به نقل از سواد زندگی، تصور کنید در دامی از کلمات اسیر شده اید؛ جایی که سیلاب جملات طرف مقابل، نفس های شما را به شماره می اندازد و فضایی برای تفکر یا حتی فرار باقی نمی گذارد. این صحنه برای بسیاری از ما آشناست: مواجهه با افرادی که در دنیای پرسرعت ذهنشان، سکوت مفهومی گمشده است. اما باید این گردباد کلام و حرف بی امان را نه با فرار، بلکه با درکی هوشمندانه مهار کرد.

اینجا از مرزهای نامریی ارتباط می گوییم؛ از هنر ظریف هدایت مکالمه بدون آنکه دیگری را بشکنید.

چگونگی برخورد با کسانی که زیاد حرف می زنند
شما این حق را دارید که محدوده های شخصی خود را در هر ارتباطی مشخص کنید. در ادامه روش این کار را می آموزید.

نکات کلیدی این متن:
برخی افراد به دلیل خودمحوری زیاد صحبت می کنند، اما برخی دیگر تحت تأثیر احساسات خود قرار می گیرند و با صحبت کردن سعی می کنند این احساسات را از خود دور کنند.

برای آرام کردن یک فرد پرحرف بی وقفه، سعی کنید بفهمید او چه می خواهد بگوید و آن را با عبارات خودتان بازگو کنید.

وقتی کسی بی وقفه صحبت می کند، پذیرفتنی است که محدوده های خود را حفظ کنید و از مکالمه خارج شوید.

چرا برخی بی وقف حرف می زنند؟
در یکی از جلسات مشاوره در روزهای گذشته، یکی از مراجعه کنندگان که بانوی جوان و فعالی در زمینه کاری خود است، گفتگویش را با گزارشی درباره یکی از همکارانش آغاز کرد.

او با ناخرسندی بیان کرد: این همکار هرگز از سخن باز نمی ماند. امروز از من پرسید که پایان هفته ام چگونه گذشت؟ اما پیش از آنکه حتی فرصتی برای پاسخ بدهد، خودش بدون وقفه شروع به بازگویی همه رویدادهایی کرد که برایش رخ داده بود.

همه ما در زندگی با افرادی مانند این همکار روبرو بوده ایم؛ کسانی که بی آنکه گوش دهند سخن می گویند، گویی باور دارند گفته هایشان برای دیگران به همان اندازه که برای خودشان گیرا و دلنشین است، جذاب است.

اما ریشه این گونه رفتارها در چیست؟ چه راهکارهایی برای برخورد با چنین افرادی وجود دارد؟ و پرسش مهم تر: اگر خود ما نیز چنین ویژگی ای داریم، چگونه می توانیم آن را بهبود بخشیم؟

کسانی که پشت سر هم حرف می زنند و هیچ گوش نمی دهند!
حرف زدن بخشی از کاری است که ما انسانها انجام می دهیم. “هنینگ مانکل”، نویسنده سری داستان های کارآگاهی “والاندر”، اخیراً در روزنامه نیویورک تایمز نوشت: آنچه ما را از حیوانات متمایز می کند این است که ما می توانیم به رویاها، ترس ها، شادی ها، غم ها، آرزوها و شکست های دیگران گوش دهیم و آنها نیز، به نوبه خود، می توانند به مال ما گوش دهند.

اما افرادی که زیاد صحبت می کنند، به نظر نمی رسد این تعادل را درک کنند. چرا؟ تعدادی از همکاران من در “سایکولوژی تودی” درباره مشکلی که برخی از ما در گوش دادن به دیگران یا به خودمان داریم، نوشته اند.

“دنیل پی. الیس” از دانشگاه کلمبیا می گوید: گوش دادن به پردازش پیچیده شنیداری نیاز دارد. به گفته الیس، ما این ظرفیت را به طور خودکار توسعه می دهیم، که یکی از دلایلی است که حتی یک کودک بسیار کوچک نیز به صداهای آواز یک سینه سرخ و آژیر پلیس به طور متفاوتی واکنش نشان می دهد.

