«سیدجواد هاشمی فشارکی» یکی از جهادگرانی است که 2 روز در کنار اعضای کاروان «صمود» حضور داشت؛ او می‌گوید: وقتی که افرادی از این کاروان می‌فهمیدند من ایرانی هستم، به شدت ابراز محبت می‌کردند؛ به خصوص اتفاق موشک‌باران ایران علیه رژیم صهیونیستی برای آنها بسیار خوشایند، بسیار جذاب و روحیه بخش بود.

خبرگزاری فارس ؛ در میان گرداب سکوت و فراموشی که برخی دولتمردان جهان را در برگرفته، گاه جنبش‌هایی سر برمی‌آورند که نه از دولت‌ها، که از اعماق وجدان‌های بیدار بشریت نشأت می‌گیرند. کاروان صمود؛ تنها یک تلاش بشردوستانه نبود، بلکه تجلی ارادهٔ جمعی مردمانی از 44 کشور جهان بود که فریاد اعتراض خود به محاصرهٔ غیرانسانی غزه را در قالب اقدامی عملی و صلح‌آمیز به گوش جهانیان رساندند. این حرکت، روایتی جدید از مقاومت مدنی را به تصویر کشید؛ روایتی که در آن، شهروندان عادی، نقش بازیگران اصلی صحنهٔ بین‌الملل را ایفا کردند.

آنچه که پیش رو دارید، مصاحبه با «سیدجواد هاشمی‌فشارکی» است؛ جهادگری که دوران جوانی‌اش، در جبهه‌های شمال‌غرب کشور، مبارزه با ضدانقلاب و متجاوزان بعثی‌ها سپری شد و امروز هم نمی‌تواند نسبت به ظلم رژیم صهیونیستی به مردم لبنان و غزه بی‌تفاوت باشد. او در شهریورماه عازم سواحل بندر ابوسعید تونس شد تا بتواند در کنار اعضای کاروان «صمود» نور امیدی در دل مردم غزه باشد. 

صمود؛ ایستادگی برای کمک به مردم غزه

فارس: در ابتدای صحبت می‌خواهیم اشاره‌ کنید به اینکه کاروان صمود چگونه و از کجا شکل گرفت؟ چرا قرار اعزام کاروان در بندر ابوسعید تونس بود؟ 

کاروان «صمود» یک اتفاق بی‌نظیری در دنیا بوده که صورت گرفت و نشان داد که قلب مردم آزادی‌خواه جهان برای مردم مظلوم غزه می‌تپد و آنها از این اتفاقی که برای مردم غزه رخ داده، بسیار متاثر هستند؛ به همین خاطر آنها با حس آزاداندیشی و انسان‌دوستانه از 44 کشور دنیا جمع شدند تا حمایت‌هایی از مردم غزه کنند. با این هدف سازمان مردمی شکل گرفت تا بتواند این هماهنگی‌ها را انجام بدهد و کشتی‌ها را به سمت غزه هدایت و سازماندهی کند.

در رابطه با محل تجمع کاروان صمود در بندر ابوسعید می‌توان گفت، کشور تونس در جنوب دریای مدیترانه و در مسیر دریایی در هزار و 900 کیلومتری سواحل غزه واقع است. به نظر بندر ابوسعید گزینه مناسبی برای تجمع کاروان صمود بود چون گزینه مصر، لیبی و ترکیه هماهنگی لازم را نداشتند؛ لبنان هم که نزدیکترین فاصله با غزه را دارد، به دلیل شرایط خاص  این کشور نمی‌شد محل تجمع باشد. از طرفی دیگر تجمع و اعزام کاروان از لاذقیه و طرطوس کشور سوریه موقعیت خوبی بود اما با توجه به همسویی دولت جولانی با رژیم صهیونیستی، آنجا هم گزینه مناسبی نبود و بنابراین نزدیک‌ترین نقطه در واقع همین بندر ابوسعید تونس بود که به عنوان مبدأ این حرکت انتخاب شد.

