به گزارش پارسینه ،ضدقهرمان های زن در آثار نمایشی ایران طی یک دهه گذشته به شکل قابل توجهی افزایش یافته اند؛ شخصیت هایی چندبُعدی که با بازی هایی متفاوت، درام های تلویزیونی و نمایش خانگی را از کلیشه های قدیمی دور کرده و جایگاه ویژه ای در ذهن مخاطب پیدا کرده اند.

از رعنا آزادی ور در زخم کاری که یکی از پیچیده ترین چهره های زن شرور را خلق کرد تا طناز طباطبایی در یاغی که با بازی خاص خود به یکی از بحث برانگیزترین شخصیت های خاکستری تبدیل شد، این جریان ادامه یافت و توجه بسیاری را جلب کرد.

در ادامه، مریلا زارعی در مانکن نقش یک زن قدرتمند و بی رحم را ایفا کرد؛ نقشی که ساختار درام را روی دوش خود حمل می کرد. سحر دولتشاهی در قورباغه نیز تصویر تازه ای از ضدقهرمان زن ارائه داد؛ شخصیتی آرام، مرموز و پیش بینی ناپذیر.

در میان نسل جوان تر نیز پردیس پورعابدینی در گناه فرشته و سحر گلدوست در در انتهای شب با حضور در نقش های تیره تر، ثابت کردند زنان در روایت های نوین، تنها محدود به قالب های همیشگی نیستند. نگار جواهریان در وحشی نیز نقش آفرینی تاثیرگذاری در این فهرست دارد.

این روند البته سابقه ای طولانی تر هم دارد؛ از رویا نونهالی در خواب و بیدار که یکی از ماندگارترین زنان خلافکار تلویزیون را خلق کرد تا بهاره افشاری در او یک فرشته بود که در قالب ضدقهرمانی متفاوت، ذهن بسیاری از بینندگان را درگیر کرد.

افزایش حضور زنان در نقش های منفی، نشان دهنده تغییر نگاه سازندگان به کاراکترهای زن و تمایل به ساخت شخصیت هایی چندلایه تر است؛ مسیری که به نظر می رسد در آینده پررنگ تر هم ادامه خواهد داشت.