به نقل از فرادید، کاوش های باستان شناسی در محوطه های تاریخی، بینش های جدیدی به همراه داشت. مثلا تحلیل یک معدن حاوی مجسمه های ناتمام نشان داد دریانوردان پلینزی چگونه سرهای سنگی عظیمی ساختند که در سراسر راپا نویی یا جزیره ایستر دیده می شوند.

نشت آب در سردابی که کشیش خشک شده با هوا را در خود جای داده بود، به شناسایی هویت جسدی با حفظ شدگی عجیب کمک کرد؛ جسدی که از دهه 1700 میلادی در کلیسایی روستایی در اتریش نگهداری می شد.

این بدن مومیایی شده با پوست و بافت های سالم که گمان می رفت متعلق به یک روحانی قرن هجدهم باشد، گمانه زنی هایی درباره داشتن خواص شفابخش و حتی شایعاتی درباره مسموم شدن را برانگیخته بود.

مرمت هایی که برای رفع آسیب ناشی از آب انجام شد، به جابه جایی جسد انجامید و فرصتی فراهم کرد تا اسکن های سی تی، تحلیل نمونه های استخوان و بافت و تاریخ گذاری رادیوکربن انجام شوند. پژوهشگران به این نتیجه رسیدند که بقایا متعلق به فرانتس خاور سیدلر فون روزنِگ، یک اشراف زاده است که پیش تر راهب بود و سپس به کشیش محلی کلیسای سنت توماس آم بلازنشتاین تبدیل شد.

این تیم نه تنها دریافت که یک روش مومیایی سازیِ پیش تر ثبت نشده عامل خشک شدن بدن با هوا بوده، بلکه فرضیه ای تازه درباره دلیل مرگ او ارائه داد و راز شیء شیشه ای یافت شده درون بقایا را هم حل کرد.

قایق هیورتسپرینگ که در موزه ملی دانمارک در کپنهاگ به نمایش گذاشته شده، مدت هاست منشأیی رازآلود داشته است. باستان شناسان این کشتی چوبی را در دهه 1920 از باتلاقی در جزیره آلز دانمارک بیرون آوردند؛ بیش از 2000 سال پس از آنکه غرق شده بود. قایق پر از سلاح بود و روشن بود جنگجویانی با هدف حمله به جزیره آن را هدایت می کرده اند.

تا همین اواخر، هیچ سرنخی از محل ساخت قایق یا هویت سرنشینان آن وجود نداشت. تحلیل جدیدی از مواد به کاررفته در کشتی نشان داد این قایق مسافتی بسیار دورتر از آنچه پیش تر گمان می رفت پیموده است؛ موضوعی که گواه برنامه ریزی قبلی برای حمله است. افزون بر این، یک اثرانگشت انسانیِ ناقص که در باقی مانده های قیر یافت شده، می تواند پیوند مستقیمی با یکی از خدمه کشتی فراهم کند.

میکائل فاوِل، نویسنده اصلی مطالعه و پژوهشگر باستان شناسی و تاریخ باستان گفته: اثرانگشت ها برای این دوره زمانی و این منطقه بسیار نادر هستند. یافتن چنین اثری روی قایقی تا این اندازه منحصربه فرد، فوق العاده است.

یک اثر انگشت انسانیِ ناقص روی قطعات قیر یافت شد. تصویری از اسکن توموگرافی پرتو ایکس با وضوح بالا از ناحیه اثر انگشت نمایش داده شده است

بیش از 14 هزار سال پیش، یک لانه در شمال سیبری بر اثر ریزش فروپاشید و دو توله ماده را در خود گرفتار کرد. بقایای مومیایی شده توله های تومات که گمان می رفت خواهر باشند، جداگانه در سال های 2011 و 2015 کشف شدند.

این توله ها به قدری خوب حفظ شده اند که هنوز پوشیده از خز هستند و نشانه هایی از آخرین وعده غذایی شان در معده آن ها باقی مانده است. پژوهشگران گمان می کردند شاید اینها سگ های اهلی اولیه یا گرگ هایی رام شده بوده اند که نزدیک انسان ها زندگی می کرده اند.

اما مطالعه ای تازه با تحلیل داده های ژنتیکی و نشانه های شیمیایی نشان داده که توله های تومات در واقع توله گرگ هایی بوده اند که هیچ تعاملی با انسان ها نداشته اند. این پژوهش به روشن شدن پیچیدگی های مربوط به تعیین زمان اهلی شدن سگ ها و آغاز هم زیستی آن ها با انسان کمک می کند.

بقایای حفظ شده ی توله گرگ های خواهر و برادرِ 14 هزارساله در سال های 2011 و 2015 در شمال سیبری کشف شدند

وقتی ناپلئون بناپارت سال 1812 به روسیه حمله کرد، ارتشی بیش از نیم میلیون نفر را رهبری می کرد. شش ماه بعد، تنها بخشی از نیروهایش که شمار آن ها ده ها هزار نفر برآورد می شود، پس از عقب نشینی اجباری به فرانسه بازگشتند. در حالی که ترکیبی از نبرد، گرسنگی، سرما و همه گیری تیفوس به عنوان عوامل تلفات گسترده صدها هزار نفر در نظر گرفته می شد، شواهد ژنتیکی عاملان تازه ای را مطرح کرده است.

رِمی باربیه ری، نویسنده اصلی مطالعه و پژوهشگر گفته: پیش تر فکر می کردیم فقط یک بیماری عفونی، یعنی تیفوس، ارتش ناپلئون را نابود کرده است.

تیم باربیه ری عوامل بیماری زایِ پیش تر شناسایی نشده ای مانند سالمونلا اِنتِریکا و بورِلیا رِکارِنتیس را در دندان های سربازان جان باخته کشف کرد. این باکتری ها به ترتیب موجب تب پاراتیفویید و تب بازگشتی می شوند و می توانسته اند در مرگ سربازان نقش داشته باشند.