فارس: شما چگونه در این کاروان حضور پیدا کردید؟

بنده در شهریور به همراه یک گروه جهادی که کمک‌های مردمی، هدایا و نذورات را برای مردم لبنان جمع آوری کرده بود، به لبنان رفتیم. در روزهای پایانی حضورمان در جنوب لبنان، وقتی خبر حرکت کاروان صمود به غزه را شنیدم، از همانجا بلیط هوایی گرفتم و عازم کشور تونس شدم. در فرودگاه پایتخت تونس هم تاکسی گرفتم و بدون وقفه عازم بندر ابوسعید شدم.

فارس: صحنه‌هایی که در بندر ابوسعید شاهد بودید چگونه بود؟ چه حال و هوایی بر آنجا حاکم بود؟

بنده 2 روزی در کنار کاروان صمود بودم که با صحنه‌های بسیار عجیبی موجه شد؛ کشتی‌هایی که در لنگرگاه یا در فاصله‌ای از بندر اتراق کرده بودند، پرچم فلسطین را به اهتزاز درآورده بودند؛ اعضای کاروان با یک اشتیاق وصف‌نشدنی در حال تجهیز و آماده‌سازی و اعلام هماهنگی برای اعزام به غزه بودند.

ما در ساحل با دو پدیده مواجه شدیم. پدیده اول گروه‌های مردمی بودند که از نقاط مختلف دنیا در قالب گروه‌های 30 ـ 20 نفره به صورت هوایی به تونس آمده بودند تا با کشتی‌ها خودشان را به غزه برسانند؛ این گروه مشابه تیم کوهنوردی بودند که کاملا مجهز در تونس حضور داشتند. آنجا هماهنگی اولیه انجام می‌شد و بعد هم سواره کشتی‌ها می‌شدند.

پدیده دیگر در سواحل بندر ابوسعید، پدیده‌ای بود که اعزامی نبودند اما آمده بودند برای حمایت از کسانی که می‌خواستند به غزه بودند. آنها از نقاط مختلف کشور تونس و جاهای دیگر تجمع می‌کردند و به نفع فلسطین و علیه اسراییل شعار می‌دادند. این گروهها با حضور پرشوری نسبت به مردم غزه ابراز احساسات می‌کردند. این تجمع‌ها در ساعت‌های مختلف و حتی تا پاسی از شب ادامه پیدا می‌کرد. به نظرم این اقدام بسیار جالبی بود؛ چون مردمی که نمی‌توانستند به غزه بروند اما می‌آمدند و در کنار ساحل از مردم مظلوم غزه و این حرکت کاروان حمایت می‌کردند.

آوازه موشک‌های ایرانی در جمع صمودی‌ها

یکی از صحنه‌های جالبی که بنده با آن مواجه ‌شدم، این بود که وقتی اعضای کاروان «صمود» متوجه می‌شدند من ایرانی هستم، به شدت ابراز محبت می‌کردند؛ به خصوص اتفاق موشک‌باران ایران علیه رژیم صهیونیستی برای آنها بسیار خوشایند، بسیار جذاب و روحیه بخش بود. درواقع این اقدام ایران توانسته بود این اثر را در قلوب مردمی که شاید ایران را نمی‌شناختند، بگذارد و آنها جایگاه ایران را دریافت کنند و حمایت واقعی ایران علیه ظالم که اسراییل است و به نفع مظلوم که فلسطین است، به شدت احساس می‌کردند.

فارس: حضور شما در بندر ابوسعید تا چه زمانی ادامه داشت؟

من و یکی از دوستانم در گروه جهادی کمک به غزه، 22 شهریور توسط پلیس ساحلی دستگیر شدیم. ساعت‌ها از ما بازجویی کردند. سپس ما را به پلیس شهر قرطاج فرستادند. در آنجا هم بازجویی کردند. دوباره ما را به مرکز دیگری منتقل کردند. بازجویی‌ها همچنان ادامه داشت. در آنجا به ما یک تکه نان و آب لوله‌کشی غیربهداشتی دادند. 