این توانایی همچنین ابزاری برای یادگیری است. شاید این بخش آخر که می گوید توانایی پردازش سیگنال های شنیداری پیچیده عاملی مهم در توانایی ما برای یادگیری است توضیح می دهد که چطور به نظر می رسد بسیاری از افرادی که به ما سخنرانی می کنند، در یادگیری چگونگی برقراری ارتباط بهتر مشکل دارند.

این به آن معنا نیست که همه افرادی که بی وقفه صحبت می کنند، با دیگران ارتباط عمیقی برقرار نمی کنند. اما به نظر می رسد این امر تشخیص حالات و پاسخ های مختلف در شنوندگانشان را برای آنها دشوار می کند.

در بهترین شکل ارتباط، نوعی بده و بستان بین صحبت کردن و گوش دادن وجود دارد، یک مشارکت در تعیین اینکه چه کسی گوینده و چه کسی شنونده است، بر اساس احترام متقابل و اهمیت دادن به احساسات یکدیگر.

برخی افراد پرحرف قادر نیستند در این ریتم تعاملی مشارکت کنند، نه به این دلیل که برایشان مهم نیست، بلکه به این دلیل که نمی توانند احساساتی را که ممکن است هنگام گوش دادن به فرد دیگری در آنها ظاهر شود، تحمل کنند.

حرافی سپری برای پرهیز از رویارویی با احساسات درونی خویش
در واقع، بسیاری از افراد پرگوی بی وقفه، از واژه های خود به عنوان سپری برای پرهیز از رویارویی با احساسات درونی خویش بهره می برند.

نمونه روشن این حالت در یکی از مراجعان -مردی باهوش و خوش سخن با دو فرزند خردسال- دیده شد.

همسرش با این گله که او را درک نمی کند و برایش اهمیت قائل نیست، طلاق را پیش کشیده بود. این مرد در دو جلسه نخست مشاوره، بی هیچ درنگی و پیش از آنکه فرصتی برای پیگیری احساسش فراهم شود، بی وقفه سخن می گفت.

هنگامی که سرانجام پرسیده شد چه احساسی دارد، چشمانش پر از اشک شد و با آوایی لرزان گفت: امیدوار بودم این پرسش را از من نکنی. من نمی خواهم احساسی را که درونم هست، حس کنم.

نمی خواهم به آن بیندیشم. از روبرو شدن با این احساس گریزانم.

وقتی پرسیده شد که آیا این رویکرد می تواند بخشی از دلیلی باشد که همسرش را به طلاق کشانده، با سر تأیید کرد و افزود: مدت های بسیار طولانی است که به خود اجازه نمی دهم چیزی را حس کنم. او گمان می کند من هیچ احساسی ندارم، اما راستش این است که از بیم آنم که مبادا بیش از اندازه احساساتم سرریز کند.

واپس زنی در کسانی که زیاد حرف می زنند
این گفته بر نکته ای ژرف اشاره داشت. از دیدگاه روان کاوانه، چنین افرادی با انبوه گویی، در حقیقت از سازوکار دفاعی “واپس زنی” بهره می برند تا احساسات تهدیدکننده یا دردناک را از خود دور نگه دارند.

در این حالت، گفتار پیوسته و بی وقفه، همانند دیواری عمل می کند که فرد را از رویارویی با هیجان های ناخوشایند و تعارض های ناهشیار در امان می دارد.

برخی افراد از خود بسیار می گویند از آن رو که به راستی خود را جذاب تر از هر کس دیگری می پندارند؛ اما بسیاری دیگر، همچون این مراجع، در چنبره احساسات گرفتارند و با سخن پردازی می کوشند از بار سنگین آنها بکاهند.

در هر دو حالت، این تک گویی های یک سویه، درست در برابر آن تبادل دوسویه داستان گویی که پیوند میان انسان ها را استوار می کند، جای می گیرد.

