه جهانی می شویم، درک این سطوح دارایی، بینشی در مورد اینکه کدام اقتصادها در بهترین موقعیت برای تحمل نوسانات آینده قرار دارند، ارائه می دهد.