ما نهایت تا 3 مهرماه در بازداشت بودیم. شرایط بسیار سخت و محدودیت‌های زیادی برایمان ایجاد کرده بودند. در طول همین مدت، چهار مرحله بازجویی سختی کردند. از محل بازداشت بنده را به محل بازجویی می‌بردند و از ساعت 8 صبح تا 7 غروب من را گرسنه نگه می‌داشتند؛ سپس نیم‌ساعتی به اتاق بازجویی منتقل می‌کردند و پس از پاسخ به سوالاتی، من را به بازداشتگاه برمی‌گرداندند. در نهایت سوم مهرماه دادگاهی تشکیل شد و حکم آزادی ما صادر شد و 5 مهرماه به کشور عزیزمان بازگشتیم.

ابراز محبت به ایرانی‌ها

فارس: در بازداشتگاه اعضای کاروان «صمود» از سایر کشورها هم حضور داشتند؟

در بازداشتگاه مردمی از صنف‌ها و گروه‌های سنی و نژادهای مختلف و کشورهای مختلف حضور داشتند؛ من افرادی را از سوریه، عراق، ایتالیا و ... دیدم. در آنجا هم وقتی زندانی‌ها متوجه می‌شدند من ایرانی هستم، ابراز محبت و خوشنودی می‌کردند. در واقع زندانی‌ها احساس رضایت خودشان را از اقدام موشک‌باران ایران علیه اسراییل به شدت ابراز می‌کردند و مورد تفقد قرار می‌دادند.

فارس: بازجویی‌های در تونس بیشتر حول محور چه مسائلی بود؟

در آنجا مأموران به صورت نقطه‌ای با افرادی در ساحل ابوسعید، صحبت می‌کردند. بعد هم که بازداشت شدیم، آنها در تمام سؤال‌هایشان دنبال نحوه ارتباط‌گیری با کاروان، خط و ربط ما با کاروان صمود بودند و می‌خواستند بدانند برنامه‌ برای آینده چیست. 

در بازداشتگاه‌ها ملیت‌های مختلف بودند و اعلام نمی‌کردند تا مبادا مورد آزار و اذیت قرار گیرند. در مجموع مأموران تونسی به دنبال اطلاعاتی پیرامون شبکه‌ شکل‌گیری کاروان صمود بودند. 

فارس: همان‌طور که تمام دنیا شاهد بودند، اعضای کاروان صمود نتوانستند به غزه برسند؛ گروهی بازداشت شدند و کشتی‌هایی هم از میانه راه بازگردانده شدند؛ با این توصیف، آیا این حرکت را موفق می‌دانید؟

کاروان‌ صمود مسافت هزار و 900 کیلومتری مسیر دریایی را در 7 تا 8 روز طی می‌کنند و تا نزدیکی 180 کیلومتری سواحل غزه می‌آروند؛ اما آنجا رژیم صهیونیستی مانع از جلوتر رفتن آنها می‌شوند. این کاروان توقفی روی آب داشتند، نهایتاً رژیم صهیونیستی به صورت وحشیانه به این کشتی‌ها حمله می‌کند و 41 کشتی را مورد بازرسی قرار می‌دهد و 450 نفر از سرنشینان را توقیف می‌کند. رژیم صهیونیستی اعضای کاروان را مورد بازجویی و آزار و اذیت قرار می‌دهد که فیلم‌های آن هم از ملیت‌های مختلف موجود است. در نهایت رژیم صهیونیستی شرایطی برای آزادی آنها تعیین کرده بود که خانواده‌ها و نزدیکان بروند و بعد از پرداخت ارقامی بالایی آنها را آزاد کنند.