همچنین، هر دو گونه این پرگویی ها، فراگیری روش های دیگر برای مدیریت هیجان ها را برای فرد دشوار می سازد و او را در چرخه ای ناکارآمد از ارتباط ناسالم گرفتار نگه می دارد.

5 راهکار ساده در ارتباط با پرحرف ها
پس اگر شما از یک همکار، دوست یا عزیزی که زیاد صحبت می کند رنج می برید، چه کاری می توانید انجام دهید؟ در ادامه پنج پیشنهاد ساده آورده شده که ممکن است کمک کند:

اول گوش کنید اما نه برای مدت خیلی طولانی. در حین گوش کردن، سعی کنید بفهمید که این فرد چه می خواهد بگوید: آیا می خواهد تحسین شود؟ فکری دارد که نمی تواند از ذهنش بیرون کند؟ احساسی است که نمی توانند آن را مدیریت کنند؟

دوم بعد از کمی گوش دادن و مشخص کردن اینکه می خواهند چه چیزی را منتقل کنند، از آنها بپرسید که آیا اشکالی دارد اگر حرفشان را قطع کنید.

آنها ممکن است بگویند: نه، نه، من دارم زیاد حرف می زنم، شما بگویید. (برای ادب کردن، خود را درگیر انکار این حقیقت نکنید؛ این فقط شما را از مسیر اصلی خارج می کند.)

اگربگوید: بگذارید فقط این فکرم را تمام کنم ، با آرامش پاسخی مانند این بدهید: اوه، من فکر کردم حرفتان تمام شده. اجازه می دهید بگویم چی از صحبت هایتان فهمیدم؟
(البته، بعضی افراد هنوز باید حرفشان را به روش خودشان بزنند. بگذارید حرفشان را تمام کنند چون چاره دیگری ندارید؛ اما به محض اینکه خواستند سراغ چیز دیگری بروند، دوباره ورود کنید.)

از اینکه به وسط کلام پرحرف ها بپرید و یک وقفه ایجاد کنید، پرهیز نکنید
وقتی ورود می کنید، به نحوی می پرید وسط کلامش، آماده باشید چیزی در مورد آنچه از آنها می شنوید، بگویید. به دنبال یک توضیح عمیق روانشناختی نروید.

چیزی ساده و دقیق، اما در صورت امکان، چیزی که جنبه ای مثبت از آنها را منعکس کند.
تعجب نکنید اگر آنها شروع کردند به حرف زدن روی حرف شما بسیاری از افراد روی حرف دیگران صحبت می کنند زیرا از انتقاد می ترسند.
دوباره بگویید: صبر کنید، الان دوست دارم فکرم را تمام کنم ، و سپس آنچه را که قرار بود در مورد آنها بگویید، بیان کنید.

فقط به یک نظر درباره آنها اکتفا نکنید. تجربه شخصی خودتان را نیز اضافه کنید که تأیید کند شما می فهمید آنها چه چیزی را تجربه می کنند.
یک خاطره از یک واقعه مشابه، یک احساس مشابه، یک داستان خنده دار هر چیزی که به شما فرصت می دهد تجربه خودتان را به اشتراک بگذارید اما بتوانید آن را به تجربه آنها پیوند بزنید.

و در نهایت اینکه وقتی مکالمه بیش از حد طول کشید، آن را متوقف کنید.
واقعاً آسیب زا نیست اگر به کسی که بیشتر از زمانی که می توانید اختصاص دهید (و بیشتر از آنچه می خواهید ببخشید) به حرفش گوش داده اید، بگویید که واقعاً متأسفید، اما کار دارید و باید این مکالمه را به بعد موکول کنید.

و اگر از آن دسته افرادی هستند که برمی گردند تا مکالمه را ادامه دهند، فقط بگویید: نه، متأسفم، الان مشغولم زیرا در نهایت، شما حق دارید از محدوده های شخصی خود محافظت کنید.