دستاوردهای ارزشمند حرکت صمود

اگر چه این حرکت کاروان صمود، به لحاظ فیزیکی ناکام ماند؛ اما دستاوردهایی هم داشت. یکی از دستاوردها، روحیه‌بخشی این حرکت برای مردم غزه بود. آنها به شدت امیدوار شدند که مردم دنیا بیدار و  آگاهند و به فکر هستند. دستاورد دوم این بود که حرکت صمود، چهره واقعی رژیم صهیونیستی را به مردم دنیا نشان داد. مردم فهمیدند که رژیم صهیونیستی به هیچ یک از موازین انسانی پایبند نیست و اجازه رساندن آب، غذا و دارو که نیازهای ضروری یک انسان است را نمی‌دهد. این در حالی است که این رژیم غاصب، سرزمین‌های مردم فلسطین را غصب شده و آنها را در محرومیت‌های زیادی قرار داده که حتی اجازه نمی‌دهد، امکانات انسانی سایر ملیت‌ها به مردم غزه برسد.

از دیگر دستاوردهای  حرکت کاروان صمود، این است که مردم دنیا فهمیدند که مجامع بین‌المللی و حتی برخی از دولت‌های خودشان انسان دوستانه نیستند؛ این‌ها به فکر مردم مظلوم غزه نیستند و همین مسئله ماهیت پلید رژیم صهیونیستی را بیشتر آشکار کرد.

فارس: آقای هاشمی‌فشارکی! لطفاً به عنوان صحبت پایانی، بفرمایید که این جنبش‌های بشردوستانه تا کجا باید ادامه بدهد؟

با توجه به موقعیت مسجدالاقصی و ظلم و ستم عدیده‌ای که به مردم فلسطین شده، در طول دوران‌های گذشته، مردم مسلمان کشورهای مختلف حمایت‌های معنوی و کمک‌های مادی را داشتند و در خیلی از موارد رژیم صهیونیستی این کمک‌ها را مصادره می‌کرد.

در شرایط فعلی هم می‌بینیم که نوار غزه طی 3 ـ 2 سال اخیر تبدیل به یک زندان بزرگ شده و کل این محدوده در محاصره کامل خشکی و دریایی قرار دارد و اجازه تردد به آنها داده نمی‌شود. طبیعتاً مردم این منطقه همواره با محدودیت و محرومیت سختی مواجه هستند؛ به خصوص که طی این مدت اخیر صدمات زیادی به صورت تجاوز زمینی و هوایی توسط  رژیم صهیونیستی به این مناطق صورت گرفت، که این اتفاق‌ها سبب شد که مردم آزادی‌خواه دیگر نتوانند سکوت کنند و کاروان صمود را راه‌اندازی کنند.

از کشتی «ماوی‌مرمره» تا کاروان‌های «صمود»

البته ما پیش از کاروان صمود، حدود 15 سال پیش، شاهد حضور کشتی ماوی‌مرمره بودیم که در آن زمان اعضای این کاروان برای کمک به مردم مظلوم فلسطین به آنجا اعزام می‌شدند؛ اما رژیم صهیونیستی که ماهیت پلیدی دارد، از کمک‌های انسان دوستانه جلوگیری کرد و حتی 9 نفر از سرنشینان همین کاروان را به شهادت رساند.

درست است که قرار بود، ایرانی‌ها داخل کشتی نباشند تا بهانه‌ای برای تجاوز رژیم صهیونیستی به کشتی‌ها وجود نداشته باشد اما به نظر می‌رسد که ما با یک بی‌تدبیری‌هایی در این خصوص مواجه شدیم. با این حال، با توجه به رسالت جهانی نهضت انقلاب اسلامی، ضرورت دارد که صمود دوم در تراز جهانی با محوریت ایران شکل بگیرد. ضمن اینکه پشتیبانی‌های فنی و پدافندی صورت گیرد و بعد از تبلیغ جهانی، عازم غزه شود تا با موفقیت، کمک‌های جهانی را به مردم مظلوم فلسطین برساند و آنها را کشتار جمعی نجات دهد.